Ik heb gewoon mijn baan opgezegd. Nou ja, ‘gewoon’. Ik had hulp en dat was ook wel nodig. Mensen om mij heen zagen me verwelken in mijn functie en daar wezen ze mij op.

Niet leuk, en in eerste instantie aan dovemansoren gericht, maar wel heel erg nodig. Sinds afgelopen 1 september zit ik tussen twee banen in. Mijn laatste functie was een ambitie-dingetje. Senior medewerker klantcontact was ik. Ik ging voor de status en ik kreeg hem in mijn schoot geworpen. Zoals dat tijdens mijn hele carrière ging. Profileren, opvallen, gunnen en binnenhalen. Ik vond ook alles leuk, ik stapte van de ene functie in de andere. Als het lukte, klopte ik mezelf op mijn schouder en zei ik: “Kan ik dan alles?” Nee dus, met mijn laatste baan had ik mijn grens bereikt. Deze functie en ik waren de mismatch van de eeuw. Het voelde als falen. Er was nog nooit iets mislukt en het sloeg me uit het veld. Ik was volledig gedesoriënteerd.

En toen?

Omdat ik weet dat ik snel bij de pakken neer ga zitten, bedacht ik een project om me uit mijn schulp te houden. Op Facebook plaatste ik een oproep: “Wie heeft er een gave baan? Mag ik met jou meelopen of er onder genot van een bakkie of een biertje met je over praten? Ik trakteer!”

Ik hoopte op 5 à 6 reacties, maar het werden er 24. En elke dag komen er meer bij. Verlegenmakend vond ik het en hartverwarmend. Vooral omdat ik normaal gesproken nooit om hulp vraag. Ik ben een zelfstandige vrouw en ik moet alles zelf kunnen. Vind ik.

Op dit moment heb ik zeventien keer gesnuffeld aan werkgeluk. Het is een geweldig avontuur. Confronterend maar leerzaam. Elke dag kom ik thuis met een wollen hoofd. Daar brei ik een trui van op LinkedIn. Elke ontmoeting verwerk ik in een bespiegelende blog. Zo maak ik mijn persoonlijke zelfhulpboek.

“Maar Wendy”, hoor ik je denken, ”daar zijn talloze boeken over geschreven, waarom het wiel zelf uitvinden?” Ik heb ze gelezen, maar ik kan er niets mee. Dat komt omdat ik in die boeken niet lees hoe ik zelf in elkaar steek. In mijn laatste functie ben ik zo ver van mezelf af komen te staan, dat ik een harde reset nodig heb. Ik heb daarom ongeveer precies 113 keer meer aan dit doen. Door open te staan voor alles en door alle spiegels die ik voorgehouden krijg, word ik geconfronteerd met mezelf. Met alle vooroordelen die ik heb, maar vooral al mijn ingegroeide normen en waarden. Bijvoorbeeld de extra druk die ik mijzelf op presteren opleg, omdat ik een vrouw ben. Dat ik zelfstandig wil zijn en emotioneel onafhankelijk wil zijn van anderen. Dat ik compromisloos wil zijn als het gaat om geaccepteerd worden om wie ik ben.

Ik snuffel aan alles

De aanbiedingen komen uit alle hoeken. Whiskyverkoper, evenementen organisator, eigenaar van een boekenwinkel, storingsmedewerker in een kaasfabriek, danstherapeute, docente op een school met kinderen met complexe gedragsproblemen, interim verandermanager, IT manager op een school, eigenaar van een biercafé, zelfstandig community builder, innovatieve econoom, begeleidster op een zorgboerderij, clown, HR medewerker. Hoe belangrijk is hun werk voor hen? Wat maakt dat het werk leuk is? Bestaat De Droombaan? Iedereen had daar andere antwoorden op. In het begin raakte ik daarvan in paniek. Ik dacht gewoon een setje van iemand te kopiëren waar ik zelf mee aan de slag kon gaan. In plaats daarvan vind ik bij elk gesprek een puzzelstukje en bouw zo aan mijn eigen setje voorwaarden.

Let op: nu wordt het spiritueel!

Ik was work-a-holic. Ik leefde om te werken. Alles wat ik belangrijk vond, stopte ik in mijn werk. En als ik daarin het (glazen) plafond bereikte, werkte ik harder, of ging ik ergens anders kijken. Altijd meer, beter, hoger. Ik hopte van baan naar job. Van stadje, naar schatje, naar stadje. Ergens goed in zijn was niet genoeg, ik wilde de beste zijn.

Nu blijkt dat dit niet werkt en ik ook maar een mens ben, mag daar wat meer rust in. Werk is belangrijk, omdat ik geld nodig heb om de dingen die ik leuk vind te kunnen doen. Oké: ik besteed een flink deel van mijn waakzame leven bij mijn werkgever, dus het werk moet wel leuk zijn. Maar wat is leuk? Leuk is dat ik mijn thuis voel, dat ik inspirerende mensen om me heen heb, dat ik mijn talenten kan inzetten en altijd nieuwe dingen leer. Dat ik mee mag denken, dat ik nieuwsgierig kan zijn, een zekere mate van vrijheid heb en dat ik mijn creativiteit kan gebruiken. Ik moet me nuttig voelen en ik moet achter het product of de dienst van mijn werkgever kunnen staan.

De firma IK

Het grootste leerpunt tot nu toe is dat ik balans moet aanbrengen. Werk mag maar 33,33333% op de schaal van het leven uitmaken. Één derde gaat op aan het sociale leven en de overige deel aan de firma IK. Mijzelf dus. En dat wordt een klus. Ik ben chronisch depressief. Gelukkig heb ik daar de juiste medicatie voor, maar ik mis dus het zonnige karakter dat je nodig hebt als je naar jezelf kijkt. Ik lijk misschien stoer als je bovenstaand verhaal leest, maar in het echt schijt ik in mijn broekje. Dit is de spannendste reis die ik ooit gemaakt heb.

Hoe loopt dit af?

De komende tijd kun je hier mijn blogs lezen over mijn gesprekken met de besnuffelden. Heb je een vraag of mag ik een keer bij jou komen snuffelen? Laat het me weten!

5 reacties

    • Mascha

      Mooi verwoord, je had meteen mijn aandacht!! Ik ga je Avontuur volgen, misschien leer ik er zelf ook iets van!

      Beantwoorden
  1. Miriam

    Een hele herkenbare zoektocht en wauw….:wat een stoere manier om dat pad te bewandelen! Ik ga je avontuur volgen!

    Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.