Pats, daar valt een kwartje. Op Facebook zie ik een artikel voorbij komen over emotionele verwaarlozing. Interessante kost. Zeker als je het zelf mee hebt gemaakt. 

In het artikel wordt haarfijn uit de doeken gedaan wat emotionele verwaarlozing is en wat de gevolgen ervan (kunnen) zijn voor iemand die het meemaakt. De eyeopener voor mij was: het gaat vooral om wat er NIET is gebeurd in je jeugd. Jarenlang heb ik het idee gehad ‘dat het allemaal wel meeviel’. Er werd voor me gezorgd, ik werd niet mishandeld, we deden soms leuke dingen thuis. Dus waar doe je dan moeilijk over? Maar ja, als je emoties er niet mogen zijn… Grappig, hoe een artikel ineens van alles op z’n plek kan laten vallen.

Wat is emotionele verwaarlozing?

Zoals ik hierboven al schreef, het gaat vooral om wat er niet is gebeurd in je kindertijd. Heel kort door de bocht betekent het dat je ouders er op emotioneel gebied niet voor je waren. Ongetwijfeld niet met opzet, maar bijvoorbeeld omdat ze depressief waren, zelf emotioneel verwaarloosd of verslaafd. Als gevolg hiervan was er structureel geen aandacht en ruimte voor de emoties en gevoelens van jou als kind. En het vervelende is, je emoties zijn een groot deel van wie je bent. Dus als je emoties er niet mogen zijn, krijg je onbewust de boodschap mee dat jij er niet mag zijn. Het komt overigens vaker voor dan je misschien denkt: in zo’n 36% van alle kindermishandelingsgevallen gaat het om emotionele verwaarlozing!

(en ja, het wordt dus gezien als kindermishandeling, dat moet ik nog even verwerken.)

De gevolgen zijn niet mis

Als ik naar mezelf kijk: tot m’n 30e had ik amper het idee dat ik gevoelens had. Zo goed was ik in het wegstoppen ervan. Ik werkte veel te hard en zorgde verder ook niet zo heel goed voor mezelf. Een paar jaar later, en een burn-out verder, heb ik het roer omgegooid. Grappig genoeg lukte me dat pas echt toen ik zelf moeder was geworden. Ik voelde dat ik alleen maar contact met m’n zoon kon maken door contact te maken met m’n eigen gevoelens. Dat heeft nog wat voeten in de aarde gehad, geloof me, maar het is gelukt.

Waar kun je last van hebben?

  • Gevoelens van leegte. Het idee dat er een groot gapend gat vanbinnen zit.
  • Kijk mamma zonder handen. Een grote drijfveer om alles zelf te doen en niemand nodig te hebben. Hulp vragen, bij wat dan ook, is uit den boze.
  • Onrealistisch zelfbeeld. Veel mensen die emotioneel verwaarloosd zijn, zijn onzeker en hebben het gevoel dat ze niks waard zijn.
  • Weinig compassie voor jezelf, maar wel voor anderen.
  • Last van schuld en schaamte.
  • Boos zijn op jezelf.
  • Angst om door de mand te vallen.
  • Moeite om voor jezelf (en anderen) te zorgen. Dit kan zich op allerlei gebieden uiten. Van slecht eten tot je huis verwaarlozen. Van financieel er een zooitje van maken tot doorwerken als je ziek bent.
  • Je eigen emoties niet kennen.
  • Moeite om een echte verbinding aan te gaan met andere mensen.

Niet bij de pakken neerzitten!

Gelukkig kun je er wat aan doen. Dat is een moeilijk en vaak pijnlijk proces, maar je kunt het wel omkeren. Misschien niet voor de volle 100%, maar met 90% voel je je ook al een heel stuk beter. De allereerste stap is natuurlijk dat je erkent wat er gebeurd is. Daarna moet je in contact komen met je gevoelens. Dat kan beangstigend zijn, maar volgens mij is het vooral de angst voor wat er kan gebeuren die het eng maakt. Zelf beschreef ik het vroeger alsof ik bovenop een deksel op een vulkaan zat. Doodsbang was ik om die deksel van de vulkaan af te halen. Maar wat bleek, toen ik het met behulp van therapie stukje bij beetje ging doen, was het helemaal niet zo eng. Die gevoelens kende ik al jaren. Want ook al had ik ze verdrongen, ze waren er natuurlijk wel. Iets met een roze olifant die niet in de kamer staat…

If life gives you lemons, make lemonade

Over de gevolgen heenkomen van emotionele verwaarlozing is een proces, niet iets wat je van de ene op de andere dag onder de knie hebt. Bij mij heeft therapie een eerste aanzet gegeven. Verder heb ik veel aan meditatie en Reiki gedaan, wat ervoor heeft gezorgd dat ik meer in contact met mezelf kon komen. Klinkt dat zweverig? So be it, maar om je gevoelens serieus te nemen, moet je ze wel eerst kennen en accepteren. Daar kan meditatie een grote rol in spelen. Verder heb ik, dat is dan wel weer een voordeel van zo’n jeugd, goed geleerd om naar mezelf te kijken en dingen aan te pakken (kijk mamma, zonder handen!). Voor mezelf beginnen als ondernemer heeft er bijvoorbeeld voor gezorgd dat ik geleerd heb hulp te vragen. Opstellingen doen heeft me inzicht gegeven in hoe de lijn van emotionele verwaarlozing door is gegeven door de generaties heen. Lieve vrienden hebben me geleerd dat ik er ook mag zijn als het even niet zo goed gaat. Ben ik nu klaar? Zeker niet, het voelt soms als een ui waar ik elke keer weer een laag van af kan pellen. Maar ik voel me wel veel beter dan pak ‘m beet 20 jaar geleden. Dus blijf niet bij de pakken neerzitten als je dit zelf hebt meegemaakt. Geloof me, je bent het waard om voor te vechten!

Herkenbaar? Ik ben heel benieuwd hoe jij ermee omgaat en of je misschien nog goede tips hebt! 

 

10 reacties

  1. Léontine

    Herkenbaar, een vriend van mij wees mij er 20 jaar geleden al op. Ik heb ook al heel wat peuten in verschillende hoedanigheden versleten, haha. Nu ik het weer lees, begrijp ik weer waarom de relatie met mijn moeder zo moeizaam is.. Ze bedoelt het allemaal heel goed, ze doet ook haar best en soms hebben we écht contact, maar vaak vind ik het ingewikkeld. Ik heb mij er een soort van bij neergelegd, het is zoals het is.

    Beantwoorden
    • Marca van den Broek

      Ik bleef die relatie ook lastig vinden en heb er uiteindelijk voor gekozen om de banden te verbreken. Best treurig natuurlijk, want zij heeft haar best gedaan en kon niet meer geven dan ze kon. Echt contact is er eigenlijk nooit geweest. Wel met m’n vader gelukkig, dat scheelt 😉 Wat ik zelf heel grappig vond, was dat ik ineens van alles kon plaatsen door het lezen van het artikel waar ik aan refereer, terwijl ik alle ingrediënten al lang op een rijtje had. Wonderlijk hoe je hoofd//hart soms werkt!

      Beantwoorden
    • Jeanny

      Ik ben er nu op een heel pijnlijke manier achter gekomen dat mijn moeder een narcistische persoonlijkheidsstoornis had en nu vallen veel stukjes van de pizzel op zijn plaats,het doet veel pijn en geeft veel stress.daarbij komt dat ze al 30 jaar dood is

      Beantwoorden
  2. Chantal

    Goed verhaal zeg! wat zijn er veel vrouwen die dit meemaken… en voor je het weet geef je het door. Aan jezelf werken is het beste wat je kunt doen.

    Beantwoorden
    • Marca van den Broek

      Dank je wel! volgens mij is dat ook het enige wat je kunt doen, anders geef je het voordat je het weet weer door aan de volgende generatie. En die weer aan de volgende. Niet de bedoeling!

      Beantwoorden
  3. Astrid

    Heel herkenbaar, het ook allemaal wel mee vinden vallen.
    Ik weet het al jaren (al heel wat therapie gehad), maar pas m’n huidige therapeute legde me uit dat dit een trauma is. En ben er veel over gaan lezen en durf het nu eindelijk pas echt, ook gevoelsmatig toe te geven.

    Wat een rukproces wel. Hoop frustraties ook. Vooral ook het merken dat ik zo veel moeite heb in contact met anderen en vriendschappen daardoor ook leeg voelen en niet echt steun ervaar, vind ik moeilijk en schaam ik me dood voor.

    En ik kan nog wel even doorgaan, maar wilde je eigenlijk gewoon even bedanken voor het plaatsten van dit stuk: hor meer mensen er eens iets over lezen hoe beter!

    Beantwoorden
    • Marca Van den Broek

      Niet een heel fijn proces inderdaad! Ik wist ook al jaren dat er van alles mis was gegaan, maar zo’n label geeft ineens toch weer meer duidelijkheid. En ook een soort legitimatie, zo van ‘Het is echt, ik stel me niet aan’ Gek hoe dat werkt.

      Naar dat je zo moeilijk verbinding kunt leggen met andere mensen, wel heel moedig dat je het van jezelf erkent! Ik kan het nu (eindelijk) wel, maar dat heeft heel wat voeten in de aarde gehad… Hulp vragen daarentegen vind ik nog steeds moeilijk 😉 Wat je zegt: een ruk proces!

      Beantwoorden
  4. Angelique de Meijere

    Ik vind het wel n goed idee hier meer bekendheid aan te geven door erover te praten in het openbaar ook. Er is nog veel taboe en onderkenning. Ik heb eigenlijk nooit veel steun gekregen of begrip hier in. Mijn vrienden ben ik kwijt. Mijn familie ook omdat ze mij niet wilden begrijpen. Ik schrijf hier wilden maar zou misschien ook kunnen schrijven.
    Ja het was en blijft n heel proces mijn ui afpellen. En zien hoe en waar ik zo’n moeite mee heb. Mijn geval was zeer duidelijk. Maar ik zie o.a bij mijn partner hoe hij niet weet van zijn verwaarlozing. Helaas heb ik weer n partner aangetrokken die hetzelfde heeft.
    Misshien om nog eens goed mijn pijn te voelen en zo te kunnen helen?
    In ieder geval mogen mijn gevoelens en emoties er nu wel zijn.
    Hoe ik verder mijn leven en vooral mijn werkleven ga leiden weet ik nog niet.
    Want voelen blijft lastig voor mij.
    Lastig dus met grenzen.
    Emoties en gevoelens komen en gaan en beïnvloeden nogal mijn welzijn en dus ook van een ander dan in mijn omgeving.
    Onderdrukking hiervan mag ik nu mee oppassen om de volgende Burn Out / crisis te voorkomen.

    Ik ben dus Codepent. Nu zie ik dat heel sterk.
    Pfff hoe ga ik hier nu mee om weer.
    Welke therapeut/ therapie?
    Heeft iemand n idee?

    Kan ik zelf hier ervaringsdeskundig in worden?ik heb veel gehad aan het boek: de bevrijdende kracht van emoties en bijbehorende training.
    Maar kan nog wel wat specifieke training/ boeken gebruiken.

    Dus tips?

    Laten we dit bespreekbaar maken!
    Ik denk dat het ook erg belangrijk kan zijn in de vorming van onze nieuwe maatschappij.

    Liefs en heel veel liefde xxx

    Beantwoorden
    • Marca van den Broek

      Hoi Angelique,

      Dank voor je moedige reactie! Naar om te lezen dat je veel mensen kwijt bent geraakt. Dat is natuurlijk niet de bedoeling 🙁 Tips voor goede therapeuten heb ik helaas niet voor je, ik hoop iemand anders wel! Hoe je het ook wendt of keert, ik geloof wel dat je hier uit en overheen kunt komen. Misschien niet voor de volle 100%, maar elke stap in de goede richting is er één. Heel veel sterkte en liefs!

      Beantwoorden

Zeg er maar wat van