Jullie hebben dat vast ook wel eens gehad. Je begint ergens vol goede moed aan en iets kleins, als een terloopse opmerking, kan je vooruitgang opeens in elkaar laten storten.

Hoe ontstaat zo’n ‘olifant’ nu en waarom kan het je zo enorm afleiden? Laat ik het met wat voorbeelden illustreren. Zo’n vijf jaar geleden ben ik met sporten begonnen. Ik kwam net uit een scheiding en wilde mij weer goed over mezelf voelen in plaats van in mijn schulp te kruipen. Afvallen en zelfvertrouwen terug krijgen waren mijn doel, wat ik dacht te bereiken door mee te doen aan groepslessen als bodypump en spinning. Na een wat stroef begin (ik had daarvoor amper aan sport gedaan, dus het was vooral veel spierpijn en afzien) ging het steeds beter en dacht ik dat ik op de goede weg was. Niet omdat ik begon af te vallen of mijn zelfbeeld omhoog zag gaan. Ik merkte wel bij mijzelf dat mijn conditie en kracht vooruit gingen en dat ik ook gezonder begon te leven. Daar was het mij in het begin nog niet om te doen, maar het kwam er als positief neveneffect later bij.

Het gevoel gefaald te hebben

Maar één opmerking kan die positieve meevallers weer nietig laten lijken. Een ex (die ik destijds op de sportschool had leren kennen) die je nog even moet vertellen dat je geen enkele bodypump oefening goed deed en je nooit naar de instructeurs luisterde. Of een medesporter, die weliswaar onder de indruk ervan is dat je dagelijks meerdere uren aan spinning en krachttraining doet, maar het vreemd vindt dat je met al dat sporten nog steeds een buikje hebt. Het klopt. Ik heb nog steeds een buikje omdat het afvallen nog niet zo wil lukken. En misschien doe ik inderdaad mijn oefeningen niet zoals het volgens het boekje hoort. Daarentegen heb ik wel al die andere vorderingen geboekt, waar het mij in het begin niet om te doen was. Maar het voelt als een groot falen als je door een kleine opmerking realiseert dat je de doelen die je wél had gehoopt te bereiken niet hebt behaald.

Je kan de grootste complimenten krijgen voor al het positieve resultaat wat je hebt behaald. Maar een kleine opmerking – de ‘mug’ – kan je op de feiten drukken dat je juist die doelstellingen waar het je in het begin om te doen was niet hebt behaald. Zo’n opmerking blijft als gevolg als iets groots – de ‘olifant’ – in je hoofd hangen. En dat kan je vervolgens lastig los laten, omdat je van jezelf baalt dat iets je niet is gelukt waar je in het begin met goede moed aan begonnen bent en wat ook je doel was.

Waarom werd iets kleins plotseling iets groots?

Jullie zullen dat waarschijnlijk ook wel eens gehad hebben? Dat je in je gedachten van iets kleins iets groots hebt gemaakt? En dat iedereen zei ‘maar je hebt toch ook dit en dat ermee bereikt?’ terwijl je zelf blijft denken ‘ja, dat weet ik wel, maar waar het mij allemaal om te doen was, dát nu juist niet’. Misschien op het vlak van werk of relaties? Waar hebben jullie in gedachten iets groters van gemaakt dan dat het eigenlijk was? En waarom?

één antwoord

  1. Ira

    Beste Renee,

    Ik moet eerlijk bekennen dat ik hier momenteel ook veel last van heb. Ik merk dat ik erg op de bres sta als mensen kritiek uiten op mijn manier van leven (werk, eigen huis, hobbies etc.) en het lukt niet echt om dat van me af te zetten. En omdat het familie is, heb ik niet het gevoel alsof ik me los kan maken van hun kritiek en mening.

    De kleine stapjes die ik zet, worden door deze mensen niet opgemerkt en dus komen hun woorden dubbel zo hard binnen. Om heel eerlijk te zijn…voelt het ook als een soort van sociale druk om maar een ‘perfect’ leven te hebben. Ik denk dat ik daar niet zo goed mee kan omgaan… Dan ga ik dat weer overdenken en is de cirkel weer rond.

    Voor mij voelt het niet als falen denk ik…maar het is voor mij meer het peinzen over waarom deze mensen zo’n vervormd beeld van mij hebben. En dat, ongeacht hoe ik ze ook probeer recht te zetten, nooit en te nimmer hun mening veranderen dus merk ik dat ik altijd wel als ‘minder’ word beschouwd. Ik denk dat ik dat nog erger vind. 🙁

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van