Vijf jaar geleden ben ik bij mijn eerste sportschool begonnen. Om gezonder en fitter te worden, maar hoe gezellig is het om je bij een sportschool in het zweet te werken?

Ik ben niet het type om bij een sportschool het ene na het andere apparaat in de fitnesszaal af te lopen. Veel mensen lopen om je heen om de diverse apparaten tot het uiterste te mishandelen, maar iedereen is vooral gefocust op zijn eigen inspanningen. Je zit het grootste deel van je tijd in je eentje op de apparaten je best te doen, zonder contact met de overige sporters te hebben. Goed voor je lijf, maar niet gezellig en al snel (heb het al een keer geprobeerd) gaat zoiets vervelen.

Een gezellige groepsles

Na mijn scheiding wou ik het toch weer proberen. Opnieuw aan mijzelf werken in plaats van zielig op de bank te blijven zitten. Ik begon aan groepslessen: Bodypump en RPM (een soort van Spinning). Groepslessen zijn voor mij een apart ding. Vriendschappen heb ik amper gehad en na mijn werk kwam ik nooit ergens behalve thuis. Een groepsles was voor mij een manier om meer onder de mensen te komen. Daarentegen ben ik vrij introvert (‘ISTJ’, look it up) en heb ik meer met dieren dan met mensen. In mensen ben ik al vaak teleurgesteld geraakt. Echt ‘gezellig’ deed ik niet mee tijdens zo’n groepsles. Het was fijner dan alleen op een apparaat te zitten en leuker met wat mensen om je heen. Verder bemoeide ik mij niet zo met hen. Ik was meer gefocust op mijn eigen inspanningen. Het feit dat er wat mensen om mij heen hetzelfde deden, gaf mij hooguit een minder ‘alleen’ gevoel.

Toppunt van individualisme

Hoe gezellig is zo’n groepsles nu echt? Ik las er toevallig een blog over van Natalie Hensen. Over hoe zij het als totaal niet gezellig ervoer in tegenstelling tot een competitiesport als volleybal. Moest er wel om glimlachen, omdat er herkenbare stukjes voor mij in zaten. Ik heb bij diverse sportscholen even ‘geproefd’. Daar zitten natuurlijk wel verschillen tussen. Bij de sportschool waar ik vijf jaar geleden begon, voelde ik de enorme betrokkenheid van vooral de medewerkers. De sporters zelf vormden meer een soort van kliekjes. Het waren vooral buren, vrienden en kennissen van elkaar. Zij kenden elkaar al van buiten de sportschool en trokken ook binnen de sportschool voornamelijk met elkaar op. Als buitenstaander kwam je daar niet zo makkelijk tussen, vooral als je niet zo extravert en brutaal bent. Bij die sportschool kreeg ik ook een geheime relatie. Wij volgden naast het sporten daar ook wel eens proeflessen bij ‘chains’ als Basic Fit en Fit for Free. Om naast het sporten ook op een bepaalde manier samen te kunnen zijn. Mijn ervaring is dat het in zo’n keten vaak minder gemoedelijk aanvoelt dan in een iets kleinschaliger sportcentrum, waar je je nog deel van een familie voelt uitmaken.

Een nieuwe omgeving

Toen die relatie uitraakte, vluchtte ik naar de sportschool waar ik tegenwoordig mijn lessen volg. Voornamelijk omdat ik mijn ex niet op mijn vorige sportschool continu wilde tegenkomen. Nu ik het sporten daar weer heb opgepakt, voelt het weer erg gezellig. Niet dat mijn houding naar anderen toe is veranderd. Ik blijf nog steeds introvert en leg niet makkelijk contact. Kom daar wel geregeld dezelfde groepen mensen tegen, maar van het merendeel weet ik geeneens de naam; van sommige instructeurs zelfs niet. Wat in het blog van Natalie herkenbaar voor mij was, is dat iedereen tijdens zo’n groepsles toch vooral met zichzelf bezig is. Ze mistte het gezellige van een collectieve sport, wat misschien ook wel logisch is. Een competitiesport doe je als team. Je werkt met zijn allen aan één doel: het winnen van de wedstrijd. Je hebt daardoor meer met elkaar te maken en hebt intensiever contact met elkaar, wat het al snel gezelliger maakt. Een groepsles doe je vooral voor jezelf. Voor mij voelde het weer gaan sporten bij een nieuwe sportschool gezellig zonder dat het wellicht echt gezellig was. Misschien moet ik ‘gezellig’ meer als ‘vertrouwd’ zien? Of als een nieuw begin om het weer gezelliger te krijgen?

Hoe wordt de groepsles gezellig(er)

Het sociale gebeuren van een teamsport zal je bij een groepsles niet snel terugvinden. Ik zie mijn medesporters al stilletjes buiten de deur wachten. Niets tegen elkaar zeggend, wachtend tot de les daarvoor op zijn einde loopt en hun eigen instructeur verschijnt. Om na de les stilletjes weer hun weg te vervolgen. Als je elkaar al van buiten de sportschool kent, ontstaan er wel groepjes die na de les ook nog wat blijven zitten om de avond met een kopje koffie af te sluiten. Het is wellicht gezelliger als je niet in je eentje zo’n sportschool binnenstapt, maar met iemand uit je eigen omgeving die het leuk vindt om samen te gaan. De missie van Natalie was: groet je medesportschoolganger. Om toch een soort van contact te hebben. Ik ga daar mijn best voor doen, jullie ook?

Zeg er maar wat van