Je kan met recht zeggen dat ik na mijn scheiding niet echt goed in mijn vel zat. Mijn zelfbeeld lag op niveautje nul en ik probeerde dat met bezoeken aan een sportschool weer op te vijzelen. Om uitgerekend daar mijn grote liefde tegen te komen. En mijn meest pijnlijke.

Die eerste, échte soulmate

Ik ben niet iemand die een hele reeks aan exen heeft versleten. Niets ten nadele van die paar eerdere relaties, maar toen ik haar ontmoette, was zij voor mijn gevoel mijn eerste, grote liefde. Alle ingrediënten waren ook aanwezig. Voor mij was er naast het mooie plaatje ook dat ultieme soulmate-gevoel, die enorme mentale connectie en diepgang.

Zij voelde dat ook zo. Wij trokken niet voor niets naar elkaar toe, ondanks dat ze al bezet was en het eigenlijk niet mocht. Iets trok ons gewoon naar elkaar toe en het was alsof we geen keus hadden. Die verbinding zorgde voor de aantrekkingskracht waardoor wij ruim twee jaar een geheime relatie hadden. Ook al wisten wij dat we fout bezig waren. Er was alleen één struikelblok. Qua innerlijk was de verbinding er compleet. Qua uiterlijk lag het voor haar wel anders.

De perfecte relatie, op één ding na

Dit zou de perfecte relatie kunnen zijn, ware het niet voor mijn uiterlijk. Zij vond mij totaal niet aantrekkelijk en zelfs afstootwekkend. De relatie was niet alleen geheim vanwege het feit dat ze in een (aflopende) relatie zat, maar tevens omdat ze zich ervoor schaamde om mij als haar nieuwe relatie voor te moeten stellen. Meerdere malen werden ik en mijn zelfbeeld in de steek gelaten. Het ‘omhulsel’ was voor haar belangrijker dan de innerlijke connectie. Mijn uiterlijk en wat haar vriendenkring ervan zou denken vond zij lastig om van haar af te zetten.

Hoe laat je iemand los die jou niet los kan laten?

Meerdere relatiebreuken volgden en meerdere malen heb ik moeten accepteren dat de relatie die wij hadden voorbij was. Leuk vond ik het niet en ze bleef constant in mijn gedachten, maar in plaats van haar te overtuigen dat wij bij elkaar hoorden, sloot ik mij voor haar af. Ik zocht haar niet meer op en voelde mij bij iedere breuk totaal afgewezen.

Vreemd genoeg duurde het na elke breuk niet lang voordat zij mij weer begon op te zoeken. Via een voorzichtige mail van slechts een paar zinnen. Om via een korte vraag als ‘Hoe gaat het?’ een beginnetje te zoeken om de band aan te trekken. Elke keer liet zij doorschemeren dat ze mij nog steeds niet los kon laten en ik nog dagelijks in haar hart en gedachten zat.

Het is lastig iemand definitief los te laten als de ander dat niet lijkt te kunnen. Elke keer dat ze na een breuk contact zocht, liet ik mij overtuigen dat ze deze keer toch echt voor mij had gekozen. Dat ze niet zonder reden elke keer weer contact zocht. Iets waar ze geen reden voor had, want ik was uit haar leven en we kwamen elkaar sowieso nooit meer tegen. Ze had geen reden meer om het contact op te zoeken. Elke keer als de ‘relatie’ een nieuwe impuls kreeg, kon zij zich alsnog niet over het gebrek aan aantrekkingskracht heen zetten en wees zij mij vervolgens weer af.

Het spelletje van aantrekken en afstoten

Als een vrouw duidelijk wil maken aan een man dat de relatie voorbij is en de man kan dat niet accepteren, wat moet ze dan doen? Wat doet ze om definitief van hem af te komen? Dan trapt ze hem de grond in. Het was een vriendin die mij daarop wees. Mijn verbroken relatie deed exact hetzelfde. Alsof ik de breuk niet zou kunnen accepteren en dit de enige manier voor haar was om aan mij duidelijk te maken dat de relatie toch echt voorbij was. Door mij de grond in te trappen.

Maar voor mij was het bij iedere breuk gelijk duidelijk dat de relatie voorbij was. Ik had het er moeilijk mee, maar legde mij er iedere keer bij neer en zocht verder totaal geen toenadering. Integendeel zelfs, dus ze had geen enkele reden om het contact op te zoeken puur om mij duidelijk te maken dat het nooit meer iets zou worden tussen ons.

Ik wees haar daarop. Wat ze nou wou bereiken met dat constant contact zoeken na elke relatiebreuk. Dat er volgens mij meer achter zat dan enkel nieuwsgierigheid. Al mijn irrelevante tekortkomingen werden vervolgens opgesomd waarom het volgens haar tot een breuk was gekomen en waarom ze nooit meer een relatie met mij zou willen.

Liefde is niet makkelijk

Waarom zocht ze steeds opnieuw contact met mij om me vervolgens nóg harder af te wijzen? Wat had ik hieruit allemaal moeten leren? Ik ontweek haar na de eerste breuk al. Had ik haar tevens gelijk moeten blokkeren? Had ik sterk moeten zijn en haar gelijk totaal moeten negeren in plaats van mij terug te laten trekken met het gevoel dat ze meer van mij wou dan dat ze liet blijken? Het lijkt voor een buitenstaander makkelijk. Advies is dan makkelijk te geven.

Maar als het jóu overkomt, dan ligt de situatie wel even anders. Je zult je gevoel proberen te volgen en die zal je wel eens in de steek laten. Het enige wat je kunt doen, is hopen dat je na elke hartenpijn er weer iets van geleerd hebt. Heb jij iets dergelijks in de liefde ook wel eens meegemaakt? Had je hetzelfde gedaan als ik, of zou je het anders aangepakt hebben?

Zeg er maar wat van