Ik blaas tien kaarsjes uit en krijg van tante Zusje een roze dagboekje voor mijn verjaardag. Twintig jaar later klim ik de zolder van mijn moeder op en vind ik een doos met veertig volgeschreven dagboekjes. Vol verwachting begin ik te lezen in de boekjes die me een spiegel voor houden van wie ik nu ben. Het is alsof ik terugreis in de tijd. Eén ding is zeker: ik ben zo dankbaar voor elk geschreven woord en raad het iedereen aan!

Lezend door een tijdcapsule

Het is bijzonder om opeens in een tijdscapsule te zitten. Als tienjarig roodharig meisje groeide ik op in een boerderij vol diertjes en planten. Ik had niet zoveel vriendjes, die woonden allemaal veel te ver van mij vandaan en ik werd met vlagen gepest. De eerste twee jaar van mijn dagboekenbestaan schreef ik daarom over hele andere dingen, namelijk over kippen, teckels en maïs. Maïs pellen deed ik dagen achter elkaar voor de konijnen. Als een soort van vlucht kon ik op papier een eigen wereld creëren die anders was dan de echte. Eigenlijk doe ik dat nog steeds. Niet alleen door het schrijven maar door mijn manier van leven. Het liefst leef ik in mijn eigen geschreven bubbel: heerlijk vind ik dat!

Anne Frank mijn vriendin

Het boerderijleven gaat over in puberale ouderruzies en verliefdheden. Als een soort van documentatie van wat ooit belangrijk was en waarvan ik nu denk: waar maakte ik me in godsnaam druk om? Zou dat een les zijn die ik hier uit kan halen?
Stiekem wilde ik net zo zijn als mijn favoriete dagboekschrijfster: Anne Frank. We waren even oud toen ik haar dagboek voor het eerst las en het voelde alsof ik haar al jaren kende. Elke keer als ik haar dagboek las, hoopte ik dat het eind zich zou herschrijven en Anne zou gaan vertellen over haar gepensioneerde leven met twintig kleinkinderen. Dat het boek geen einde had dat mij beviel, maakte me droevig. Waardoor ik meteen dagen kon fantaseren  over hoe mijn toekomst eruit zou zien: zou ik überhaupt tachtig worden?

Belangrijke les

Drama, geluk en onzinnigheden gebundeld in veertig boekjes. Boekjes waarvan Anne Frank mocht dromen dat ze ze ooit had kunnen schrijven. Anne, tante Zusje, diertjes en planten: eigenlijk alles waar ik over schreef de afgelopen twintig jaar vormden mij tot de persoon die ik nu ben. En tegelijk verandert de mens in de kern niet zoveel. Want zie me nu zitten op mijn dertigste: in mijn hand dagboek nummer 41, naast me nog altijd een teckel en om me heen een moestuin vol plantjes. Net als toen.

 

Zeg er maar wat van