Sport en de Olympische Spelen. Zelfs degene die niets heeft met sport en vooral niets met schaatsen, kan er niet omheen: de Olympische Spelen zijn nu ruim 2 weken onderweg. En ‘we’ doen het goed!

Bijna de hele eerste week stond Nederland op nummer 2 in het medailleoverzicht. Op 2! En dat tegenover of naast landen waarvan het inwonersaantal en dus het aantal mogelijke kanshebbers vele malen hoger ligt. Deze Winterspelen vielen mij met name een aantal vrouwen op.

Ireen Wúst en Esmee Visser

Het mooie van sport is, ook op het hoogste niveau, dat grootheden soms nog een keer boven zichzelf kunnen uitstijgen. Zoals Ireen Wüst die nu de succesvolste Nederlandse deelnemer is met vijf gouden, vier zilveren en één bronzen olympische medaille én de eerste schaatser die tien Olympische medailles heeft gewonnen! Tien medailles!

Of sporters die altijd in de schaduw stonden van dezelfde grootheden en ineens zichzelf en de rest van de wereld verbazen of verrassen. Vooral die verrassingen blijven op mijn netvlies staan. Bijvoorbeeld de GOUDEN medaille die (bijna) niemand verwachtte van Esmee Visser. Een jonge vrouw die naar de districten was ‘teruggezet’ zodat ze kon trainen met ‘de jongens’ zoals ze zelf zei. Onbevangen begon ze aan haar 5 kilometer en verbaasde vele schaatsliefhebbers: GOUD! De tweede keer pas dat een Nederlandse vrouw op die afstand goud haalde, na Yvonne van Gennip.

Suzanne Schulting

Maar ook of misschien nog groter was de verrassing tijdens het shorttrack: Suzanne Schulting, die vriend en vijand, maar vooral zichzelf verbaasde door GOUD te pakken op de 1000 meter. In het interview direct na haar race kon de geëmotioneerde Suzanne weinig meer uitbrengen dan ‘Ik geloof het zelf bijna niet, ik geloof het zelf bijna niet. Heb er geen woorden voor.’ Ook hier werd geschiedenis geschreven: de eerste GOUDEN plak ooit voor Nederland in het shorttrack! Iedereen van het Nederlandse shorttrackteam én alle andere Nederlanders die in het stadion aanwezig waren, waren uitzinnig van vreugde. Dit was eigenlijk dubbel GOUD. Voor Suzanne én voor het shorttrackschaatsen als sport in Nederland als geheel.

Shorttrack Relay

Of de bijna doorgestreepte BRONZEN plak die de meiden in de Relay (= de aflossing, dit is een wedstrijdvorm bij shorttrack waarbij leden van hetzelfde team elkaar af moeten wisselen) op de 3000 meter shorttrack wonnen. De meiden keken naar de A-finale, waar ze net niet in stonden. Ze hadden wel de B-finale gewonnen, zelfs met een wereldrecord. Dat wereldrecord was op dat moment nog even een soort van troostprijsje. Maar het onverwachte, bijna onmogelijke gebeurde: de nummer 2 en 3 in de A-finale kregen een penalty, in dit geval dus een straf, en werden gediskwalificeerd! Op dat moment drong het heel rap door bij de Nederlandse meiden: BRONS! De verbazing, de gezichten vol ongeloof en toch ook het besef: dit betekende BRONS voor Nederland.

En met het halen van deze BRONZEN medaille gebeurde er nog iets unieks: Jorien ter Mors is de eerste vrouw die op dezelfde Winterspelen een medaille behaalt in twee verschillende takken van sport. Zoals gezegd BRONS bij shorttrack en GOUD op de 1000 meter langebaanschaatsen.

Teleurstellingen

Er waren in deze eerste weken ook teleurstellingen, ook dat hoort bij sport. Op de een of andere manier vergeten wij, de toeschouwers en supporters, die weer heel snel. De sporters die hoopten, misschien stiekem een beetje rekenden op een medaille, hebben wel even nodig om die teleurstelling te verwerken. Het hoort allemaal bij sport: winnen en verliezen. Teleurstelling en euforie. Vallen en opstaan.

Verzustering

Wat deze Winterspelen ook of misschien voorál laten zien, is dat sport kan verbroederen. Wat velen van ons voor onmogelijk hielden, gebeurde toch: Noord-Korea en Zuid-Korea deden als één team mee aan deze Winterspelen. Gezamenlijk droegen zij – voor het eerst in 30 jaar – de vlag het stadion binnen tijdens de openingsceremonie.

Dit beeld, het beeld van ‘de rode poppetjes’, jonge Noord-Koreaanse kinderen in rode jasjes op de tribune, gelijkmatig juichend en wapperend met hun vlaggetjes tijdens de shorttrackwedstrijden én de beelden van het gezamenlijke ijshockeyteam vrouwen uit Zuid- én Noord-Korea staan op mijn netvlies gebrand. De beelden van de wedstrijd tegen Zwitserland, waarbij de Zuid-Koreaanse president Moon Jae- op de eretribune vlak naast Kim Yo-jong zat, de zus van de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un. Dat dit team met 8-0 verloor, boeide bijna niemand. Het is veel belangrijker en waardevoller dat dit een eerste stap naar een mogelijke verzoening kan zijn. Verbroedering of beter verzustering: dit vrouwenteam is daar het symbool van.

Verbroedering

De mooiste en beste medaillemomenten voor Nederland zijn achter de rug. Maar deze Spelen bieden meer, veel meer. Veel mooie sportmomenten en beelden van verbroedering. Laten we dat vooral niet vergeten en nog even genieten van de laatste dagen van deze Spelen. Samen, want ook dat verbroedert.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.