Ik heb besloten het leren beheersen van de Franse taal te vertragen. Aangezien ik mindfulness toepas op de meeste elementen in mijn leven, waarom niet op taal?

De afgelopen weken viel me op dat ik voortdurend haast had met het vloeiend leren spreken van de Franse taal. Er was een stukje ongeduld in geslopen, wat maakte dat het niveau dat ik al bereikt had niet goed genoeg voelde. Hoewel ik al meer dan camping-Frans spreek – en een gemiddelde Nederlander mij na twee zinnen niet meer volgt – streefde ik naar perfectie. Ik smachtte naar een typisch Frans accent, naar het gedachteloos kunnen antwoorden, naar het toepassen van een uitdrukking op het juiste moment…

Hoe dan wél?

Een geoefend Urban Chicks-lezer herkent hier een patroon: ik ben een typische perfectionist. Doorgaans omarm ik mijn perfectionisme omdat het mij zoveel moois brengt. Streven naar perfectie laat ook snel een grens zien: geniet ik nog van wat ik aan het doen ben, of is het omgeslagen in ploeteren? Genieten staat bij mij voor levensvreugde en flow, ploeteren staat voor weerstand en proberen controle uit te oefenen. Zodra ik bemerkte dat ik ploeterde in de omgang met de Franse taal, ontstond de vraag: hoe dan wél?

De hypnose van woorden

Het antwoord op die vraag verscheen waar ik het totaal niet verwacht had. Ik ben begonnen aan Eckhart Tolle’s boek A New Earth (vertaald naar Een nieuwe aarde), een boek waar ik een heel andere blog post aan kan wijden. Maar ineens stond er dit (wat ik expres niet vertaal):

Words, no matter whether they are vocalized and made into sounds or remain unspoken as thoughts, can cast an almost hypnotic spell on you. You easily lose yourself in them, become hypnotized into implicitly believing that when you have attached a word to something, you know what it is. The fact is: You don’t know what it is. You have only covered up the mystery with a label.”

Het mysterie zonder label

Ik woon in een nieuwe wereld.

Waar ik tot voor kort de Franse taal opvrat, mij haastte om na ieder woord het volgende te ontdekken en te ontcijferen, ben ik nu aan het herkauwen. Ik luister naar de klank en naar de zang in het verloop van de zinnen. Het valt mij op hoe ontzettend verschillend de Fransen eenzelfde woord uitspreken. Waar ik nu zelfs het meest van geniet: het níet weten. Het niet kennen van een woord, de echo laten weerklinken in mijn hoofd, en mijmeren over de betekenis. Het mysterie zonder label. Waar komt het vandaan, waar lijkt het op, waar leidt het toe?

Ik ben verhuisd naar een land waar ik de taal nog niet volledig beheers en dat voelt als luxe. Ik voel me een ontdekkingsreiziger en een uitvinder tegelijkertijd!

Zeg er maar wat van