Mijn collega kijkt mij aan: “Dus Farah, dan wordt het nu wel tijd voor kinderen toch? Samenwonen, bijna dertig. Je bent er helemaal klaar voor”. Met een glimlach van oor tot oor kijkt de kersverse vader mij aan. Mijn linkerwenkbrauw komt een stukje omhoog. Denk hij serieus dat ik op zijn mening zit te wachten? Uit mijn mond komt een schel verontwaardigd geluid “huh?” en ik kijk weer naar mijn beeldscherm. Daar laat ik het bij.

Ik hou niet van kinderen

En kinderen houden niet van mij. Ze kijken van mij (uitdrukkingsloos) naar mijn vriend (blij) naar mij (uitdrukkingsloos). Het kan komen door mijn zwarte verschrikte ogen: ik kijk waarschijnlijk net zo uitdrukkingsloos als zij. Ik voel geen rammelende eierstokken. Ik vraag mij soms af of ik ze wel heb, die eierstokken dus. Ik ga niet automatisch over in een babystemmetje, heb geen gekke bekken in mijn repertoire en voel absoluut niet de behoefte om een baby vast te houden. Ik word er ongemakkelijk van en als ik het dan toch een keer probeer, is het antwoord: nooit meer doen! Aan mij duidelijk gemaakt door een witte zure kwak die het babymensje op mijn tot dan toe Robijntje ruikende outfit achter laat.

Ik wil ze wel, ik wil ze niet

Ok, ik klink bot. Weet je, eigenlijk weet ik het niet. Kinderen, daar ben ik simpelweg nog niet mee bezig. In mijn hoofd heb ik nog geen keuze gemaakt en ik heb ook niet het gevoel dat ik het morgen moet weten. Vraag het mij vandaag en ik zeg “ja, natuurlijk”. Vraag het mij morgen en er komt een verschrikte “nee, doe maar niet” uit. Niet alleen omdat ik nog veel wil reizen, feesten, mijn werkdromen volgen, verder studeren. Ik ben er gewoonweg nog niet uit om verschillende redenen. Ik ben dan ook écht verbaasd wanneer mensen het gevoel hebben stemrecht te hebben over mijn wel/niet moeder zijn.

Ik wil ze wel. Ooit

Als ik er dan ooit voor kies om het te proberen, dan teken ik ervoor om niet te veranderen. Ik blijf even gedreven aan het werk. Doe het met nog meer overzicht, want moeders zien álles. Ik ga met mijn kinderen naar Lowlands en met de backpack naar Argentinië. Hoppa. Backpack op rug, mascara in tas, kind op buik en gaan met die banaan.

En dan nog: als ik moeder mag worden. Want hoe weinig ik deze kleine mensjes nog begrijp. Het zijn wel kleine wondertjes.

6 reacties

  1. Carina

    Herkenbaar Farah! Ik ben er inmiddels (al een tijdje) vrij zeker van dat ik ze wil (inderdaad als het zo mag zijn). Niet nu overigens. Maar als het zover is, wil ik ook niet alleen maar een moeder zijn. Ik hoop ook niet dat mijn omgeving mij dan alleen nog maar als moeder gaat zien, wat je wel vaak ziet gebeuren. Het leven is een totaalplaatje en dat bestaat uit meer dan kinderen en alles kan ook mét kinderen. Het is maar net de keuzes die je zelf maakt.

    Beantwoorden
    • faarsheik

      True that. What will be, will be. Eigenlijk zijn de meeste moeders die ik ken wel hetzelfde gebleven: alleen nog punctueler en geordend. Wat dat betreft helemaal niet zo slecht.

      Beantwoorden
  2. @evalebens

    Geinig, Farah, ooit vond ik het ook een heel ding (wel of niet) en toen was het ineens raak en moest ik mijn trouwjurk ruilen van S naar L 🙂 Ik heb er drie nu. Drie! En alles was ik wil, kan nog steeds omdat we het samen doen, man J. en ik. En 'dat wat ik wil' is bovendien veranderd sinds die kleine mensjes er zijn en ook dat is goed. Het is allemaal niet zo shocking hoor 😉

    Beantwoorden
  3. Bas

    Ach, heb je eindelijk toegegeven aan de druk, met de mazzel dat het lukt en dat het ook nog een heel leuk kindje is… iedereen blij!

    Zo’n kindje wordt op gegeven moment 1 jaar en dan begint het verhaal opnieuw: “heeeeeee, wanneer komt de tweede … ?!”

    Beantwoorden
  4. Kim Nelissen

    Herkenbaar. Behalve dat ik 38 ben. I’m running out of time! Ik ga er binnenkort ook maar eens een blogje aan wagen:-)

    Beantwoorden

Laat een reactie achter bij Kim Nelissen Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.