Vrij! Een hele week vrij! Na ja, wanneer de kinderen op school zijn. Maar dat is al een ongekende luxe: tijd voor mezelf. Hoera vrij! Ehhhh… wat zal ik doen?

Het is maandagochtend, ik heb mijn kinderen naar school gebracht en met de zon in mijn rug wandel ik opgetogen naar huis. De Wijde Wereld wacht op mij. Het avontuur lonkt. Nu kan ik mijn dromen waarmaken. Ik hoef alleen nog maar te kiezen. Wat wordt het? Eindelijk een boek schrijven? Mijn blogs publiceren? Fotograferen en meedoen aan de wedstrijd The Wildlife Photographer of the Year? Een enorm schilderij maken voor in de woonkamer? Aaaaaaaaaaaa! Al die keuzes, het werkt verlammend. Mijn dromen zijn groot en mijn ideeën veelzijdig, maar kiezen is niet mijn talent. En het zijn ook geen lullige wensen, probeer die maar eens waar te maken. Waarom wil ik nou alles in één keer zo groots?

Vijf bonbons verder

Ik start met een chocolaatje. Het is immers vakantie. Om 10 uur heb ik al vijf enorme bonbons op. Ietwat misselijk surf ik op internet en lees de blog Beginnend schrijver in de wurggreep van perfectie van Emmy Troquete. Zij schrijft dat streven naar perfectie blokkeert. Toch zet Emmy door en ze schrijft haar blog. En, niet geheel onbelangrijk, publiceert het ook (Bravo Emmy!).

In één keer goed kiezen? Ik blokkeer

Aha! Zo werkt het voor mij ook met vakantie. Na een periode van hard werken, deadlines en mensen die van alles van me willen, ben ik vrij. Ik mag zelf kiezen wat ik ga doen, maar ik blokkeer. Zelf kiezen? Ik heb geen idee hoe. Gegrepen door het idee haal-er-alles-uit-wat-erin-zit verlam ik. Ik haal helemaal nergens meer wat uit. Ja, uit het zakje bonbons. Daar is een hoop uit. Ik wil zo graag in één keer de juiste keuze maken, dat ik verlam. Er zoveel gewicht aan hangen, daar wordt kiezen alleen maar moeilijker van. Het resultaat is dat je niks kiest en dus nergens komt.

Er is maar één remedie: kies!

Na het lezen van de blog van Emmy en de reactie van Andrea Pronk-De Palm op de blog Ik werd ondernemer, maar ik was nog geen ondernemer (van Xaviera Ringeling) besef ik dat de angst om te kiezen en de drang naar perfectie me enorm in de weg zitten. Er is maar één remedie: kies! Ik kies om te bloggen. Zo. Bam! Gekozen. En nu gewoon doen. Het hoeft niet perfect te zijn. Het hoeft alleen maar een begin te zijn. Zet de eerste stap en de tweede zal volgen.

Kies lieve mensen! En neem een chocolaatje als beloning

Ik denk, typ, delete en typ weer. Et voila! Dit is de eerste blog die ik durf te publiceren. Ik heb het gedaan! Ik heb gekozen, het uitgevoerd én nog genoten ook. Bedankt Emmy, Xaviera en Andrea! Ik ben blij dat ik jullie blog/reactie aan het begin van mijn vakantie las. Aan iedereen die het wil horen: Kies lieve mensen! Kies en ga ervoor! Ik neem nog een chocolaatje. Als beloning.

Wie heeft/had ook keuzestress? En wat hielp jou om te kiezen?

Zeg er maar wat van