365 dagen geleden zijn mijn man en ik tijdens de aanslag in Nice aan de dood ontsnapt. Nu, een jaar later, is het tijd voor een terugblik. 

Een jaar geleden dobberden we dolgelukkig rond in onze pasgetrouwde bubbel. De bruiloft was fantastisch geweest en tijdens onze huwelijksreis in Nice genoten we ook met volle teugen. Op de vierde dag van onze vakantie was er ter ere van Quatorze Juilliet vuurwerk op de Promenade des Anglais. Samen met tienduizend anderen zaten we op het strand en keken naar dit prachtige schouwspel.

Vrachtwagen

Nice

Onze laatste foto samen voordat ons leven voorgoed veranderde.

Na de laatste knal wilden we terug naar ons hotel. Vlak voordat we de Promenade overstaken, zagen we in onze ooghoek een vrachtwagen met hoge snelheid op ons afkomen. In mijn naïviteit dacht ik dat hij nieuw bier kwam brengen, maar toen hij voorbij reed en ik lichamen door de lucht zag vliegen, wist ik dat het een terroristische aanslag was. De ontelbare schoten daarna maakten dat beeld compleet.

Lichamen, bloed en menselijke resten

Mijn man en ik hebben in Nice de hel gezien. De angst en paniek waren overweldigend en de straten lagen bezaaid met tientallen lichamen, bloed en menselijke resten. Om te ontsnappen aan de kogelregen, moesten we over lijken heen stappen. Er lagen volwassen mensen te vechten voor hun leven, maar ook kindjes van amper 4 jaar oud die niet meer bewogen. Als ik terugdenk aan dat moment, is het doodstil in mijn hoofd. Het enige wat ik hoor zijn de schoten, maar het gegil, wat volgens mijn man overduidelijk aanwezig was, heeft mijn brein weg gefilterd.

Psychologische hulp

Ik weet nu wat ‘op je netvlies gebrand staan’ daadwerkelijk inhoudt. Er is letterlijk nog geen dag voorbij gegaan zonder dat ik aan Nice heb gedacht. De eerste weken, misschien wel maanden, durfden we amper met het openbaar vervoer. Even naar de stad ging niet meer en grote evenementen bezoeken we nog steeds niet. De angst die ik tijdens de aanslag voelde, zit in ieder vezeltje van mijn lichaam. Ik hoef maar een knal te horen en ik zit weer in de vluchtmodus.

Passende psychologische hulp hebben we niet gekregen. Bij eerstelijns psychologen konden we niet terecht, omdat zij niet gespecialiseerd zijn in zware trauma’s. Voor traumatherapie werden we echter weer ‘te licht’ bevonden en was de wachtlijst 20 weken.

Dankbaar

Ook voor onze omgeving was het niet makkelijk. Degenen die dichtbij staan, hebben ons kapot zien gaan, maar mensen die iets verder weg stonden, vergaten ‘Nice’ al snel. Ik weet nog dat iemand een ‘grapje’ maakte over het schoonvegen van een druk plein vol mensen. Daar konden ze best een vrachtwagen voor gebruiken, vond hij. Mijn hart versplinterde toen ik dat hoorde.

Inmiddels kan ik zeggen dat we, ondanks de angst, er toch sterker uitgekomen zijn. We genieten van ieder mooi moment en dat zijn er de laatste tijd behoorlijk veel. Drie maanden na de aanslag kwamen we erachter dat ik in verwachting was en in mei is ons wonder geboren. Haar tweede naam is Juliette. ‘Nice’ heeft een deel van ons leven inktzwart gekleurd, maar ook laten zien hoe mooi alles eigenlijk is en hoe dankbaar we daarvoor mogen zijn.

Zeg er maar wat van