Hij bestaat echt! Ik heb hem met eigen ogen gezien. Geloof me. Dit fabeldier bestaat: Het Schaap met Vijf Poten. En ik mocht aan hem snuffelen.

We staan midden in één van de hallen van Grozette. Nadat ik voorzien ben van een über sexy, haarbedekkend kapje en bijpassende XL stofjas, geeft Vincent Rietveld me een korte rondleiding door de kaasverwerkende fabriek. Er zijn verschillende productlijnen. Kaaspoeder, kaasrasp, kaassnippers, kaasblokjes. Italiaans, biologisch, Emmentaler, Edam en natuurlijk Goudse. Zakken van 20 kilo tot 5 gram. Beprint, beplakt, verpakt. Kaas, kaas, kaas.

Comfortabele positie

Vincent is, samen met vier andere collega’s, verantwoordelijk voor het onderhouden, repareren en verbeteren van alle productielijnen. Een verantwoordelijke baan, want de fabriek draait dag en nacht door om de meer dan 250 klanten te bedienen. Het volledig uitvallen van een lijn kan grote gevolgen hebben voor de planning en dus de omzet. De planning is nu krap, maar gelukkig komt er capaciteitsuitbreiding. De verbouwing die daar voor nodig is, is in volle gang. Tijdens de verbouwing blijft de winkel open. Logistiek een kleine nachtmerrie, maar Vincent blijft er kalm onder. Hij heeft ooit een tijdje het aantal stappen tijdens een dienst bijgehouden: tussen de 10.000 en 20.000! Wel een goeie manier om je lijn in de gaten te houden, met al die kaas die je inademt.

Vandaag heeft Vincent storingsdienst. Zijn dag begint om 13:00 uur en eindigt om 22:00 uur. Ik loop als een schaduw achter hem aan (behalve naar de wc). Ik ben gefascineerd door alle machines, lopende banden, computers en robots die samen één geheel vormen. Vincent kan alles. Zijn takenpakket bestaat uit operationele taken, zoals het oplossen van storingen en het repareren van kapotte onderdelen, zowel mechanisch als elektrotechnisch. Daarnaast vindt hij handige toepassingen uit om processen te verbeteren of het werk voor zijn collega’s in de fabriek gemakkelijker te maken. Ook ontwerpt hij onderdelen die hij vervolgens zelf maakt en installeert. Hij heeft geen sturing nodig. Hij weet wat nodig is en gaat zijn eigen gang.

Dit veelzijdige pakket van talenten en vaardigheden, maken hem een gewild man. Iedere ondernemer met een vergelijkbaar bedrijf, wil wel iemand zoals Vincent rond hebben lopen. Misschien is dat de reden dat hij zo relaxed is. Een storing laat bij hem geen alarmbellen rinkelen. Hij gaat er kalm op af en raakt nooit gestrest. De collega’s zien hem graag en begroeten hem allemaal. Grozette waardeert hem en laat dat ook merken. Terecht, want stel dat hij weg zou gaan. Wat een gave baan heeft hij!

Ik word Schaap met Vijf Poten!

Ik merk dat ik jaloers ben op zijn positie. Ik wil ook wel zo gewild zijn. Ik denk gefrustreerd aan het grote aantal vacatures waarvoor ik al ben afgewezen. Daar word ik zenuwachtig van en het vergroot mijn zelfvertrouwen niet. Oké, ik geloof nog wel dat er ergens een baan voor mij is, maar ik moet hem met een zaklampje zoeken. Niemand zit te wachten op mij.

Had ik dan maar een vak moeten leren? Me moeten specialiseren en bij mijn leest moeten blijven? Mijn carrière moeten plannen en op het juiste moment een stapje verder moeten doen? Dit heeft Vincent allemaal gedaan. Door dit harde werk heeft hij zijn positie dik verdiend. Ik betwijfel of dit voor mij was weggelegd. Ik heb nooit geweten wat ik later wilde worden. Ik heb me nooit willen toeleggen op één ding, omdat ik dan zoveel zou missen. Kiezen is verliezen.

De wereld aan mijn voeten

Als kind was ik het ene moment een astronaut en het volgende moment een cowboy of een dierendokter. ‘s Avonds in bed droomde ik over een betere wereld, zonder dierenleed en alleen maar blije mensen die alles hadden wat nodig was. Daar had ik dan een heldenrol in. Ik had vele interesses en talenten. Toen ik naar de serieuze school ging, moest ik ineens kiezen wat ik van al mijn lievelingsdingen het allerliefst wilde doen als werk. Ik wist het niet en dat is niet zo gek: ik was veertien! Hoe kon men van me verwachten dat ik op die jonge leeftijd zo’n levensbepalende keuze kon maken? Voor dierenarts had ik niet genoeg beta in me, dus koos ik voor het pretpakket en ging ik naar de kunstacademie. Sinds ik werk, probeer ik alles wat ik in me heb zoveel mogelijk te ontginnen.

Toch maar lekker mezelf

Resultaat: een breed en veelzijdig, maar niet logisch bij elkaar passend scala aan talenten en vaardigheden. Ik denk dat ik het niet anders zou hebben gedaan, als ik het nog een keer overnieuw moest doen, maar nu zit ik met de gebakken peren. Misschien moet ik me toch meer focussen en bij de jacht op vacatures met scherp schieten, in plaats van met hagel zoals ik nu doe?

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.