Kanker. We weten allemaal wat het is en wat het met mensen kan doen, maar eigenlijk doet het ons niet zo gek veel.

Natuurlijk doneren we een knaak aan de collectedames en updaten we in oktober onze profielfoto met een leuk Pink Ribbon frame. Maar verder staan we er eigenlijk niet zo vaak bij stil. In principe is er geen enkele reden om te denken dat jij hier ooit mee te maken zal hebben. Totdat het ineens gebeurt.

Lieverd, ik heb kanker…

Gewoon, op een donderdag als alle anderen, tijdens het ontbijt. Zo, tussen de afbakbroodjes en omelet door, kwam het nieuws. De boodschap die je nooit verwacht te krijgen, wordt ineens met je omelet geserveerd. De twee mensen die mij op deze wereld het dierbaarste zijn, zaten onverwachts met tranen in hun ogen. Ze hadden nieuws…

Als het hoge woord eruit is

Als het woordje kanker voor het eerst wordt uitgesproken binnen je familie, staat je hart even stil. Er gaat een lade open in die dossierkast achterin je hoofd en ineens flitst er van alles door je heen. Slogans die nu ineens diepe betekenis hebben. Verhalen die je ooit zag op tv, of hoorde op de radio. Verhalen die eerst ver van je af stonden. Tot nu. Want nu staan ze ineens recht voor je neus. Allemaal samengevat in die ene persoon waar je zo zielsveel van houdt, die je met tranen in de ogen het bericht mededeelt: “ik heb kanker”.

Tranen breken de shock

Het is één van de berichten die je eigenlijk nooit verwacht te horen. De hele uitleg over biopsies, weefsels, delingen en mogelijke uitslagen gaat dan ook maar wat langs je heen. Je bent in shock. Je kijkt wat verdwaasd voor je uit terwijl je langzaam de tranen op voelt wellen. Op het moment dat je ogen beginnen te branden en de tranen over je wangen stromen, breekt een heftige bom van verdriet dwars door die veilige waas van de shock heen. Het is geen droom. Je bent wakker en dit is echt. In het midden van een intense omhelzing, tussen alle tranen door, voert één specifieke gedachte de boventoon; ‘ze gaat dood’.

Vechten, omdat niets anders kan

De zwaarste klap is geweest en de hele heftige emoties zijn eruit. Maar die ene gedachte, die ene angst, blijft zachtjes mijmerend in je achterhoofd hangen. Wat als… Die ene minuut heeft je hele leven veranderd. De weken gaan voorbij maar de boodschap verliest zijn kracht niet. Op sommige dagen gaat het goed en zie je alles positief. Andere dagen krijg je dat verdrietige gevoel niet weggedrukt, maar kruipt het van onderin je buik steeds verder naar je keel. Als een zwarte gifwolk nemen angst en verdriet je lichaam van je over. Dus je vecht. Je vecht samen, tegen een gemeenschappelijke vijand die zich ongewenst je familie binnen gedrongen heeft. Je vecht tegen het verdriet, de angst en de onheilspellende gedachtes die je hoofd over willen nemen. Je vecht tegen de wereld, tegen alles en iedereen om je heen, want woede en onbegrip heb je genoeg. Je vecht tegen jezelf, want alles wat je ooit geloofde over de eerlijkheid van het leven lijkt nu bullshit te zijn. Je vecht, omdat dat het enige is wat je kan doen.

Afscheid, daar doen we niet aan

Je vecht, je wordt boos, je huilt en je schreeuwt. Nachtmerries komen en gaan en iedere minuut die je samen met die ene persoon door mag brengen is kostbaar, zeker als de dagen beperkt zijn. Behandelingen zijn zwaar en slecht nieuws blijft komen. Angst, verdriet en boosheid nemen je dagen over. Maar vechten zullen we. Want dit is wanneer je leert, dat iedere dag zomaar de laatste kan zijn. Een tijd waarin je steun zoekt, simpelweg omdat je het niet alleen kan. Waarin je mensen toestaat sterk voor jou te zijn, omdat jij het even niet meer kan. Dit is wanneer je samenkomt. Want samen, sta je sterker dan alleen. Samen, ga je deze vijand aan. Samen, zie je de grootste angsten onder ogen. Samen, vecht je, om nog geen afscheid te hoeven nemen.

Oktober, maand van de borstkanker

Oktober is de maand van de borstkanker. De maand waarbij we allemaal even worden herinnerd aan het feit dat er vijanden in de wereld zijn, groter dan wij mensen zelf. De maand waarin we allemaal weer even één worden, samen sterk,- en stil staan bij de mensen die onze hulp nu nodig hebben. Steun Pink Ribbon en sta samen sterk met alle mensen en families die tegen kanker vechten. Nu, en in de toekomst. Want afscheid nemen, dat willen we echt niet.

 

Zeg er maar wat van