Ik denk alles van te voren uit: vandaag ga ik schrijven over mijn Oerol avonturen en over de prachtige theatervoorstelling van dichter Rutger Kopland. Ik ga in volle concentratie zitten en niemand brengt me van mijn plan! Maar toen liep alles net even anders.

Afleiding komt in vele gedaanten

De zon schijnt en ik zit met teckeltje Belle op m’n favoriete terras in Utrecht. En verbaas me over het leven dat ik vandaag mag leven in alle vrijheid. De eerste zinnen glijden over het papier. Maar dan word ik gestoord door een man die ongevraagd naast me komt zitten. Hij wil weten waar ik over schrijf. Alsof mensen aanvoelen dat ik niet gestoord wil worden en dan juíst gaan praten. Vijf minuten later komt er ook nog eens een bejaarde man naar me toe, die wil weten hoe mijn teckel heet en vraagt of ik me wel heb ingesmeerd. ‘Want roodharige meisjes moeten zich ’s ochtends al insmeren met factor 50. Het liefst van het merk Vichy want alleen dat helpt tegen kanker.’ Terwijl de oude man, die ik niet ken, zijn hele kankerverleden opsomt, denk ik: ‘Ik zit hier zó niet op te wachten!’

Zinnen van inspiratie

Ik ben vijf zinnen verder en dan ploffen uit het niets vrienden naast me op de hangbank. Mijn teckeltje maakt een sprongetje van geluk en stiekem ik ook. Ik voel het al aankomen: deze blog en deze dag zullen totaal anders verlopen dan dat ik me had voorgesteld vanmorgen. Zij bestellen Gin Tonics en ik bedenk dat ééntje ook geen kwaad kan. Het terras stroomt ondertussen vol met vrienden en andere mooie mensen die ik niet ken. Ik stel me voor aan de mensen die ik nog niet ken en leg uit wat ik hier probeer te doen: in alle concentratie schrijven voor Urban Chicks. We drinken en praten over passies, het leven en over hoe mooi deze dag is. Ik bedenk me dat alles wat er is in dit leven, dit moment is. Een beetje zoals één van Rutger Koplands zijn mooiste zinnetjes:
“Ieder mensen zou en rivier moeten zijn
Komen zonder verlangen te blijven
Gaan zonder heimwee.”

Kiezen om te blijven

Zal ik gaan of blijven? En dan besluit ik iets heel anders te doen: hier te blijven zitten zonder verlangen een blog te moeten schrijven en geen heimwee te hebben om te gaan. Misschien een beetje zoals Rutger Kopland het jaren geleden bedoelde toen ook hij ergens op een plekje probeerde te schrijven. Dus bedenk ik de praktische middenweg tussen komen en gaan: ik deel mijn schrijfboekje uit en vraag aan iedereen een zin te schrijven. Mijn boekje slaat niemand over. Zelfs de voor mij onbekende mensen niet. Vol blijdschap zit ik hier, met m’n teckel die ik kwijt ben, m’n schrijfboekje dat van de ene hand aan de andere over gaat en geniet ik van de zon op mijn gezicht. Terwijl ik me niet heb ingesmeerd met Vichy factor 50.

De wijze levensles

Ik lees af en toe wat zinnen terug terwijl ik denk aan mijn deadline van deze blog. Ik word blij verrast als ik wat zinnen scan van de mensen die met me mee schrijven:
“Met vrienden en vreemde mensen met een goede vibe, voortgestuwd door drankjes en fijne gesprekken vervagen deadlines naar blurred lines. De avond staat op losse schroeven, maar de sfeer staat als een huis. ‘We staan op de vooravond van schaamteloze ongeremde chaos. Daarom zeg ik: ‘heb nooit spijt want samen zitten we zonder tijd.’ “
Ik besef dat hier eigenlijk de blog is geschreven die ik wilde schrijven, zonder te weten dat dit het plan was. Het stuk van Rutger Kopland, dat ik een paar dagen geleden zag op Oerol, ging over een rivier. Ik voel me een rivier vol alcohol en liefde. Ik ben hier zonder te verlangen, en ga straks zonder heimwee maar met een boekje vol wijsheden naar huis. Want damn, wat is dit een prachtige chaotische woordenrivier geworden. Geschreven in het moment. Hier op het terras tussen vrienden en door vrienden. Zonder het idee te hebben er wat uit te halen, werd het mijn mooiste schrijfavontuur ooit. Meteen een goede les: je kunt van alles van te voren bedenken en uitstippelen. Maar het komt toch altijd anders. En als het anders komt, is dat precies wat het leven is: totaal onvoorspelbaar en prachtig tegelijk.

 

 

2 reacties

  1. Zakaria T.

    Heerlijke zo’n realisatie; ‘Ik bedenk me dat alles wat er is in dit leven, dit moment is’. Fijne blog en nog een fijnere dag! Tot snel x

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van