Het zweet staat in mijn handen. Voor de derde keer lees ik de brief door: ‘Ben ik niets vergeten?’ Ik dacht dat ik opgelucht zou zijn, maar het voelt raar.

Het voelt raar om mijn baan op te zeggen na negen jaar. Ik heb er veel geleerd, veel gelachen en er ook veel energie in gestoken. Nu is het tijd voor iets nieuws. Ik volg mijn hart en spring in het diepe.

Een dag later

De dag nadat ik mijn ontslagbrief heb ingediend, heb ik vakantie. De vakantie was al eerder gepland. Het komt me nu wel goed uit dat ik even rustig aan mijn besluit kan wennen. Op een strandbed uitkijkend over de Atlantische oceaan denk ik terug aan de afgelopen negen jaar. Hoe ik als jonge hond binnenkwam, ambitieus, leergierig. Hoe ik leerde, op mijn bek ging, opstond en nog meer leerde. Hoe ik uiteindelijk een promotie kreeg met leuke bijkomstigheden zoals een leaseauto. Hoe de werkdruk steeds hoger werd. Hoe ik vergat wat ik echt leuk vond. Hoe het bedrijf veranderde, collega’s vertrokken en het kantoor verhuisde naar een plaats bijna honderd kilometer verderop. Hoe het werk me steeds meer energie ging kosten en hoe ik uiteindelijk de knoop doorhakte. Daar, op dat zonnige eiland, voel ik langzaam een last van mijn schouders vallen.

Uitvinden wie ik ben

Het laatste jaar ben ik bezig geweest met opnieuw uitvinden wie ik ben, wat ik kan en wat ik wil. Het antwoord was zo simpel dat ik er zelf van schrok: ik ben schrijver. Natuurlijk, de ene schrijver is de andere niet, maar schrijven is voor mij de essentie. Goochelen met woorden, mij verdiepen in een onderwerp, informatie structureren, de puzzelstukjes in elkaar passen, daar word ik blij van. Schrijven deed ik altijd al, maar het afgelopen jaar pakte ik het serieuzer aan. Ik ben blogs gaan schrijven, cursussen gaan volgen en ik startte als zelfstandig tekstschrijver naast mijn baan. Maar echt uitspreken wat mijn hart al wist, vond ik moeilijk. Ik zei verstandige dingen als ‘een goede baan zeg je niet zomaar op’, ‘de hypotheek moet toch betaald worden’ en ‘een bestaan als tekstschrijver is veel te onzeker’. Mijn intuïtie zei iets anders: ‘ga doen waar je blij van wordt, je leeft maar één keer’.

Koudwatervrees

Toch is het lastig om naar je gevoel te luisteren als je verstand iets anders zegt. Vol bewondering las ik verhalen van mensen die het roer omgooiden en in het diepe sprongen. Soms waren het succesverhalen, maar lang niet altijd. Ik was bang om in het diepe te springen, bang om mijn verworven zekerheden op te geven. Bovendien, er waren toch al genoeg tekstschrijvers? Kortom, ik ben niet iemand die zomaar in het diepe springt. Ik ben eerder iemand die eerst een voet in het water steekt om te voelen hoe koud het is. En koud was het. Dus deed ik geschrokken een stap terug. Maar als je negeert wat je diep van binnen wilt, dan word je ongelukkig. Hoe koud dat water ook is, je kunt niet anders dan springen. En dan het liefst in het diepe, want springen in ondiep water is vragen om problemen. Nu had ik het geluk dat juist op het moment dat ik besloten had om te springen, iemand mij zwembandjes aanbood.

Jouw leven, jouw besluit

Gek is dat, hoe dat werkt. Op het moment dat je nog twijfelt en op zoek gaat naar verstandig advies uit je omgeving, dan buitelen de goedbedoelde adviezen over elkaar heen. Het probleem is alleen: je kunt er niets mee. Het is namelijk jouw leven en jouw besluit, daar kan een ander onmogelijk een advies over geven. De ander denkt namelijk vanuit zijn leven, zijn visie en zijn ervaringen. Natuurlijk, je kunt iemand wel vragen naar zijn ervaringen en daar je voordeel mee doen, maar de knoop zal je zelf moeten doorhakken. Het heeft daarom ook geen zin om te vragen ‘Wat zou jij doen?’. Je krijgt dan namelijk alleen maar te horen wat de ander zou doen. En wat goed is voor de ander, is niet per sé het beste voor jou.

Zwembandjes

Pas op het moment dat jij jouw plannen om in het diepe te springen aan de buitenwereld kenbaar maakt, dan kunnen anderen je gericht helpen. Nadat ik het besluit had genomen dat ik in de eerste plaats schrijver was en dat ook hardop uitsprak, kreeg ik adviezen waar ik wat mee kon. Doordat ik wist wat ik wilde, ook al was ik nog steeds doodsbang voor dat koude water, kon ik plannen gaan maken. Deuren gingen open en nieuwe mogelijkheden kondigden zich aan. Uiteindelijk kreeg ik die zwembandjes toegeworpen die mij het vertrouwen gaven om in het diepe te springen.

Een sprong in het diepe

Ik lig nog steeds op mijn strandstoel. Ik hoor de golven breken op de rotsen. Een groepje jongens staat klaar om een duik te nemen. Ik vraag me af of ze niet bang zijn. Eén miscalculatie en je breekt je rug op die rotsen. Ze lachen en moedigen elkaar aan, bang lijken ze allerminst. Om de beurt springen ze in het diepe, want ook zij weten: het ondiepe doet pijn.

4 reacties

  1. Pauline Siebers

    Hey Joyce, gefeliciteerd met je sprong! ’t Volgen van je hart, in plaats van je verstand, is in het begin heel eng ja… Maar weet je, na de zoveelste sprong begin je zelfs daar aan te wennen…en dan wordt het ineens écht leuk 😉

    Beantwoorden
    • Joyce Postma

      Hey Pauline, bedankt en goed om te weten! Het voelt nog steeds goed en dat is voor mij wel een teken dat ik vaker op mijn innerlijke kompas moet vertrouwen.

      Beantwoorden
  2. Alexa

    Mooie stap Joyce. Het feit dat jij je lichter voelt, zegt genoeg! En weet je, je gaat zeker tegen dingen aanlopen, je tenen stoten, paniekmomentjes kennen (help waar haal ik m’n volgende klus vandaan??!) dat hoort er gewoon ook bij. Maar ook op die momenten weet je: ik leef! Want ik voel :))
    Veel geluk en succes!!

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van