We deden laatst een rondje goede voornemens. Wat wil je meer en wat wil je minder gaan doen. Conclusie: volgende keer pakken we het anders aan.

Smoesje

Even om de situatie te schetsen. Aan tafel zitten: 1 kletskous (vrouwelijk 6 jaar), 1 controlfreak van 45+ (vrouwelijk) en 1 stabiele factor van 45+ (mannelijk). Wat ik het allerliefste doe aan tafel is het ‘ergens over hebben’. ‘Ergens’ heeft bij mij vaak te maken met wat je voelt, wat je wensen zijn, waar je verdrietig van wordt, wat je eng vindt of waar je blij van wordt. De smoes die ik deze keer bedacht om zo’n onderwerp op tafel te krijgen, was het gegeven van ‘voornemens hebben’.

Meer of minder

“Wat zouden jullie meer en wat zouden jullie minder willen doen in het nieuwe jaar?”, vroeg ik tussen een stuk kiwi en een plak kerststol met spijs in. “Meer snoepen en minder naar jou luisteren”, riep de jongste met een overtuigingskracht waar een fanatieke profsporter nog iets van kan leren. Om het goede voorbeeld te geven gaf ik vervolgens mezelf de beurt: “ik wil minder op mijn telefoon zitten en meer geduld hebben”. Ook dit onder het mom van het goede voorbeeld geven, want die telefoon…nou, jeweetwel. En geduld…pfff, waar kan je dat kopen? Maar daar ging het eigenlijk niet om; het ging er mij om dat je toegeeft waar je niet zo goed in bent en daar op z’n minst een beetje over nadenkt.

Leuk leven

“Meer snoepen maakt het leven leuker en dat wil jij toch ook mam? Dat ik een leuk leven heb. En niet naar jou luisteren ook, want dan kan ik nog meer snoepen en laat naar bed en net zo lang op de ‘i’ (= iPad) als ik zelf wil.” Er zit natuurlijk een enorme kern van waarheid in deze overtuiging. Meer snoepen en meer netflixen, daar zou ik theoretisch heel blij van worden. Maar meer kilo’s en meer apatisch voor die buis hangen, is niet echt goed voor mijn energielevel of voor het onderhouden van mijn hersenpan.

Droombaan

“En jij?” Wie weet geeft een mannelijke inbreng een geheel nieuwe dimensie aan deze discussie. “Eeh…nou…” Tot zover de mannelijke inbreng. Ik besluit dit gesprek een andere invulling te geven. Als ík nou de voornemens voor de anderen ga invullen. Droombaan voor een controlfreak. “Als jij nou minder gaat onderhandelen en meer ‘ok’ gaat zeggen.” Twee vliegen in één klap, maar ongeveer de hel voor een bijdehante zesjarige. “Echt liefje, het is soms helemaal niet zo gek om meteen “oke, ik doe het” te zeggen. Probeer het gewoon iets vaker.” “Ja, maar…” “Nee, niet maar, gewoon oke mama.” “Ja maar…dat is wat JIJ wilt. Dat telt niet!” “Probeer het toch maar.”

Lastig

Wat volgt is een dag met heel wat onderhandelingen. Mag ik nog een kerstkransje? Nog één rondje schaatsen, oke? Zullen we nog één boekje lezen? Mama, nog één kusje!? (deze wordt helaas alleen maar ingezet als er geslapen moet worden #netflixversuskusjesmoeilijkmoeilijk). De aanpak van ‘ik zeg wat jouw voornemen wordt’ werkt niet. Maar als je zes bent, heb je nog bergen aan goede voornemens in het verschiet, dus dat komt wel goed. En wat mezelf betreft; ik begin steeds meer te geloven in de mannelijke inbreng. Het antwoord ‘eeh…nou…’ lijkt misschien niet veel of eigenlijk niets. Misschien neigt het zelfs naar desinteresse, gebrek aan zelfinzicht of creativiteit, maar vergis je niet. Het staat namelijk voor ‘ik ben goed bezig en als ik ergens de mist inga, verbeter ik mezelf. Niet per se vandaag, maar ik ben zelfbewust en heb vertrouwen in mijn eigen verbeterkwaliteiten’. Mijn voornemen iets meer te denken als een man, iets minder als een vrouw. Maar dan ook weer niet elke dag. Het ligt dan toch een beetje aan de situatie. Pfff, dit wordt lastig.

 

Zeg er maar wat van

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.