Noem het een dertigersdilemma of midlifecrisis. Het was in ieder geval alsof de klok erop gelijk stond: ik werd 30 en een jaar later is niet alles anders, maar wel vrij veel.

Potverdorie wat zit ik in een periode van: waar gaat het allemaal heen? Volgens mij komt iedereen wel eens op zo’n punt in zijn leven. Sommige mensen weten niet wat ze willen als ze 16 zijn en worden lekker rebels. Sommigen hebben het als ze klaar zijn met studeren en gaan op zoek naar zichzelf (meestal in Azië, samen met andere Westerlingen die op zoek zijn naar zichzelf). Dat alleen reizen heb ik ook gedaan. Niet na mijn studie, maar bijna twee jaar geleden. Naar Bali. Ik schreef er zelfs een blog over, hoe spannend het wel niet was om alleen op reis te gaan. Dat was in mijn geval geen keuze, mijn reismaatje zei op het laatste moment af. Niemand hield een mes op mijn keel, maar echt vrijwillig stapte ik niet in het vliegtuig naar Indonesië.

Wie heeft de langste

Echt leuk vond ik het ook niet. Ik had een druk jaar achter de rug en even ontspannen op een surfplank aan de andere kant van de wereld leek me heel gezond idee. Dat alleen-reizen beviel me voor geen meter. Natuurlijk heb ik leuke momenten gehad. Het surfhotel Solid Surf House was top, de surflessen ook. Dat ontspannen lukte echter minder goed. Zo vond ik de andere backpackers in hostels vreselijk vervelend. Het was de hele tijd een soort wedstrijd: wie heeft de meeste landen bezocht, wie heeft de vetste uitstapjes gemaakt, wie kan het minst plannen (plannen is niet cool) en wie kan het langst wegblijven uit Nederland. Ik in ieder geval niet, ik was stiekem wel blij met mijn gipsvlucht terug. Toch zocht ik de hostels op om contact te leggen. Ik wilde niet de héle tijd alleen zijn en ze zeggen dat je dan in de backpackhostels moet zijn. Eenmaal thuis ging het masker op: dat het zo leuk was geweest. Nu kom ik er steeds meer achter dat ik allerlei maskers heb.

Stoer en sterk

Een jaar geleden werd ik 30, dat was een heel ding waar ik ook een blog over schreef, en sindsdien is niet alles, maar wel een heleboel veranderd. Er is vooral rust gekomen, ook dankzij vriend T. Ik sjeesde van hot naar her, voor werk maar ook privé. Ik heb een uitgebreide vriendenkring (gelukkig), maar hield er ook nog oneindig veel kennissen op na. En die wonen echt niet allemaal in Amsterdam. Dat leventje ging niet meer. Dit hield me al een tijd bezig, zoals in een eerdere blog te lezen is. Als vriendinnen mijn pre-30-tijdperk zouden moeten omschrijven, denk ik dat het merendeel zegt: independent woman. En dat was ik ook wel, lekker op mezelf. Ik heb zelfs ooit de domeinnaam www.independentwoman.nl gekocht.

Maar ik kwam erachter dat ik helemaal niet zo independent ben als ik dacht of van mij verwacht werd. Dat imago had ik zelf opgebouwd en daar voelde ik me prettig bij. Ik studeerde jong af, vond direct een baan, ging lekker veel op stap, kocht op mijn 24ste op eigen houtje een appartement in Amsterdam en maakte mooie reizen. Ik was oprecht gelukkig in deze situatie. Gaandeweg werd ‘independent’ echter een heel veilig masker, want iedereen vond me stoer en sterk. Dat imago (en de bijbehorende complimentjes) wilde ik niet kwijtraken, maar ik zie nu in dat ik het helemaal niet alleen wíl doen. Dat is een keuze, geen onkunde. Het masker ligt dan ook voorgoed in de prullenbak en nu weet ik: dat maakt me niet minder stoer of sterk.

Omkopen

Als Brabander ben ik niet vies van een verkleedpartij, maar natuurlijk is niet alles een masker. Ouder worden, betekent ook dat interesses en behoeften veranderen. Nu is het zaak dat ik het ook in de praktijk toepas. Party-Floortje ligt inmiddels al maanden stil. Dingen die ik een paar jaar geleden nog het einde vond om te doen, vormen nu soms een last (Floor kan niet meer altijd door). En waar ik nu behoefte aan heb, kon je me tien jaar geleden nog niet met grof geld voor omkopen.

Kwetsbaar

Mijn vrienden en kennissen dragen overigens ook maskers. Of het nou is dat ze gaan festivallen, terwijl ze dat eigenlijk niet willen, of ongelukkig worden in hun werk en dat niet willen toegeven. Ik denk dat we kunnen concluderen dat iedereen wel eens een masker opzet. Waarom doen we dat? Vooral, denk ik, om onszelf te beschermen. Door een masker op te zetten hoeven we onszelf niet kwetsbaar op te stellen en denken we dat we niet gekwetst kunnen worden. Terwijl openheid, zo heb ik gemerkt, juist zo bevrijdend kan zijn. Als het jeukt moet je krabben, zei mijn oma vroeger tegen me. Mijn masker jeukte, dus heb ik het -door middel van deze blog- afgezet.

Deze blog gaat slechts over een deel uit het grote Floortje-veranderingsproces. Voldoende bloginspiratie in ieder geval voor de komende tijd. Inmiddels is de 31 aangetikt. Hoe heb ik die verjaardag gevierd? Precies zoals ik wilde: lekker rustig met familie, mijn vriend en een paar vrienden.

Zeg er maar wat van