Zelf ben ik niet gelovig. Als ik het zo kan noemen. Ik geloof namelijk in heel veel. Maar waar ik niet in geloof, zijn geloofsstromingen. In het kiezen van partij, in hokjesdenken terwijl ‘het geloof’ zo uiteenlopend en veelzijdig is.

De Dame van Stand

Ik zat vandaag achter een bejaarde dame in de bus. Haar pas gezette permanent, de parels in haar oren en de overcoat van 100% wol vertelden me dat ze een ‘dame van stand’ was. Haar bruine leren tas lag op schoot en werd krampachtig vastgehouden met beide handen. De aangezette lagen foundation en rouge op haar wangen deden een onsuccesvolle poging om een vergane glorie in stand te houden. Een brede, witgouden armband liet een indruk achter in het glimmende vet om haar mollige rechterpols en leek al jaren niet van zijn plek te zijn gekomen. Onder het juweel bungelde een wandelstok met een losse grip tussen de vingers. Bij iedere kerk die we passeerden, sloeg ze een kruisje met haar linkerhand. Misschien gebruikte ze links uit traditie, misschien omdat het de enige hand was die ze vrij had. We passeerden totaal 6 kerken en ik bleef verwachtingsvol naar haar kijken, nieuwsgierig of ze ook daadwerkelijk bij iedere gepasseerde kerk een kruisje zou slaan. Toegewijd maakte ze in een rit van 20 minuten, 6 kruisjes.

Onbeantwoord respect

Terwijl ze getrouw haar kruisjes maakte, ging de wereld om haar heen gewoon door. Overige passagiers in de bus waren zacht en bedachtzaam wanneer het aankwam op deze oude Dame van Stand. Met het verjaren richting haar ouderdom leek ze een onuitgesproken respect te hebben verworven. Vier man sterk liet haar voorgaan bij het kopen van het buskaartje en een oude krant werd door een medepassagier attent van haar zitje verwijderd voordat haar bevallige billen plaatsnamen op desbetreffende stoel. Toen de dame met een hobbel in de weg de controle over haar stok verloor, stonden er meteen 3 andere reizigers op om deze attent op te rapen en haar met een warme glimlach aan te geven. Maar Dame van Stand reageerde niet. Toegewijd aan haar God bleef ze getrouw haar kruisjes slaan en met een koude blik aanvaardde ze alle vriendelijkheid en zorgen van haar omgeving, als zijnde onderdeel van haar lot. Terwijl ze haar tas krampachtig vasthield, bleef ze met opgetrokken schouders strak voor zich uit kijken, wachtend op de volgende kerk, het volgende kruisje. Geen glimlach, geen bedankje, geen vriendelijk woord.

Hoe toewijding laat vergeten

Ik werd vies aangekeken door de dame naast me toen ze bemerkte dat ik Dame van Stand aan het analyseren was en met een geïrriteerde beweging creëerde ze een voor haar belangrijke centimeter fysieke afstand tussen ons. Ik was niet opgestaan toen de stok viel en had Dame van Stand ook niet voor laten gaan bij het kopen van een buskaartje. Ik ben dan ook van mening dat respect niet met verjaren verkregen wordt, maar met menselijkheid verdiend. Het respect van de dame naast me mocht ik in ieder geval niet ontvangen, maar hoe giftig ze me ook aankeek, ik kon mijn blik niet van Dame van Stand lostrekken. Hoe toegewijd zij was aan het maken van een eerbiedig kruisje, bij het passeren van iedere kerk. Hoe haar toewijding ervoor zorgde dat ze alle liefde om zich heen negeerde. Hoe haar traditie, alle mooiheid om haar heen deed verbleken. En hoe de mensen om haar heen, haar eerbiedig bleven ondersteunen.

Liefde en onbegrip

Bij de tiende halte drukte Dame van Stand op de stopknop, klaar om de bus verlaten. De dame naast me stond snel op en pakte haar tas van haar aan. Ze sloeg een eerbiedig kruisje en maakte een kleine buiging naar Dame van Stand terwijl ze mij met opgetrokken wenkbrauwen belerend aankeek. Een soort van ‘zo doe je dat, jij straattuig’. Vervolgens hielp ze, met mierzoete glimlach en open hand, Dame van Stand uit de bus. Eenmaal buiten werd de tas uit haar handen gegrist, haar glimlach genegeerd en Dame van Stand vervolgde met kleine stapjes en opgetrokken schouders haar eigen weg. Zich koel onbewust van alle liefde en onbegrip die zich om haar heen verzameld had tijdens haar reis. Toegewijd aan haar geloof.

En dat was dat.

Zeg er maar wat van