Ze zijn een uitstervend ras en dat weten ze zelf ook. Iedere dag komt een groep Jordanezen samen in hun buurtje, op zoek naar een plekje in de zon en elkaars gezelschap. Zij zorgen nog voor dat ouderwetse buurtgevoel, waarvan ik dacht dat het niet meer bestond.

Hoe werkt het?

Er is geen groepsapp en er komt geen organisatie aan te pas. Geen hedendaagse technologie die deze mensen verbindt. Puur en alleen het woonadres bepaalt de samenstelling van de unieke groep mensen. Deze Jordanezen – sommigen zelfs geboren in de straat – lopen de deur uit en ploffen neer op een van de bankjes in de straat om de hoek bij de bekende Amsterdamse cafés Nol en de Blaffende Vis. Uiteraard wordt het bankje in de zon gekozen. De zon draait, zij draaien mee. Zit iemand in de schaduw? Dan wordt het volgende zonnige bankje bezet. Zo ontstond de bijnaam die vriend T. en ik ze hebben gegeven: de Sun Chasers. Alleen op echt hete dagen wordt de schaduw opgezocht. En iemand moet natuurlijk de eerste zijn. Die gaat dus gewoon zitten en wacht tot de volgende komt. “Zit je dan niet vaak eindeloos te wachten?” vroeg ik laatst toen ik aanschoof voor een wijntje. “Soms wel ja, of je klopt een keer bij iemand op het raam”, luidde het antwoord. Meestal geldt: als het eerste schaap over de dam is, volgen er meer. Je zorgt zelf voor een glas, een drankje (meestal wijn) en er is altijd iemand die een hapje (meestal frituur of crackers met kaas) meeneemt. Zijn de bankjes vol, neem je een klapstoeltje mee naar buiten om aan te schuiven. Zo tussen 17.00 en 18.00 is het negen van de tien keer ook weer afgelopen. Dan gaat iedereen weer terug naar zijn eigen woning. Om te koken, tv te kijken of god mag weten wat te doen.

De samenstelling

Ze zijn met ongeveer tien man en vrouw in totaal, maar de samenstelling wisselt dagelijks. Soms zitten ze met drie, soms met acht. En de gemiddelde leeftijd schommelt zo tussen de 55 en 70 jaar. Wanneer ik zo nu en dan aanschuif, haal ik dat gemiddelde fors omlaag. Nu woon ik niet in hun geliefde buurtje, de Jordaan, maar mijn vriend T. wel en ik spendeer heel wat uren van de week in zijn huis. Er zit van alles tussen: een getrouwd stel, de happy elderly single, de weduwe, de gescheiden man, zoals ik al zei: van alles.

‘t Schaep

Het sociale systeem in de straat doet me denken aan de tv-serie ”t Schaep met de 5 pooten’, maar dan in real life. Op het moment van schrijven zitten er alweer drie te genieten in de zon. Het is 12.43 uur – dat is vroeg voor ze, de samenscholing begint meestal rond 15.00 uur. Ze weten dan ook precies wie wat doet in de straat. Maar ze weten ook heel goed: die moeten we niet. Lekker die directheid en dat ik mag jou, of ik mag je niet. Ben ik even blij dat ik vanaf moment één heb gegroet als ik weer met een volgepakte weekendtas de straat in kwam fietsen. Ik viel daardoor in de categorie: die mogen we wel.

Welkom

En zo kwam het dat op een dag de leidster – want ja, ook deze groep heeft duidelijk een leidster – naar me toe liep terwijl ik mijn sleutel aan het zoeken was en zij haar stoepje aan het vegen was. We noemen de leidster voor het gemak maar even Hannie. “Ik wilde even zeggen dat ik het heel leuk vind dat je hier nu ook woont, ik ben Hannie”, en ze stak haar hand naar me uit. Een klein beetje overrompeld stak ik de mijne ook uit: “Floortje”. “Maar ik woon hier niet hoor, ik ben alleen vaak op visite.” Maakte niet uit, ik was nog steeds even welkom in de straat. “Volgens mij hou je ook wel van een wijntje, kom er maar een keer bij zitten als je daar zin in hebt.” En na een tijdje de kat uit de boom gekeken te hebben, schuif ik inmiddels zo af en toe aan.

Lekker offline

Wat ik vooral zo mooi vind, is het offline karakter van deze groep vrienden. Fijn om te zien dat het zo ook nog kan, in plaats van hele dagen online contact. Ik heb nog geen enkele Sun Chaser met een smartphone in de hand zien zitten. Daardoor leef je veel meer met elkaar in plaats van langs elkaar heen. En de gesprekken? Die gaan gewoon over het leven. Ik kan je vertellen: een hoop is koetjes en kalfjes wat de revue passeert, maar daar heb ik ook al wat wijze levenslessen uit kunnen filteren. Ze zijn elkaars steun en toeverlaat, familie bijna. Laatst, toen het al laat was en twee overgebleven Sun Chasers wat diep in het glaasje hadden gekeken, schoven Vriend T. en ik ook nog even aan. Waarop een van de twee (de happy elderly single) tegen me zei: “Ik weet dat jij het ook niet altijd makkelijk hebt. Ik geef je zo mijn nummer, je kan me altijd bellen om te praten.” Wie doet dat nou nog anno 2017? I love it. De volgende dag waren de gordijnen bij de doorzakkers zeker tot 13.00 uur gesloten, een uitspatting moet kunnen. Om 15.00 uur zijn ze weer paraat!

Bingo

Nederland staat natuurlijk niet bekend om het grote aantal zonuren in een jaar. “Zien jullie elkaar ook in de winter?” vroeg ik daarom laatst aan de leidster. “Jazeker, dan bellen we bij elkaar aan. In het buurthuis om de hoek kunnen we dan binnen zitten. Daar gaan we ook wel eens op zaterdagavond naar de Bingo.” Reken maar dat ik binnenkort ook bij de Bingo aan tafel zit.

Dit zijn de echte urban chicks van het eerste uur. Deze groep mensen is zo bijzonder, die zijn een blog waard. Hoewel de huizenmarkt in Amsterdam op dit moment overspannen is en ik me dus niet druk maak over de eventuele verkoopprijs van mijn huis, wonen zij hier al sinds jaar en dag in het centrum. Die gaan nooit meer weg, behalve tussen zes planken. Maar goed ook, want ik geniet iedere dag van mijn Sun Chasers. Ze geven je bovendien nog een veilig gevoel ook.

Zeg er maar wat van