Wees eens eerlijk naar jezelf. Hebben we niet allemaal enige mate van oppervlakkigheid ook al durven we het niet toe te geven? Of stoor jij je juist aan oppervlakkigheid en telt het innerlijk meer voor jou?

‘Ik heb gewoon een hekel aan dikke mensen’, kwam ik vandaag op Twitter tegen. Een tweet van een columniste die leidde tot het ontvolgen van haar Twitter pagina door één van mijn volgers. Ook op Twitter zelf viel iedereen er gelijk over. Dom, kortzichtig, bevooroordeeld, lelijk mens (van binnen en voor sommigen ook van buiten). Dergelijke opmerkingen kreeg deze columniste naar zich toe geslingerd. Ik kon mij er niet zo druk over maken, over al die negatieve opmerkingen, en kon mij er eigenlijk grotendeels wel in vinden. ‘Hoe arrogant en oppervlakkig kan je wel niet zijn’, dacht ik.

Gaan wij niet allemaal voor uiterlijk?

Ik zie wel vaker dat mensen zo oppervlakkig zijn en puur op iemands uiterlijk afgaan. Ik denk dan hooguit: ‘daar heb je er weer eentje’. Terwijl ik al de negatieve commentaren las, ging er ook wat anders door mij heen. Zijn wij niet allemaal in enige mate oppervlakkig? Hoezeer wij dat ook zouden ontkennen? Gaan wij niet allemaal voor het grootste deel puur op uiterlijk af? Je leest wel eens van die dooddoeners. ‘Het is het innerlijk wat telt’. ‘Echte schoonheid komt van binnen’. ‘Uiterlijk is vergankelijk, innerlijke schoonheid is blijvend’. Het is natuurlijk heel makkelijk om met dergelijke reacties te komen en de indruk te wekken dat jijzelf niet zo oppervlakkig bent. Uiteraard beoordeel jij mensen meer op hun innerlijk, hou je jezelf voor terwijl je de indruk wil wekken dat jij zelf een beter persoon bent. Maar hou jezelf die spiegel eens voor? Hoeveel oppervlakkigheid zie je dan bij jezelf terug, die je niet aan anderen wil laten zien?

Is het het innerlijk wat telt?

Zou jij als mooie blondine met een afgetraind lichaam überhaupt iets beginnen met een man met een buikje en x-benen, puur omdat hij van binnen ‘fantastisch’ is? Of zou je, hoe geweldig hij van binnen ook is, er niet dood mee gevonden willen worden? Een opmerking als ‘het is het innerlijk wat telt’ is makkelijk gemaakt, maar zou je het ook menen? Het is natuurlijk niet iets wat je graag van jezelf toegeeft. Hoe oppervlakkig je écht bent. Maar gaan we niet allemaal puur om het uiterlijk en is een leuk innerlijk slechts een leuk extraatje? Hoe belangrijk is innerlijk nou echt?

Verliefd op iemands innerlijk?

Het zou mooi zijn als al die mooie woorden ook gemeend werden. Zelf heb ik het altijd als fake ervaren. Onder andere door een eerdere relatie die mij van binnen ‘fantastisch’ vond, maar van buiten ‘lelijk’ en mij uit schaamte voor iedereen in haar omgeving verborg. Het is leuk als je qua innerlijk zo de hemel in wordt geprezen, maar puntje bij paaltje lijkt het puur om uiterlijk te gaan. Meer dan dat je zou willen toegeven. Toch? Of ben je wel eens uitgegaan of een relatie begonnen met iemand die je niet echt aantrekkelijk vond, maar met wie je van binnen een enorme connectie had? Ben je wel eens verliefd geworden puur om iemand’s innerlijk?

Zeg er maar wat van