Ik lig in een Frans riviertje en vraag me van alles af: ‘Hoe heet de vogel die boven mijn hoofd vliegt, zal het goed gaan met mijn achtergebleven teckel en vooral: ‘Hoe ga ik een manier vinden om van de lucht te leven?’

Er moet toch een manier bestaan om elke dag alleen maar dingen te doen die leuk zijn? Ik ging op zoek naar het antwoord.

De magie van steentjes

Zo’n typisch vakantiedingetje voor mij: een hoofd vol vragen en ideeën. Ik ben dus op vakantie en geniet van de natuur. Ik voel nu pas hoe erg ik haar mis in de drukte van mijn Utrechtse stadsleven. De krekels zingen, de vijgenbomen geuren en mijn handen raken de aarde aan. De aarde die hier bestaat uit zoveel verschillende riviersteentjes. Elke steen is anders en dat verwondert me. Stenen zijn een beetje zoals mensen: allemaal anders. Van veraf hetzelfde en bij het inzoomen uniek. Pure magie eigenlijk: zoveel verschillende stenen en mensen op deze planeet.

De rustige natuur

Sommige mensen zeggen wel eens vol trots: ‘Ik ben een echt mensen-mens’. Ik denk dan altijd: ‘Hoe dan?’ Ik houd in de kern helemaal niet zo van mensen. Ik irriteer me vaak kapot aan van alles om me heen, vooral in de stad. Zoals de dagjesmensen die dan gezellig net iets te dicht voor mijn voeten lopen of kinderen op terrasjes die mij op de proef stellen met hun gekrijs. In de natuur erger ik me niet aan wat er om me heen gebeurt. Zij stelt me gerust met geluiden die hier al eeuwen klinken. Het geluid van de aarde. De aarde die ik onder me soms een beetje kwijtraak door alles wat er stiekem toch van me verwacht wordt.

Het is een combinatie, dé combinatie

Dus hoe ga ik leven van de lucht, overwinter ik ergens waar altijd de zon schijnt en kan ik ondertussen mijn huur blijven betalen? Het antwoord heb ik hier nog niet gevonden maar ik voel dat het komt. Uiteindelijk is het een combinatie van passie, het juiste moment met de juiste mensen. Ik voel dat ik in die flow zit en dat geeft me vertrouwen. Een soort van levensenergie die mij gaat brengen op de plek waarvan ik nu nog niet weet wat of waar die is. Ik hoef het ook nog niet te weten. Ik wil het niet eens weten. Laatst vroeg iemand mij: ‘Hoe ziet jouw leven er over vijf jaar uit?’. ‘Huh, waarom zou je dat in godsnaam willen weten?’, was mijn antwoord. Met als gevolg dat diegene me schaapachtig aankeek.

Altijd op zoek

Terwijl ik van alles denk en vertrouwen heb in het antwoord dat ik nu nog niet weet, zoek ik ondertussen de mooiste steentjes uit. Stenen die me doen denken aan vrienden om me heen. Zij die mij elke dag inspireren en van wie ik houd, als geen ‘mensen-mens’. Stenen als souvenirtjes uitgekozen op kleur, grootte en textuur passend bij hun karakter en voorkomen. Ik zal ze meenemen naar huis als een stukje vakantie. Die me herinneren aan de natuur en het geen antwoord hoeven te hebben op mijn vragen. Ik zal ze overhandigen als souvenir van mijn moment hier aan de rivier waar ik zo gelukkig ben. Het souvenir van de natuur, dat misschien wel een stukje antwoord is op mijn vragen.

één antwoord

Zeg er maar wat van