Terwijl mijn rechtervoet boven een platgetrapt stuk gras zweeft, valt mij op hoe datzelfde gras langzaam terugveert. “Wat knap”, is mijn gedachte.

Zien dat vers platgetrapt gras zo snel terugveert, geeft mij de moed om mijn eigen voeten steviger op de grond te zetten. Mijn blik gaat verder omhoog en ik zie nu pas dat de organisatrice van deze dag op blote voeten loopt. Ik voel me een reuzin omdat ik de langste ben in deze groep (met mijn 1.70m!), maar nu lijken mijn Timberlands al helemaal zevenmijlslaarzen. “Loop alsof je de Aarde kust met je voeten”, zei Thich Nath Hanh in de video van vanochtend. “En hierbij nog een dikke smakzoen van mij”, grinnik ik zachtjes. Ik verlies bijna mijn evenwicht bij het maken van een mindfulle stap en besef daardoor dat mijn gedachten alweer afgedwaald zijn.

Waar gáát dit over?

Wanneer je het bovenstaande leest, denk je misschien: waar gáát dit over?. Het korte antwoord is dat ik mijn ervaring van een dag mindfulness in een Sangha groep beschrijf. Het lange antwoord bevat de uitleg wat een Sangha groep is, hoe ik bij deze dag terecht gekomen ben, en wat die dag voor mij betekend heeft. Genoeg stof om een blog over te schrijven. In theorie. In praktijk is dat schrijven al een oefening in mindfulness op zich. Mijn gedachten dwalen voortdurend af. Ik voel de druk om met concretere dingen bezig te zijn, zoals de opzet van mijn eigen centrum voor meer bewustzijn, hier in Frankrijk. Ook besef ik hoe gek het is om een dag van mindfulness te beschrijven die in het verleden plaats heeft gevonden. Mindfulness gaat over het NU. Ik beschrijf het verleden. Pfff, dit is zeker weten de lange versie van dat antwoord.

De ervaring die telt

De reden waarom ik toch mijn best doe lang genoeg te blijven zitten om deze blog te schrijven, is de ervaring van die dag. De aanvullende ervaring dat mindfulness voor iedereen is, niet alleen voor monniken en goeroe’s, en in ieder moment is. Dus ook terwijl je dit leest. Tijd om op te staan voor mijn derde kop thee. Wil jij ook thee?

De taal van mindfulness

Mocht je er wel eens aan gedacht hebben om mee te doen aan een dag mindfulness – via een Sangha of op een andere manier – kan ik je aanraden om dit in het buitenland te doen. Vooral vanwege de taal. Ja, het brengt extra werk met zich mee om iedere zin naar het Nederlands te vertalen en dan nog eens te begrijpen wat ermee bedoeld wordt. Zodra het je lukt om dit als onderdeel van de oefening te zien, komt er als het ware een wereld aan mindfulness bij!

Mindfulness beoefenen lukt niet op uitsluitend rationeel niveau. Hoe ga je je brein vertellen te stoppen met denken en dan wachten tot het denken gestopt is? Het eerste wat er gebeurt zodra het even stil wordt in je bovenkamer, is dat je denkt: het is stil! Mindfulness beoefenen betekent je hart erbij betrekken. Het betekent voelen wat het is om in het NU te zijn. Daar is geen specifieke taal voor nodig. Dus zodra je dat door hebt, ben je er al.

Ik ga op mindfulness en neem mee…

Een dag mindfulness (in een Sangha groep) betekent niet dat je al je issues achterlaat of vergeet. Die neem je mee, die issues mogen er zijn, en die schuiven als eerste aan zodra de lunch-in-stilte begint. Voor mij waren ze er zelfs al eerder bij. Tussen mijn ontbijt en de lunch zat voor mijn maag teveel tijd, dus bij de eerste pauze greep ik gretig naar mijn bekertje yoghurt. Nog voordat ik de eerste hap kon nemen, zei een vrouwenstem naast mij: “Normaal gesproken wordt er niet gegeten voor de lunch. Deze pauzes zijn alleen bedoeld om iets te drinken en naar de wc te gaan.”

Als hoogsensitief persoon kan ik nog wel eens “hangry” zijn (= chagrijnig van de honger) en dat is niet het moment om mij voedsel te ontzeggen. Met ogen die niet alleen duizelden van een verstoorde bloedsuikerspiegel, maar ook van woede, keek ik de vrouw aan. Haar gezicht had diepe groeven, haar mondhoeken wezen in neutrale stand naar beneden en in haar ogen leek vooral een soort verdwaald-zijn te staan. Snel wendde ik mijn blik weer naar mijn yoghurt, nam verward een hap, en stamelde “Merci”.

Compassie of gelijk hebben

Nadat mijn bloedsuikerspiegel weer in balans was, en ik wat helderder kon nadenken, gingen mijn gedachten terug naar dat moment. Hoe meer ik zin kreeg om deze vrouw eens goed de waarheid te vertellen, des te meer ik mij besefte dat daar juist de oefening in lag. Want wat was de waarheid van dat moment? Met respect kijkend naar de Sangha traditie, had ze niet gewoon gelijk? Het complexe organisme van mijn lichaam respecterend – wat alleen in het NU acteert – had dat niet ook gelijk?

De conclusie die ik trok was dat zowel de vrouw als ik het meest baat hadden bij compassie. Hoewel ik haar opmerking niet als compassievol had ervaren, heeft ze die wellicht wel zo bedoeld. En zelfs al had ze het niet zo bedoeld, begint compassie altijd bij mij. Compassie is niet afhankelijk van weten waarom iemand anders doet zoals zij/hij doet. Compassie is empathie opbrengen voor de ander omdat zij/hij mens is, met menselijke emoties, net als ikzelf.

Namasté

Noem het toeval, noem het een extra zetje van het universum, maar aan het einde van de dag werd het verschil tussen medelijden en compassie besproken. Een onderwerp wat ter sprake werd gebracht door die ene vrouw. Het was wederom een moment van inzicht voor mij, want ik had zeker medelijden voor haar gevoeld. Het verdwaald-zijn in haar ogen had mij beter doen voelen. “U mag dan ouder zijn dan ik, maar ik ben tenminste niet zo verdwaald” – zoiets. Zonder er die specifieke termen aan te verbinden, voelde dat scheef.

Dus werd het een oefening om deze vrouw als mens te zien (in plaats van mens-laat-mij-gewoon-eten). Op dit moment denk ik niet dat ik vriendinnen met deze vrouw kan zijn, maar het voelt een stuk fijner om haar als mens te zien dan als ‘boosdoener’. Net zoals dat het fijner voelt om deze blog met heel veel pauzes te schrijven dan om het op te geven. Enfin, namasté.

Zeg er maar wat van