Ik zit in de bus en voel ineens irritatie opkomen. Boos kijk ik achterom en zie een vrouw nietsvermoedend wortels eten. Dat geluid: afbijten en kauwen. Steeds opnieuw. Ik hoor niets anders meer. HOU OP!

Mijn irritaties worden boosheid, woede zelfs, ik zou het liefst die wortels uit haar handen meppen. Ik zucht een paar keer diep, sta op en ga demonstratief ergens anders zitten. Ik app een vriendin van me die dit van me kent: “Ik word gek. Iemand achter me zit te eten. Dat geluid… Ik wil meppen!” Ze reageert meteen: “Misofonie, Google dat maar eens.”

Misofonie: haat voor geluid

Wat is dat dan, misofonie? Het is afgeleid van het Grieks: misos (haat) en phónè (geluid). Het betekent dus letterlijk ‘haat voor geluid’. Volgens de site van Vereniging Misofonie is het ‘een hersenaandoening waarbij specifieke geluiden extreme gevoelens van woede, walging of haat opwekken, het gaat veel verder dan ergernis of irritatie’. Het komt erop neer dat mensen met deze aandoening extreem reageren op bepaalde geluiden. Sommigen ook op bewegingen. Waar een ander een bepaald geluid irritant vindt en het vervolgens naast zich neerlegt, hebben mensen met misofonie een hyperfocus ontwikkeld voor bepaalde geluiden waardoor ze er continu alert op zijn. Ze kunnen zich alleen nog maar concentreren op dat geluid en er ontstaan vrijwel direct hevige negatieve gevoelens. Veel van wat ik lees herken ik en ik begin te denken dat ik last van misofonie heb.

Vroeger kon ik al slecht tegen de eetgeluiden van mijn ouders. Maar daar bleef het lange tijd bij. Het werd pas heel erg toen ik een burn-out had. Ik sliep al maanden niet meer, hooguit 1 of 2 uurtjes per nacht. Doodop was ik en ik wilde zo graag slapen. Waar het incidentele gesnurk van mijn man mij in het verleden weleens wakker hield, kon ik toen zelfs zijn ademhaling niet meer verdragen. Of het klakken van zijn huig, als hij inademde. Ik dacht dat ik gek werd. Sindsdien slaap ik met oordoppen in, maar zelfs dan kan ik op slechte dagen nog zijn ademhaling horen. Dan is er maar 1 oplossing: hij moet stoppen met ademen. Of ik kan naar de logeerkamer verhuizen.

Kauwen, slikken, smakken en zelfs ademen: walgelijk!

Er zijn geluiden die ik slechts vervelend vind, maar wel los kan laten, zoals het tikken van een klok of het geblaf van een hond. Ik kan voornamelijk niet tegen menselijke geluiden, zoals kauwen, eten afbijten, hoesten, slikken, smakken, neus ophalen en dus zelfs ademen. Ik overdrijf niet, ik walg er echt van en kan niet in dezelfde ruimte blijven als ik het hoor. Om die reden heb ik ook een bloedhekel aan ASMR-filmpjes op internet. Die smakgeluidjes van de lippen als mensen half fluisteren… Walgelijk! Onlangs zat een collega in het kantoor naast me komkommers te eten. Ik heb nog net niet de deur dicht gesmeten, puur uit fatsoen. Wat zou ze wel niet van me denken..?

Therapie of mijn manier?

Volgens de site is er weinig bekend over het ontstaan van misofonie. Het ontstaat meestal tussen het 8e en 12e levensjaar, soms plotseling en soms geleidelijk. De oorzaak of reden dat iemand het krijgt is onbekend. Maar ja, eigenlijk boeit de oorzaak me niet zo. Ik weet ook niet zeker of ik het echt heb, maar het lijkt er wel op. Het valt te onderzoeken bij het AMC, het enige instituut ter wereld die zowel de diagnose kan stellen als therapie bieden. Ach, dat hoeft voor mij ook niet. Ik vind mijn weg er wel in. Soms door te meppen, maar meestal door gewoon weg te lopen. Hoewel dat laatste soms echt een strijd met mezelf is, vooral als ik in de bioscoop zit. Ik wil de film zien, maar ik wil de gast achter me die chips loopt te (vr)eten en te smakken het liefst keihard door de zaal slingeren. Zullen we anders afspreken dat daar gewoon niet gegeten, gedronken, geslikt, gekauwd, gehoest en gesnotterd mag worden? Dan knijp ik een oogje toe voor ademen, want ik ben uiteraard de beroerdste niet. Ach, gelukkig is het filmgeluid in een bioscoop hard en de chips uiteindelijk een keer op.

één antwoord

  1. Liselore Verschuren

    Ha ha, ik ben dus niet de enige! Ik word ronduit agressief als mijn man in mijn buurt een banaan eet. Wat hij dan juist wel doet, want hij vindt die plotselinge woede en walging grappig. Het resultaat: een stel dat gillend en schreeuwend door het huis rent.

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van