Toen ik nog klein was, wilde ik als bruid altijd twee dingen: haar tot op mijn kont en het middeltje van Barbie. Met nog maar 5 maanden op de teller is het tijd om de balans op te maken. Hoe sta ik ervoor? 

Mijn haar is raar. Het is heel dik en het weet niet of het moet krullen, moet pluizen of recht naar beneden moet vallen. Daarom doet het van alles maar een beetje. Na dik 2 maanden een vlecht in te hebben gehad (andere opties waren er niet meer doordat het zo raar viel en te zwaar was), ben ik op een ochtend naar de kapper gereden en heb ik het gekortwiekt. Al mijn vriendinnen vroegen enorm ontstemd waarom ik niet aan de bruiloft had gedacht, maar ik was zielsgelukkig met mijn blonde haartjes die weer fijn op schouderhoogte hingen.

Missie 1 is dus een zware fail.

Strak in het trouwpak

Ik lig wat betreft missie 2 beter op schema. Een aantal maanden voordat ik ten huwelijk werd gevraagd, zijn we op vakantie geweest naar Amerika. Echt een supervet land, met dito keuken. Toen ik weer thuiskwam van dit geweldige avontuur, kermde de weegschaal van de pijn en deed ik een halfzachte poging om alle aangevreten vetjes weer kwijt te raken.

Dit proces kwam in een stroomversnelling toen vriendlief op één knie ging. Ik kon toch potverdorie niet voor het altaar verschijnen met kwabjes op mijn rug en zwieberende armen? Dat moest anders! De loopschoenen werden aangetrokken, de hond werd steeds vaker de polder in getrokken (vroeger was hij blij als hij zijn riem zag, nu slaakt hij soms een diepe zucht) en uit de potten en pannen kwam alleen nog maar groente. Wij, mijn aanstaande en ik, zouden hoe dan ook strak in dat trouwpak zitten!

Shinen op de grote dag

En dat lukt inmiddels aardig. Vriendlief is inmiddels meer dan 10 kg afgevallen en mijn weegschaal geeft 16 kilo minder aan. De bruiloft is mijn grootste drijfveer geweest om af te vallen. Ik wil op mijn grote dag de beste versie van mezelf zijn en me geen zorgen hoeven maken of ik geen dikke buik heb vanuit die hoek of dat ik straks op elke foto een onderkin heb.

Maar dan nu, de hamvraag: is dit een goede reden of het is flauwekul? Mijn beste vriend, en getuige, wees me er laatst namelijk op dat het de bedoeling is dat je je fijn voelt op je trouwdag omdat het jouw dag is, niet omdat je toevallig nog een paar pond bent afgevallen. Het gaat erom dat je straalt omdat je met je prins(es) op het witte paard trouwt, en niet omdat je nu maat 38 draagt, in plaats van maat 42.

Wat vind jij? Ben jij afgevallen voor je bruiloft omdat je extra wil(de) shinen op jouw dag? Of wil(de) je gewoon zijn zoals je was toen je ten huwelijk werd gevraagd? Ik ben benieuwd!

Zeg er maar wat van

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.