Dit is een vraag die me al een tijdje bezig houdt. Het maakte me aan het twijfelen en ik werd er onzeker van. Maar was dit gevoel wel terecht? 

Voor mijn verjaardag kreeg ik een notitieboekje. Op de voorkant stond in glimmende sierletters ‘the Master Plan’ gedrukt. Ik werd 30 en ik voelde me onrustig. Het leek alsof ik stil stond en iedereen om mij heen me voorbij racete. Vrienden maakten wereldreizen, startten ondernemingen en stichtten gezinnen. Ik was als enige nog zo ver verwijderd van mijn doelen, dat ik nog niet eens kon zien wat die doelen waren. Verdeed ik mijn tijd aan onbelangrijke zaken in het leven? Wat was mijn Master Plan? Moest ik dat niet al jaren geleden weten? En was het te laat om er nog aan te beginnen?

Wat wil je nu écht doen?

Met mijn notitieboekje ging ik ervoor zitten en schreef alle dingen op die in me opkwamen. Wat vond ik leuk om te doen? Waar haalde ik energie uit? Waar werd ik blij van? Ik vond het altijd lastig om te benoemen als het me werd gevraagd. Want ik vind heel veel dingen leuk om te doen. Al die losse gedachten zette ik op één bladzijde. Het creëren van iets, zoals een tekst of een afbeelding vind ik prachtig. Mediteren en yoga geeft me energie. Het bezoeken van andere landen en het lezen van goede boeken geeft me nieuwe inzichten. Dus dit zijn onder andere de dingen die ik opschreef.

En wat doe je nu dan?

Op de volgende pagina schreef ik op wat ik iedere dag deed. Er stond veel genoemd op deze pagina, maar de dingen van de vorige pagina kwamen er nauwelijks op terug. Ik wist kennelijk toch te benoemen wat ik allemaal leuk vond om te doen, maar ik deed er op het moment vrijwel niets mee. De laatste keer dat ik een penseel in mijn handen vast had was al jaren geleden en mijn camera lag stof te vangen. Waarom was dat toch zo?

Waarom doe je niet wat je écht wilt?

Als ik het zo leuk vond om die dingen te doen, waarom ontbraken ze dan in mijn dagelijkse bezigheden? Bij het stellen van die vraag zette mijn verdedigingsmechanisme zich als vanzelf in. De excuses kwamen in een rap tempo in mijn hoofd op. Ik heb er geen tijd voor. Ik heb er de materialen niet voor. Ik heb er geen geld voor. Ik verdien er toch niet genoeg mee om van te leven. Gevolgd door de oude vertrouwde twijfel. Hier heb ik toch niet al die jaren voor gestudeerd? Wat zullen anderen van mij vinden? En wat ik meeste voelde: ik ben toch niet goed genoeg.

Waarom doe je dat niet alsnog?

Al een tijdje spookte het idee om meer te sporten door mijn hoofd. Daarbij kwam de zomervakantie er ook weer aan. Ik kwam op het idee om de twee te combineren en op fietsvakantie te gaan. Het leek me heerlijk om op de fiets onbekende plekjes te verkennen en te genieten van de vrijheid die een fiets je biedt. Ik had dit nog nooit gedaan en ik was geen ervaren fietser. Veel verder dan bij de supermarkt op de hoek kwam ik niet met de fiets en met mijn conditie kwam ik al hijgend op de derde verdieping op het werk aan als de lift niet werkte. Wat als ik een lange afstand fietsen niet volhield? Wat als ik geen betaalbare fiets vond? Ik heb toch niet genoeg tijd meer om te trainen. Stop. Geen excuses meer bedenken, gewoon een busticket voor twee met een fiets boeken naar Kopenhagen en dan op de fiets de weg terug naar huis vinden. Zo simpel klonk het en zo simpel was het ook. Op marktplaats een tweedehandsfiets met versnellingen op de kop getikt. Door tijdgebrek maar wat minder trainen. Al doende leert men zeggen ze toch? En daar zaten we dan in de bus, met de fietsen en een tent achterop. Wat een ervaring! Ik had dit voor geen goud willen missen. De verstopte stranden in Denemarken, de prachtige bossen in Duitsland, en het gevoel bij thuiskomst na ruim 700 km fietsen. Als ik had toegegeven aan dat oude gevoel van twijfel en faalangst, dan had ik deze bijzondere dagen niet ervaren. Door een eerste stap te zetten, volgde er vanzelf een volgende. En voor ik het wist was ik weer een bijzondere ervaring rijker.

Wat je nog meer wilt

Ik wilde al zo lang gitaar leren spelen. Vorige maand ging ik dan eindelijk naar een proefles. Ik wilde gaan schrijven, dus deed ik mee aan een schrijfwedstrijd. Niet om te winnen, wat natuurlijk wel leuk zou zijn, maar om te ervaren. Ik ontmoette andere schrijvers, die me inspireerden om ermee door te gaan. Ik heb het gevoel dat ik lekker bezig ben met de dingen waar ik graag mijn energie in stop. Je hoeft je Master Plan niet meteen helemaal uit te werken tot een concreet doel. Het begint met een klein stapje. Als je de smaak eenmaal te pakken hebt, kun je niet anders dan er meer tijd aan besteden. En laat je vooral niet afschrikken door de kwaliteit van anderen. Ik ben zeker geen Bob Ross of J.K. Rowling, maar dat weerhoudt me er niet meer van om een penseel te pakken of woorden op papier te zetten. Durf te leren en je te ontwikkelen, want dat op zich is al een bijzondere ervaring.

Mijn notitieboekje blijf ik bijwerken, want het leuke van je ‘Master Plan’ is dat het altijd verandert. Zo leer je steeds meer en haal je volgens mij alles uit het leven. Hoe zit het met jou? Wat wil jij nu écht doen? En doe je daar al iets mee?

Zeg er maar wat van