Als een man en een vrouw trouwen, wordt er automatisch vanuit gegaan dat de vrouw de naam van haar nieuwbakken echtgenoot aanneemt. Dat is traditie en ‘hoort nu eenmaal zo’. Ik ben echter nog niet overtuigd.

Vier mogelijkheden

Het is bij wet al een paar jaar zo dat je als getrouwde vrouw gewoon je eigen achternaam houdt. Vroeger werd je automatisch gebombardeerd tot ‘echtgenote van’, maar tegenwoordig heb je een keuze. Er zijn vier verschillende opties:

  • Je eigen naam behouden
  • De naam van je partner aannemen
  • Je eigen naam, gevolgd door de naam van je partner
  • De naam van je partner, gevolgd door je eigen naam

Hetzelfde geldt voor je partner. Mannen doen het niet vaak, maar zij kunnen net zo makkelijk de naam van hun vrouw aannemen als andersom. En daar zit nu precies mijn dilemma!

Gehecht aan van Rosmalen

Ik ben gewoon een van Rosmalen. Dat ben ik al 25 jaar, en dat hoop ik nog minimaal 75 jaar te blijven. Ik ben gehecht aan de naam die in mijn boerendorp een begrip is omdat het er zoveel zijn. Ik heb echte ‘van Rosmalen-trekjes’ zoals een geweldig gevoel voor humor en bakken charisma. Ik lijk sprekend op mijn vader en dat is (gelukkig maar) ook een van Rosmalen. Ik kan het dus niet over mijn hart verkrijgen om die naam zomaar weg te doen. Niet dat de naam van vriendlief niet mooi is, maar dat ben ik gewoon niet.

Nu weet ik wel dat dit niet bepaalde sterke argumenten zijn. Het is meer een gevoelskwestie, maar probeer daar maar eens een discussie mee te winnen.

Schuiven en husselen

Dus daarom ben ik al een tijdje hard aan het nadenken wat het wordt. Ik blijf schuiven en husselen, en nog meer schuiven en husselen. Kies ik voor mijn eigen achternaam of ga ik toch voor de traditie?

Wat betreft de naamsverandering hoef ik niet op steun van vriendlief te rekenen. Ik stelde als een soort compromis voor om dan allebei onze achternaam te veranderen. Zijn naam als eerste, gevolgd door de mijne, maar zelfs daar wilde hij niet aan denken. Dat was volgens de heer des huizes ‘niet mannelijk’.

Met het oog op de toekomst (hopelijk mogen we ooit kinderen krijgen) wordt het waarschijnlijk toch zijn naam, met mijn naam daarachter geplakt. Ik ben het er niet mee eens, maar zie het ook niet zitten om een andere achternaam te hebben dan mijn toekomstige kinderen.

Hoe denk jij erover? Is het je ‘plicht’ als vrouw om de naam van je man aan te nemen? Of is dat juist heel ouderwets en kies jij liever voor je eigen naam?

25 reacties

  1. Xaviera Ringeling

    Je kids kunnen ook gewoon jouw achternaam krijgen hoor. Jij doet er in eerste opzet toch het meeste werk voor, dus lijkt mij niet meer dan logisch.

    Toen mijn (inmiddels) man opperde dat ik zijn naam over zou nemen, heb ik zo’n lange preek gehouden dat hij het nooit meer zelfs maar heeft gedacht. Is hij nou helemaal gek! Ik heb een naam, dat is mijn naam en ik neem niet de naam van een ander. Dat komt uit de tijd dat vrouwen bezit waren. Raar gedoe.

    En er is totaal niks mis met feminisme. In feite is feminisme het idee dat vrouwen volledig gelijkwaardig zijn aan mannen. Vrouwen die daar tegen zijn, zijn een beetje maf.

    Beantwoorden
    • Natalie

      Realiseer je wel dat als je eenmaal hebt gekozen welke achternaam kind krijgt, dit voor elk kind geldt. En ga weg met plicht…. Blegh….Je moet gelukkig niks..

      Ik zou de gecombineerde achternaam (en maakt niet uit welke volgorde, behalve als je dan t echt raar klinkt)

      Beantwoorden
      • Gabriella van Rosmalen
        Gabriella van Rosmalen

        Het wordt inderdaad de gecombineerde achternaam. Dan kan ik gewoon mijn eigen achternaam blijven gebruiken, maar heb ik alsnog dezelfde naam als mijn kinderen (als we die mogen krijgen).

      • Esther Bos

        Ik wil geen pessimist zijn, maar mocht je huwelijk achteraf toch niet zo gelukkig blijken en jullie weer uit elkaar gaan, dan weet iedereen dat meteen. Je moet namelijk overal je naam weer gaan aanpassen in je “meisjesnaam”. Zelf heb ik nooit overwogen om de naam van mijn man aan te nemen. We hebben het niet eens besproken met elkaar. Ik ben eerlijk gezegd verbaasd dat vrouwen het anno 2015 nog steeds doen. Er zijn zoveel ongetrouwde stellen met kinderen waar de moeder (meestal) een andere achternaam heeft, daar is ook al niks abnormaals of ongezelligs meer aan. Persoonlijk vind ik de Spaanse methode waar de kinderen zowel de achternaam van de vader als de moeder kirjgen het meest charmant. En een plicht is het zeker niet om de naam van je man aan te nemen. De enige plicht die je in het huwelijk hebt is elkaar liefdevol, volwaardig en gelijkwaardig te behandelen. In elke relatie trouwens.

      • Gabriella van Rosmalen
        Gabriella van Rosmalen

        Ik geloof niet dat ik het belangrijk vind dat iedereen het weet als ik ga scheiden 🙂 Of laat ik het anders zeggen, dat mensen daar dan eventueel een mening over zouden hebben.

        En, al is dat misschien wel heel erg rooskleurig, ik vind dat scheiden geen optie is. Ik kies met mijn volle verstand voor een huwelijk en ik ga er vanuit dat dit tot het einde is (zoals ik straks ook netjes zeg in de kerk).

        Maar goed, dat zal ongetwijfeld bij iedereen de insteek zijn. En mocht ik ooit toch gaan scheiden dan mag je me hiermee om mijn oren slaan 🙂

    • Gabriella van Rosmalen
      Gabriella van Rosmalen

      Eventuele kinderen kunnen inderdaad ook mijn achternaam krijgen, maar daar was mijn vriend het niet mee eens. Waarom wel mijn naam en niet zijn naam? En ik was het er dus niet mee eens als ze automatisch zijn naam zouden krijgen. Het was dus een beetje een gebed zonder eind..

      Beantwoorden
      • Xaviera Ringeling

        Ik vind dat mannen daar niet te veel over moeten zeggen. Totdat mannen zelf gaan zwangeren en baren. But that’s just me.

        Stel jij gaat naar de winkel en koopt papier…en ik schrijf een boek op dat papier…en jij zegt als het af is…jaaaaa, nu moet mijn naam ook op het boek, als mede-creator. Dan zeg ik > BEN JE GEK OFZO? 🙂 Nou…dat vind ik ongeveer de bijdrage van mannen aan het maken van een kind.

        In de jaren erna kunnen ze dat natuurlijk goedmaken (moet ook…), maar ja – of ze dat doen is natuurlijk niet zeker, want niemand is Nostradamus. Primair moet dan ook het kind de naam dragen van wie het meeste werk deed…niet van degene die het papier kocht.

  2. Sylvia Schaffrath

    Ik had nooit gedacht de naam van mijn lief, inmiddels vijf jaar echtgenoot, aan te nemen. Maar ja, ik dacht ook nooit dat ik zou gaan trouwen 😉

    Wat de naam aangaat: doe vooral wat goed voelt! Ik vind het geweldig om zijn vrouw te zijn, én zijn naam te dragen. Voor mij is het een stukje extra ‘samen’, maar mijn vriendinnen vielen van hun stoel toen ze het hoorden 😛 ‘jij?! de naam van je man aannemen?’ ze beschuldigden me er nog net niet van dat ik eigenhandig de emancipatie 50 jaar terugmikte …

    Ik ken inmiddels één vrouw van wie de man háár naam heeft aangenomen. Met voor hen beide goede redenen. Het enige lastige daar, vlg mij, is dat ‘men’ er nog niet aan gewend is en ze het wrs dus heel vaak zullen moeten toelichten 😉

    Ik vind het zelf raar dat je maar één keer kunt beslissen, dus op het moment dat je voor je eerste kind kiest, geldt dat ook voor evt volgende. Van vriendinnen hoor ik vaak wat jij zegt: als enige een andere naam is ook niet leuk. Dus hé, doe wat goed voelt voor JOU.

    En @ Xaviera: ik ben net zoveel van mijn lief als hij van mij 😉 heeft niets met bezit te maken. Ik heb er heel bewust voor gekozen om zijn naam te dragen. Bovendien kan het voor iemand mensen ook nog eens zo zijn dat ze dolblij zijn om van een naam ‘af te kunnen’ door allerlei akelige redenen…

    Succes met de keuzestress 😉 ps: al een besluit genomen over de trouwauto? 🙂

    Beantwoorden
    • Xaviera Ringeling

      Ik zei niet dat het iets met bezit te maken heeft. Maar het komt uit een tijd dat het dat wel had. Dat is de oorsprong ervan.

      Als iemand om een akelige reden van z’n naam afwil (man OF vrouw), dan lijkt me dat compleet valide. Maar dat is ook een compleet andere discussie. Of misschien zelfs helemaal geen discussie. Want lijkt me niet dat iemand het daarmee oneens is…

      Beantwoorden
    • Gabriella van Rosmalen
      Gabriella van Rosmalen

      Hoi Sylvia,

      Wat een leuke reactie, thanks! 🙂 Ik heb mijn keuze uiteindelijk toch ook gebaseerd op wat jouw vriendinnen ook vinden: dat het fijn is om allemaal dezelfde achternaam te dragen.

      Ik heb de strijd om de auto verloren. Het wordt definitief een rode Ford Mustang (en dan zo’n bejaarde). Op zich ook erg mooi, maar het is geen kever…

      Groetjes!

      Beantwoorden
  3. Kim Nelissen

    Hell no dat ik mijn eigen achternaam zou opgeven. Behalve als mijn vriend een heel coole exotische achternaam zou hebben (wat hij niet heeft want hij is geadopteerd).

    Beantwoorden
    • Gabriella van Rosmalen
      Gabriella van Rosmalen

      Ik heb ook besloten hem niet op te geven 🙂 Een vriendin van me gaat ook trouwen en die kiest voor zijn achternaam. Ik ga voor de gecombineerde versie. Dan wordt het straks voluit Gabriella Nicolina Wilhelmina Groenendijk – van Rosmalen. Is leuk voor op mijn pinpas 🙂

      Beantwoorden
  4. Karin

    Ik heb de naam van m’n man aangenomen, maar als ik het over kon doen dan deed ik het anders en zou ik mijn eigen naam houden.

    Beantwoorden
  5. Hetteke

    Al 25 jaar leef ik in zonde samen met de vader van mijn kinderen. Zij dragen zijn achternaam, dat heb ik hem ooit als verjaardagskado gegeven. Ik heb dus een andere achternaam, en heb daar nog nooit problemen of een slecht gevoel over gehad. Ik ben de Mama, daar komt niets tussen. Ik zou ook niet zijn naam aannemen, ik kan daar geen enkel voor mij steekhoudend argument voor bedenken om het wel te doen.

    Beantwoorden
  6. Gabriella van Rosmalen
    Gabriella van Rosmalen

    Wauw, ik had oprecht niet verwacht dat deze blog zoveel meningen op zou roepen. En vooral niet dat zoveel vrouwen hun eigen achternaam houden. In mijn omgeving is het omgekeerd en ken ik (letterlijk!) niemand die dat gedaan heeft.

    Ik moet zeggen dat ik het toch heel bijzonder vind. Het straalt een soort van kracht uit.

    Beantwoorden
  7. Danielle

    Oh daar ben ik echt heel heel stellig in. Ik heb nooit mijn eigen naam opgegeven (en zal dat ook nooit doen) Ik ben ik met mijn eigen naam. Ik zal dan ook altijd actief mijn kleine feministische strijd doorgaan om te bellen naar organisaties die mij opeens post sturen met een door hen eigenhandig gefabriceerde dubbele achternaam. Of nog erger: formulieren waar je een “meisjesnaam” moet invullen. Bleeeeegghhh. NVT zet ik daar altijd in en bel ze nog even na 😀

    Alsof je eigen naam als vrouw zijnde iets is wat je alleen als meisjes (=ongehuwde vrouw) tijdelijk draagt en dat je je ware naam pas na de voltrekking van je huwelijk krijgt. Misschien ben ik ook daarnaast nog helemaal niet zo romantisch, maar ik definieer mijn zijn gewoon graag helemaal niet zo afhankelijk van een ander. En dan de horror als je ooit zou scheiden (yeah it happens….). Dat je dan na al die tijd je hele papierwinkel moet gaan aanpakken om van die achternaam af te komen 😛

    You get it, ik ben gewoon ik met mijn eigen naam. Ook al is dat gewoon Jansen 😛

    Beantwoorden
    • Gabriella van Rosmalen
      Gabriella van Rosmalen

      Bedankt voor je leuke reactie, Danielle! Je hebt inderdaad goed overgebracht dat je heel erg blij bent met je achternaam! 😀 Niets mis met Jansen ook, trouwens.

      Het nabellen gaat mij persoonlijk iets te ver, maar ik ben het wel eens met wat je zegt over het ‘tijdelijk’ dragen van de naam. Een hoop stof tot nadenken!

      Beantwoorden
  8. Lonneke

    Je kunt je kinderen ook jouw naam geven 😉
    Ik heb mijn eigen naam aangehouden. Zo ben ik geboren en ik voelde niet de behoefte om dit te wisselen. Mijn dochter heeft inderdaad een andere naam en dat vind ik jammer. Maar ze is toch mijn dochter dus ik lig er niet te lang wakker van.
    Jouw vriend wil het ook niet dus waarom zou hij het dan wel van jou mogen verwachten?

    Beantwoorden
    • Gabriella van Rosmalen
      Gabriella van Rosmalen

      Met de laatste zin ben ik het helemaal eens. Mijn vriend is alleen helaas op jonge leeftijd zijn vader verloren en zijn achternaam is het enige wat hij eigenlijk nog heeft. Dat weegt voor hem heel sterk mee.

      Beantwoorden
  9. Annemarie Gerbrandy

    Ik heb gewoon mijn eigen meisjesnaam aangehouden. De kinderen hebben de naam van mijn man. Ik ben al eventjes getrouwd, in die tijd werd het net ‘hip’ dat vrouwen hun eigen naam aanhielden. Maar ik heb het vooral gedaan omdat ik mijn achternaam een prachtige, stoere, Friese achternaam vindt, met een beetje historie.

    Beantwoorden
  10. Annerie Claus

    Niemand kan je verplichten de naam van een ander aan te nemen en al zeker niet met het argument dat jij nu eenmaal de vrouw bent. Zelf heb ik ook mijn eigen naam gehouden. Probleem is alleen dat dat niet in de officiële papieren zo is. In 1979, toen ik trouwde, werd daar niet naar gevraagd. Dus in het dagelijks leven, ook voor mijn werkgever, huisarts enz. ben ik gewoon Annerie Claus. Maar als de stembiljetten in de bus vallen staat er bij mij ‘ echtgenote van’ bij en bij mijn man niet. Ik ben er nu zo aan gewend dat ik niet meer de moeite ga doen dit nog te wijzigen. Dat kan wel namelijk, maar kost een hoop rompslomp en waarschijnlijk ook geld. Mijn kinderen hebben de naam van mijn man, maar ik heb dat nooit als een probleem ervaren en de kinderen ook niet trouwens.
    Waar ik overigens allergisch voor ben is het woord ‘ meisjesnaam’. Alsof je als vrouw alleen je eigen naam als kind mag hebben. Ik pleit ervoor om dit woord te veranderen in ‘geboortenaam’.

    Beantwoorden
  11. Alexandra Maas

    Ik vind het een beetje een non-discussie, gelukkig kunnen we nu lekker allemaal doen wat we willen in deze: je eigen naam, je partners naam, een combinatie ervan….
    Als je erover nadenkt, is je eigen naam ook de naam van een man he. Die van je vader. En welke keuze hebben we daar dan in gehad als vrouwen?

    Beantwoorden
  12. Sytske

    Elke keuze die je maakt is prima, het kan en mag tenslotte allemaal. Zelf vind ik vooral dat je al een naam hebt! Van Rosmalen, prachtig. En alle sentimenten die je noemt, vind ik vooral wel een argument. Je hebt een bepaald gevoel bij je naam. Als het voor je vriend niet eens een echte overweging is zijn naam te veranderen of er iets aan toe te voegen, waarom zou jij er dan wel over twijfelen?

    Beantwoorden
  13. felicia

    ik heb gewoon mijn eigen achternaam gehouden oost lekker kort en krachtig.
    hij vond dat geen probleem . maar onze dochtertjes hebben wel de achternaam van hun vader. alleen ik heb nog mijn eigen achternaam in ons gezin. mijn moeder vind het raar van mij . maar ik voel me er prettig bij.

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.