Daar sta je weer, op je zoveelste casting. Er wordt direct aangegeven dat je niet hoeft te bellen, want zij nemen wel contact met jou op. Of niet, dat gebeurt vaker.

Geen tweede kans

Hoe ‘leuk’ de aankondiging van een casting namelijk ook lijkt, het is bijna altijd zenuwslopend. Je wordt ten slotte beoordeeld op je talent of uiterlijk in een paar seconden, minuten of heel soms iets meer. Maar dat het om een korte tijdspanne gaat, weet iedereen. “Do not call us, we’ll call you”, en dat was het dan. Weer naar huis en maar hopen dat je snel hoort of je geschikt bent voor de rol of opdracht.

Op de terugweg altijd weer die gemengde gevoelens. Verdorie, had ik maar zus of zo gezegd, had ik maar anders gedaan, had ik maar.. Ja, dat hoort erbij. Achteraf gezien had het altijd beter gekund en had je zo graag even die tweede kans gehad. Maar een tweede kans krijg je niet. Tenzij je door bent naar de volgende ronde en die vereist een nog betere prestatie. Er is immers in aantal minder concurrentie, maar die is wel beter.

Veel concurrentie

Ik heb vaak meegedaan aan castings. Het blijft lastig om te doen alsof je ontspannen bent. Daar sta je weer, voor een tafel waarachter een paar mensen kritisch naar je zitten te kijken. Of nog erger: aantekeningen maken en naar de deur kijken waar de volgende kandidaat al staat te trappelen om op te komen. En die volgende kandidaat is altijd twee keer zo mooi en goed, en misschien ook nog eens toevallig een bekende van één van de personen achter die tafel.

Maar je laat niets merken. Je doet je ‘kunstje’. Soms heb je geluk en tonen de mensen zich enthousiast. Mooi, je gaat met een enerverend en prettig gevoel naar huis. Soms heb je pech en weet je gewoon dat je stond te stuntelen. Inmiddels kun je het allemaal wel relativeren en ben je zo slim geweest om meerdere afspraken te combineren, zodat je tegen jezelf (en je omgeving) kan zeggen: “Ach, ik had tijd over en was toch toevallig in de buurt”.

In jezelf investeren en iets leren?

Het is een investering in jezelf, wordt altijd gezegd. Dat klopt, want castings worden nooit betaald. Met veel zeuren worden de reiskosten nog wel eens vergoed, maar met zeuren moet je voorzichtig zijn want de andere kandidaten zeuren niet.

Opbouwende kritiek, feedback of een uitleg waarom je de rol wel of niet hebt gekregen. Daar zou je zeker iets van leren. Maar dat krijg je helaas nooit. ‘Discussie over de casting of de uitslag wordt niet beantwoord’ was al aangekondigd in de mail. Jammer, want je moest een complete Shakespeare opvoeren voor een figurantenrol en je had graag op zijn minst een applaus gehad.

Dromen of realiteit?

En een tijdje later volgt dan het telefoontje. Je bent het geworden òf we hopen je volgende keer weer te zien. Een gat in de lucht springen of incasseren. Het laatste valt te leren. Want als je mee doet aan castings is dat een absolute must. Neem het niet tè persoonlijk: de jury, castingdirecteur of opdrachtgever heeft een keuze gemaakt voor een ander die beter was en het zij zo. De moed hervatten en de volgende keer is het wellicht wel eens raak.

Of een beetje geluk hebben!

Maar soms komt alles perfect bij elkaar. De telefoon gaat: “Kun jij toevallig aanstaande donderdag in Den Haag zijn voor een fotoshoot?”, vraagt een bekende stem van een casting- en modellenbureau. Ik denk snel en antwoord: “Ja, natuurlijk.” “Dan boeken we jou. Ik zal de gegevens even per mail sturen”, zegt ze en hangt weer op. Ik ben geboekt. Geen casting, helemaal niets. Ik kan het nauwelijks geloven, want het is een grote opdracht. Je kan dus ook gewoon geluk hebben doordat er al een casting heeft plaatsgevonden op basis van foto’s of via je netwerk.

Ik vraag me wel af of er al een zelfhulpgroep is? Voor degenen die nog nooit de loterij hebben gewonnen..

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.