Werk, relatie, gezin, sociale contacten, hobby’s. In het leven, en in je hoofd, kan het soms erg druk zijn.

Die drukte kan een kick geven en je drijven tot grote hoogte. Maar het kan er ook voor zorgen dat je het plezier in je leven kwijt raakt. Je draaft voorbij aan net die kleine dingen die je gelukkig maken.

Dankbaarheid

Een manier om je weer bewust te worden van die kleine dingen, is het bijhouden van een dankbaarheidsdagboek. Aan het einde van elke dag schrijf je op waar je dankbaar voor bent. Dat kan in een papieren dagboek, of in een van de vele apps. Het moet natuurlijk wel efficiënt. Tijdens het schrijven kun je een moment stilstaat bij de dingen waar je dankbaar voor bent en je kunt je schrijfsels teruglezen op momenten waarop je het allemaal even niet meer ziet.

Enthousiast ben ik ooit aan zo’n dagboek begonnen. Die poging heeft welgeteld twee dagen geduurd. Daarna werd ik alweer meegesleurd door de drukte van alledag en was ik vooral dankbaar dat ik niet weer een dag in zo’n dagboek hoefde te schrijven. Maar ik merkte wel dat ik steeds de grip verloor op de drukte in mijn hoofd en dat zelfs het kleinste geluksgevoel toch wel heel ver te zoeken was.

Mindfulness

Dankzij Ruby Wax leerde ik mindfulness kennen. In haar boek ‘Sane new world’ beweert zij dat je je geest kunt temmen met de zweep die mindfulness heet – al is het meer paardenfluisteren dan erop losslaan. Je ademhaling, of één van je zintuigen, kunnen een anker zijn waardoor je je niet laat meesleuren door alle gedachten die als een storm door je hoofd razen. Je kunt bijvoorbeeld focussen op je ademhaling – waar ik overigens van ga hyperventileren – of je concentreren op het gevoel van je billen op een stoel. Die laatste helpt mij prima om even los te komen van al mijn gepieker, maar hoe pak je het met de andere zintuigen aan?

Fotografie

Mijn manier om dankbaarheid en mindfulness te combineren bleek fotografie te zijn. Door de lens van mijn camera – of het beeldscherm op mijn telefoon – kijk ik anders naar de werkelijkheid. Ik zie schoonheid in dingen die op het eerste gezicht saai, vies of lelijk zijn. Ik zoom in op een detail, of kijk naar iets vanuit een andere hoek, en ineens kan zelfs een oude haarspeld of een verwelkte bloem mij betoveren.

Inmiddels heb ik mijn camera niet altijd meer nodig om mijn geluksgevoel te vinden in de kleine dingen. Zelfs tijdens mijn werk kan mijn oog zomaar op iets vallen, zoals de twinkeling in iemands ogen. Het houdt mijn aandacht vast. Even is de storm in mijn hoofd geluwd en breekt er een zonnestraaltje door.

Zeg er maar wat van