“Mèn, ik ga dood hier,” gaat het door mijn hoofd, “dit is zooo niet mijn ding!” Ik ben te gast bij Sasafit en in een klas vol bikkels ben ik op de fiets gekropen voor een spinningles van Saliha…

Na een bijna-dood-ervaring van een uur word ik meegetroond naar het kantoortje voor een kopje troostende thee. Hier kom ik bij en praat na met Saliha Bochhah. Zij is initiatiefneemster van Stichting Sasafit en van een heleboel andere initiatieven. Er is altijd een doel: het bewerkstelligen van sociaal maatschappelijke cohesie door mensen te bewegen. Fysiek en mentaal. Ik ben bewogen. Door haar enthousiasme, haar energie, haar geloof in goed doen en haar talent mensen te verbinden.

We hebben elkaar eerder die dag al gesproken. Een verkennend snuffelen aan elkaar werd een gesprek van drie en een half uur. Gelukkig wel met genoeg proviand onder handbereik, namelijk de gezonde sapjes en veganistische heerlijkheden van Miss Nice Banana. Als Saliha niet weg had gemoeten voor een andere afspraak, hadden we daar nu nog gezeten, denk ik. Niet alleen vanwege het eten. Vooral vanwege het denkvoer dat Saliha me voorschotelde.

Zielezuster met turbo boost

Ik herken mezelf in Saliha. Ze heeft dezelfde intrinsieke drijfveren om het verschil te maken als ik. Maar dan met veel meer energie. Dat drukt me met de neus op de feiten: ik ben nog maar een schaduw van mezelf. En dan geen diep zwarte*, maar midden grijs. Het doel van mijn ontmoeting met Saliha is ontdekken wat haar bron van energie is. Aan die bron wil ik me laven. Ik wil weer knallen met alles wat ik in mij heb.

“Ik ga al vijftien jaar met veel plezier naar mijn werk bij de Rabobank. Het is een fantastische werkgever die oog heeft voor mijn talenten en mij ruimte geeft om, naast mijn werk, maatschappelijke projecten op te pakken.” vertelt Saliha enthousiast. “Goed doen, er voor andere mensen zijn en mensen verbinden en verder helpen, dat is wat me laat excelleren. Naast mijn werk nemen de  projecten die ik doe het grootste deel van mijn vrije tijd in beslag. Maar ik wil er natuurlijk ook zijn voor mijn man en drie kids. Daar moet ik soms wel aan herinnerd worden.” “Aha”, opper ik gekscherend, “je bedoelt: werk is leuk, maar het kost wel heel veel vrije tijd.” Saliha denk na en zegt dan heel serieus dat dit waar is.

Balans, balans, balans

Het valt me op dat alles bij Saliha gaat om geven. Ze is altijd bezig de wereld een beetje mooier maken. Ik vraag haar: “Waar ben jij in dit verhaal? Wie zorgt er voor jou? Als je niet goed voor jezelf zorgt, kun je dat ook niet voor anderen doen.” Ze is even stil. Ik heb hartstikke gelijk natuurlijk, maar verassend genoeg is het antwoord niet dat ze concludeert dat ze zichzelf wegcijfert, maar dat juist het geven haar energie geeft. Ze staat zichzelf toe trots te zijn op wat ze doet, blij te zijn met de waardering die ze krijgt voor haar inzet. Daar komt haar energie vandaan. Mijn bewondering groeit, want Saliha is de eerste oprecht onbaatzuchtige persoon die ik heb ontmoet. Veel mensen, waaronder ik, doen goed om er een soort mentale aflaat voor terug te krijgen. Saliha geeft niets om voor wat, hoort wat. Dat is ook een soort balans en hij werkt voor haar.

Waar is mijn tomeloze energie?

Ik denk terug aan mijn jonge activistische jaren. Samen met mijn linkse vrienden zette ik me in om de wereld te verbeteren. Onrecht was mijn ontsteking, de wil om dat tegen te gaan mijn batterij. Ik had tomeloze energie en gaf niet op. Ik dacht niet aan de consequenties die dat kon hebben voor mezelf. Of voor bijvoorbeeld mijn ouders (sorry pappa en mamma, voor al mijn fratsen… : ( ). Ik vergelijk deze vergeldingsdrang vaak met mijn neiging om ineens de weg op te springen als er een idioot aan komt scheuren die veel te hard rijdt. Mij overrijden, dat zal hem leren!

Nu, vele jaren later en niet meer zo’n jonge godin, verlang ik terug naar een vonk die mij weer laat ontbranden. Saliha’s verhaal sterkt me in de overtuiging dat je passie nodig hebt. In haar geval is dat niet haar werk, maar wat ze daarnaast doet. Voor de zekerheid ben ik begonnen ervoor te zorgen dat ik dat weer een plekje geef. Ik wacht niet af tot ik dat in mijn volgende baan vind. Ik blijf lekker dicht in de buurt van Saliha en andere mensen met dezelfde energie. Vanaf nu ben ik deelnemer van een werkgroep die een multicultureel festival organiseert. Een droom die ik al een tijdje koester. Voor het eerst voel ik weer wat vuur. Dus, save the date: juni 2019, Kaas en Couscousfestival in Gouda.

*In tegenstelling tot wat je misschien denkt, is zwart het kleurrijkst van alle kleuren. De kleur zwart is namelijk opgebouwd uit alle kleuren van de regenboog en meer. Ik draag zwarte kleding. Als je me ontmoet, bedenk dan: ik ben kleurrijker dan je op het eerste gezicht denkt.

één antwoord

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.