De wereld is een mooie ontmoetingsplaats. Als ik met je inzoom op de buurt waar ik woon, zie je iets bijzonders. Bij mij om de hoek staan een hindoetempel en een moskee pal naast elkaar.

Wanneer je iets verder doorloopt kom je – in dezelfde straat – langs de Boeddhatempel en de Christelijke kerk. Op het moment dat ik hier rondloop en om mij heen kijk, lijkt de wereld bijna perfect.

Evolutie heeft niets te maken met intelligentie

Helaas zijn mensen niet als deze gebouwen. Gebouwen kun je bewonderen én ze bestaan naast elkaar zonder dat ze elkaar in de weg zitten. Mensen kun je ook bewonderen als je de politieke discussies buiten beschouwing laat, zelf nadenkt, kleurenblind bent en geen voorkeur hebt voor man of vrouw. We leven op dit moment in een tijdperk waar dit vaker niet dan wel zo is. Mensen leven niet naast elkaar zonder elkaar in de weg te zitten. Het lijkt erop dat we een ruimte willen met alleen maar mensen die we herkennen. De mensheid evolueert, maar hoe slimmer we zogenaamd worden, hoe groter de kloof tussen ons wordt. Echt verstandiger of hartelijker worden we niet. Ik zou bijna verlangen naar een tijd waarin mensen onwetend zijn en zich niet realiseren dat hun buurman ‘anders’ is dan zijzelf.

Het dominante soort

De mens is de meest dominante en harteloze soort in de natuur. Ik vind het verschrikkelijk om natuurdocumentaires te kijken waarin dieren elkaar achterna zitten, in het nauw drijven en vervolgens afslachten. Dan bedenk ik me: dieren jagen om te overleven. Het is hun natuurlijke instinct. Niemand heeft ze dit aangeleerd, ze hebben het niet in films gezien of geleerd via videogames. Hoe afschuwelijk en oneerlijk ik het ook vind, ze weten niet beter.

Wat de mensheid betreft: wat is ons excuus? Waarom veroordelen we elkaar, jagen we elkaar weg en in het ergste geval, slachten we elkaar af? Daar komt bij dat we ons alles in de natuur toe-eigenen. In de westerse gemeenschap jaagt men op dieren als hobby, gewoon voor aan de muur. Wereldwijd worden er bomen gekapt, zodat er ruimte is voor ons.

Myra Kokke Column Chapter Nine

Is God een man?

Wanneer ik mensen hoor praten is God volgens velen van hen een witte man en volgens sommigen een zwarte man. Anderen zeggen dat er geen God bestaat én er zijn mensen die denken dat ze zelf God zijn. Hun definitie van God is, dat dit iemand is die de wereld heeft geschapen, leven geeft, de mensheid bij elkaar wil brengen, vrede nastreeft en niet wil dat mensen zich bezighouden met zonden als criminaliteit en haat. Deze God heeft een wereld voor ogen, waar niemand zich aan houdt. Deze God is onzichtbaar en werkt er continu – tevergeefs – hard aan om dit doel toch te bereiken. Als er een God bestaat, is dit aan de hand van deze definitie – in mijn ogen – een vrouw. Wat haar kleur is maakt me niet uit.

Haat is dominanter dan liefde

Er wordt gezegd dat liefde sterker is dan haat, maar haat is dominanter. Dagelijks zien we op het nieuws hoe de mensheid steeds lelijker wordt. Oorlog, geweld en moord vullen onze schermen en ons eigen wereldbeeld. Hoe vaak zien we de mooie initiatieven, de positieve gebeurtenissen en de lieve gebaren van mensen die elkaar niet kennen? Dit is eigenlijk het nieuws, dit valt op tussen alle intolerantie. Ontroerd zijn we dat mensen tot mooie dingen in staat zijn. Het gaat blijkbaar nét een stapje te ver om dit de standaard te maken.

Monsters bestaan

Het monster van Loch Ness heeft zeker bestaan en ik weet precies hoe dit monster eruitzag. Of God bestaat zullen we misschien nooit zeker weten, maar duivels bestaan in vele menselijke vormen. Ze zien het internet als een plek waar ze vuur kunnen spuwen op alles en iedereen. Niet verrassend is het dan ook dat deze mensen hun eigen identiteit vaak verborgen houden. Er is geen twijfel mogelijk dat de mensen met de lelijkste persoonlijkheid hier hun tijd doorbrengen.

Verander je wereldbeeld

De wereld is een mooie ontmoetingsplaats en er is genoeg ruimte voor iedereen. Wees niet bang voor het onbekende, voor verandering. Doe je masker af en kijk door dat van anderen heen. Ik daag je uit om minstens één keer per maand met iemand te praten die je niet kent en waarvan je denkt dat je niks met degene gemeen hebt. Dit kan op straat, wanneer je staat te wachten op de bus, in de supermarkt, maar ook dichterbij. Op je werk, met je buurtgenoot, in de vorm van vrijwilligerswerk. Ik weet zeker dat het je wereld verrijkt en je het mooie van de mensheid tevoorschijn ziet komen. Het maakt dan niet meer uit of je links bent of rechts, moslim of christen, man of vrouw, homo of hetero. Opeens begrijp je dat die mensen op Twitter sneller schrijven dan ze denken. Je zult zien dat je meer met elkaar gemeen hebt dan je ooit voor mogelijk hield. Al is het maar het warme gevoel dat je allebei krijgt, omdat iemand zomaar interesse toont en je ziet. Zo daag ik mezelf uit om vaker met mannen in gesprek te gaan, waarvan ik denk dat zij het type macho zijn.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.