Het beroep dat je kiest en de loopbaan die je ontwikkelt, wordt meer bepaald door je sexe dan je zou willen. Waarom willen vrouwen leuk werk en mannen een carrière?

Een tijdje geleden zat ik met een boekje in mijn handen waar mensen hun verhaal deden over hun loopbaanswitch. Het duurde even voordat het kwartje viel, maar toen werd me duidelijk dat mannen vooral manager worden en vrouwen coach.

Hand in eigen boezem

Ik moet mijn hand diep in eigen boezem steken, want ik ben ook coach geworden. Toen ik mij inschreef bij de Kamer van Koophandel, verzuchtte de dienstdoende medewerker dat ik al de zoveelste was. Inderdaad, op bijeenkomsten voor startende ondernemers (voornamelijk bezocht door vrouwen) bleek wel een hele grote meerderheid iets met coaching te doen.

Inmiddels zag ik ook de status updates van mijn mannelijke LinkedIn connecties voorbij komen. Velen hadden weer een andere managementpositie.

Passie of daadkracht

Leuk, denk je nu en dus? Dus vrouwen stoppen met werken in bedrijven om hun passie te volgen. Ze worden zelfstandig coach om anderen te helpen ook hun passie te vinden. Die passie vinden ze vrijwel nooit in een functie als Senior Asset Manager of Afdelingshoofd Financiën en Control.  Ze herkennen zichzelf niet als toptalent met een pro-actieve, daadkrachtige instelling en scoringsdrang en ze willen het ook niet zijn.

Zoek je gelijke

Vraag vrouwen hoe zij hun carrière zien en ze willen iets leuks doen, ze hoeven niet zo nodig hogerop. Vrouwen die het wel willen, leggen het vaak af tegen de mannen. Hoe komt dat? Daar zijn twee belangrijke redenen voor. Managers zijn in een sollicitatieprocedure onbewust op zoek naar iemand die op hen lijkt. Aangezien de meeste managers mannen zijn, zoeken ze een man. De tweede reden is de eigenschappen waarover een manager hoort te beschikken. Laten dat nou net eigenschappen zijn waarvan mensen onbewust denken dat die bij mannen horen en niet bij vrouwen. Sterker nog, als een vrouw ze wel laat zien, vinden we haar niet leuk.

Gefrustreerd afhaken

Toen ik net ging werken, had ik geen idee van deze mechanismen. Veel jonge vrouwen weten dat nog steeds niet en beginnen vol goede hoop aan hun loopbaan om vervolgens links en rechts te worden ingehaald door mannen. Gefrustreerd haken ze af, denkend dat zij niet geschikt zijn om te managen. Bovendien hebben veel vrouwen moeite met de eis om fulltime te werken en 24/7 klaar te staan voor het bedrijf. Iets wat voor hogere functies vaak wel een vereiste is. Misschien hebben vrouwen een goed punt om kritisch te zijn over de ratrace. Ik denk dat het ongezond en onproductief is om aan de eisen te voldoen die managers nu vaak krijgen opgelegd. Maar door eruit te stappen, blijft het oude systeem in stand.

Weet je, ik coach je wel

Ik houd echt ontzettend veel van mijn beroep. Het is zinvol werk en het past me als een Italiaans maatpak. Ik was manager en in een opleidingstraject kwam naar boven dat coach heel goed bij mij paste. Toch zou ik willen dat iemand had gezegd: “Leuk hoor coach, maar denk je niet dat je veel meer kunt betekenen als manager? Je hebt alle kwaliteiten in huis, je moet alleen leren om te gaan met de ratrace en die stereotiepe denkbeelden over mannen en vrouwen. Weet je, ik coach je daar wel in.” Eén troost; nu doe ik dat zelf bij vrouwen en kan zo mijn bijdrage leveren.

Klaar met haantjesgedrag

Pas sprak ik mannen, die ook een beetje klaar waren met het ouderwetse haantjesgedrag van hun collega’s. Zij blijven wel manager en doen dat op hun eigen manier. En ze willen meer vrouwen in hun managementteam. Gelukkig, want mensen zoals zij zijn onmisbaar om oude gewoontes te doorbreken. Deze mannelijke managers nemen straks vrouwen aan, die anders coach waren geworden.

Zeg er maar wat van