Voor de derde keer de vangrails tegemoet zien komen en het zeker weten: dit overleef ik niet. Het voelen en weten had nog nooit zo’n overeenstemming met elkaar bereikt.

Wat een gewone zaterdag zou worden

Het is zaterdagochtend en nog heel vroeg als ik me klaar maak voor een belangrijke fotoshoot in Rotterdam. Ik stap in mijn oude Peugeotje 205 en voel me altijd even blij als de auto nog start. ‘Yes, hij doet het’! Alles gaat voorspoedig: geen files en ik geniet van mijn Spotifylijst die de ruimte van mijn auto vult met vrolijke zomerliedjes.

Bam: tegen de vangrails aan

Ik ben er bijna en dan net op dat moment op de A20 gaat het verkeerd. Opeens uit het niets is daar een bocht die ik niet zie aankomen en ik verlies de macht over het stuur terwijl ik met 120 km per uur over de weg sjees. Ik rem waardoor mijn stuur begint te trillen en dan is er meteen de eerste knal: ‘Bam’. Alles gaat snel en voor ik het weet stuitert mijn auto naar de overkant van de weg tegen de vangrails aan.

Ik sluit mijn ogen

Alles en niets gaat door me heen alsof ik in een foute droom ben beland. Het brengt me terug naar de Schaapjesmarkt waar ik vroeger door vervelende kinderen werd aangereden in botsautootjes. Alleen nu is het geen jongetje van 7 jaar die me aanrijdt.

Wanneer ik voor de derde keer de vangrails op me af zie komen, weet en voel ik het. Het moment dat elk mens op deze aarde waarschijnlijk heeft gevoeld die er nu niet meer is: ik kom hier niet meer terug. Dus sluit ik mijn ogen net voordat mijn auto voor de laatste keer de vangrails raakt. Een soort berusting overvalt me en daar is de knal. Rust en hevige paniek nemen het over en dan opeens: leef ik nog? Als een Hulk probeer ik de autodeur te openen en dat lukt.

‘Wauw, dit heb ik overleefd’

Met volle adrenaline in mijn bloed bel ik 1233, mijn voicemail. Even wist ik het alarmnummer niet meer. Hoe dan, ik heb een hekel aan mijn voicemail! Verkeerd dus. Er stopt een auto en de man uit de auto vraagt: ‘Leef je nog?’ Ik weet niet goed antwoord te geven op deze vraag en wacht op het moment dat ik wakker schiet uit mijn slaap, maar dat gebeurt niet. De man is aardig, al kan ik hem niet meer zo goed herinneren. Wat ik wel herinner is zijn auto. ‘JEZUS, LEEFT’, staat in grote letters op zijn auto geschreven. Is dit een geintje? In mezelf lach ik stiekem een beetje en bedenk me hoe geweldig mijn gelovige moeder dit Jezus-verhaal zou vinden. Misschien is het wel een teken. Geen idee, maar wat ik wel weet is dat ik ontzettend veel engeltjes op mijn schouder heb gehad.

We worden geboren en gaan dood

Een tweede kans is me gegeven op die zaterdagochtend. Natuurlijk heb ik overal last van en is mijn auto helaas total loss. Maar wat maakt het allemaal uit: vandaag vier ik het leven als nooit te voren. Alle troubles vallen opeens weg alsof ik het leven even heel helder zie: we worden geboren, gaan dood en alles wat er tussenin is, is pure dagbesteding. Dus doe er wat leuks mee want hoe cliché het ook klinkt: Het kan zo voorbij zijn: leef!

 

Foto: Geert Gordijn.

één antwoord

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.