Zondagavond keek ik naar Brandpunt. Opmerkelijk, want zondagavond verzuip ik mijzelf meestal in een serie waar ik al aan het begin van de middag mee start. Ik keek dus naar Brandpunt en werd geraakt door het stuk over Bengaalse fabrieken.

Wat raakte mij dan

Mijn eigen gedrag. Ik keek naar leed dat ik eigenlijk het liefst niet zie. Ik ontwijk het omdat ik liever andere dingen doe als ik de kijkdoos in mijn woonkamer aan zet: series kijken en series kijken. Toch bleef ik hangen bij de ingestorte fabriek van een jaar geleden, die aan bijna 1.500 kledingmakers het leven kostte en de onmogelijke omstandigheden waaronder de vrouwen werken die de trui maken die ik aan had.

Mijn favoriete beertjes trui

De trui die ik aan had. Ik keek naar de label in mijn trui “Made in Bangladesh”. Zag ik een van de vrouwen die mijn favoriete veel te grote beertjes trui had gemaakt? Die mooie trui die ik voor een prikkie op de kop tikte bij de H&M, waarna ik met een glimlach van oor tot oor naar buiten liep.

Ik was boos

Ik droomde erover. De verschrikkelijke ondernemers in Bangladesh die wegkomen met mishandeling van (te jonge) werknemers. Die de druk opvoeren om te grote orders te verwerken die ze van ketens krijgen. Boos om het gedrag, het niet beschermen van hun medewerkers en alleen te denken aan de productie. De omzet die omgaat in deze industrie en de hongerloon die de vrouwen krijgen voor de 2x langere werkweek dan die wij hebben.

Woede voor alles en iedereen

Ik liep de volgende ochtend naar mijn werk. Het enige wat ik zag was kleding. Perfect gestijlde kleding. Ik keek naar mijzelf: kokerrokje, hakjes, colbert, groene sjaal. Zo perfect mogelijk gestijld. Ik liep door in een trance van gedachten en hoopte ze op een rij te krijgen.

Het is de schuld van…

Ik werd boos op de ketens waar ik mijn kleding koop. De winkels waar ik vrijwillig naar binnen loop. De winkels die het toe laten om deze omstandigheden voort te zetten. Ze zouden een akkoord hebben getekend, de handen in een te vouwen en iets tegen deze extreme werkomstandigheden te doen (ok, Wibra besloot pas deze maand het ermee eens te zijn). Ik ben de laatste die zegt dat dit soort veranderingen direct al effect hebben, toch voelt het als een leugen.

Alsof ik wat kan

Tegen overheden die niet zorgen voor hun inwoners zoals onze overheid. Tegen onze overheid die haar invloed onvoldoende gebruikt om hogere eisen te stellen aan de winkelketens. Tegen winkelketens die hun omzetten niet op het spel zetten voor iets waar hun klanten toch niet over klagen. Waardoor alle fabriekeigenaren in Bangladesh ongestraft door kunnen gaan met wat ze doen.

Wat als

Jij kon kiezen voor eerlijke kleding. Zou jij dan een tientje meer betalen? Een tientje voor de vrouw die jouw kleding maakt? Pauzes krijgt en niet meer 80 uur per week hoeft te werken? Die veiligheidsopties heeft en werkt in gebouwen waarvan ze weet dat ze er aan het einde van de dag levend uit naar buiten loopt? Een tientje meer voor haar verhaal, alleen dan met een goed einde?

Ik wil geloven dat het kan

Is het een utopie om te denken dat er iets kan veranderen waar niemand slechter van wordt? Bengalen die meer verdienen voor het werk dat zij verzetten. Werken in fabrieken die goed onderhouden worden. Geen slagen, normale werktijden en pauzes. Al dit is toch nog steeds goedkoper dan productie in westerse landen. Het zou de prijs verhogen, maar zijn wij niet bereid die te betalen? Dat de Bengaalse overheid zelf de arbeidsinspectie op zich neemt en dit niet overlaat aan winkelketens uit een voor hun onbekend land. Dat winkelketens niet massaal een ander land kiezen dat toch goedkoper is, waardoor de kledingmakers in de fabrieken niet meer onderbetaald worden, maar helemaal geen werk meer hebben.

Het is een utopie

Morgen lopen we de Primark binnen en zijn we dit verhaal allang weer vergeten.

De mensen achter Schone Kleren Campagne geven in elk geval niet op.

één antwoord

  1. Fiona

    Goed stuk. 't Is een cirkel, als je 't mij vraagt. Westen vraagt goedkope kleding wat dan vervolgens elders weer gemaakt wordt onder ellendige omstandigheden. Simpel principe: komt het niet uit de lengte, dan wel uit de breedte (of iets vergelijkbaars). Hand in eigen boezem dus met z'n allen. Vraag me af of het te keren is. Alleen in geval van wereldwijde boycot van grote winkelketens met goedkope kleding. Begint bij bewust worden: hoe 'goed' kan een broek zijn gemaakt als die maar een tientje kost hier?

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.