Links, rechts, links, rechts, links… Verbeten ren ik door het bos. Ik ren alsof de dood me op de hielen zit en in zekere zin is dat ook wel een beetje zo.

Schrik niet, ik ben springlevend. Alleen een beetje buiten adem. Met hardlopen probeer ik de demonen te bezweren, maar ze weten hun weg toch naar mijn gedachten te vinden. Links, rechts, links, rechts… Laat me met rust…

Boos op het leven

Ik had zo gehoopt even in rustig vaarwater te zitten. Je weet wel, zo’n periode waarin je alleen hoeft na te denken over wat je vanavond gaat eten en welke nieuwe serie uitkomt op Netflix. Daar dacht het leven anders over. Nadat ik vorige winter door een lastige periode op mijn werk ging en vervolgens mijn oma van vaders kant overleed, dacht ik dat het wel even genoeg was geweest. Ik hakte knopen door, startte als fulltime tekstschrijver en probeerde mijn leven weer op de rit te krijgen. Helaas bleek pas geleden dat mijn opa van moeders kant ernstig ziek was. Begin september vierden we nog zijn 90ste verjaardag en nu amper een maand later is hij er al niet meer. Hij was de laatste grootouder die ik nog had. Natuurlijk weet ik wel dat oude mensen doodgaan op een gegeven moment, maar van mij had het best nog even mogen duren. Zelf had hij er vrede mee, maar ik ben boos. Boos op het leven.

Een monster dat zich voedt met negativiteit

Best egoïstisch eigenlijk, want er zijn veel ergere dingen in de wereld. Ten eerste is het voor mijn ouders, mijn moeder in het bijzonder, veel erger. Zij heeft haar vader verloren. Verder zijn er orkanen, aardbevingen, machtsbeluste mannen met kernwapens en veel te jonge mensen met verschrikkelijke ziektes. Daar word ik alleen niet minder boos van, in tegendeel. Mijn boosheid is als een monster dat zich voedt met negativiteit. Daar wordt ‘ie lekker groot en sterk van.

De kleine dingen die me op de been houden

Als een drenkeling klamp ik mij vast aan kleine momenten. Rennen in het bos, spelen met mijn hond, een lief compliment, een wijntje in de najaarszon. Eens te meer realiseer ik mij dat geluk niet bestaat uit groots en meeslepend leven, maar dat juist de kleine dingen ons op de been houden. Ik kijk opzij en zie twee reeën staan tussen de bomen. Roerloos blijven ze staan terwijl ik voorbij ren. Een prachtig gezicht zo in de ochtendzon. Ik voel de boosheid langzaam wegebben.

Een gouden team

De reeën zijn een mooi symbool voor de twee-eenheid die mijn opa en oma vormden totdat mijn oma vijftien jaar geleden overleed. Ze waren een gouden team samen en vulden elkaar perfect aan. Hij gaf de ideale voorzet en zij scoorde altijd. Zij had de beste ideeën, hij het organisatietalent. Hij reed, zij navigeerde. Hij ving haar op, nog voordat ze viel. En het beste van alles, ze hielden van elkaar. Grenzeloze liefde. Of hij nou aan de andere kant van de wereld was, of zij uiteindelijk niet meer op deze wereld, de liefde bleef.

Op zoek naar grensoverschrijdende, onvoorwaardelijke liefde

Dat wil ook, bedenk ik me als ik even later onder de douche sta. Grenzeloze, onvoorwaardelijke liefde. Iemand die altijd in jouw team speelt, ook als je met 5 – 1 achterstaat of gewoon even ontzettend boos bent op het leven. Best een openbaring voor een über-zelfstandige happy single (ja, ze bestaan). Daten vind ik sowieso vreselijk, dus daar moet ik nog even wat op verzinnen. Maar in de geest van mijn opa en oma ga ik op zoek naar een knappe, enthousiaste, flexibele teamspeler met een goed gevoel voor humor. Wordt vervolgd…

Zeg er maar wat van