Het is droevig, druilerig weer als ik bij de praktijk aanbel. Frank Alarm doet open en ik stap de in warme kerstsfeer gehulde receptie binnen. Hier wordt het mooiste van de mens hersteld en opnieuw onthuld: de stralende glimlach.

Frank Alarm runt één van de tandprothetische praktijken van zijn vader. In zijn behandelkamer in Meppel doen ze er letterlijk en figuurlijk alles aan om iemand een perfecte prothese aan te meten. Van de eerste afdruk tot en met het finetunen van kunstgebitten, of met overbruggingen die delen van een gebit weer completeren. Frank’s mooiste beloning is een tevreden klant. En zoals het een echte vakidioot betaamt, staat hij ook tijdens vakanties en weekenden voor zijn cliënten klaar.

Inrollen

“Neehee, dit was niet mijn kinderdroom, zeker niet, maar ik ben wel blij dat ik er ingerold ben!”, zegt Frank, als ik hem vraag of hij dit altijd al wilde worden. Hij vertelt: “Ik wilde de hippische hoek in. Paarden en paardrijden waren vroeger mijn passie. Daar ging mijn studie ook over. Ik heb op beroemde, fantastische paarden gereden om ze te trainen voor concours hippique ofwel springen.” Frank droomt weg. Het nog steeds een passie, maar met zijn twee meter hoge lijf werd het duidelijk dat hij nooit zou kunnen uitblinken. Ook kreeg hij lichamelijke klachten. Daarom besloot hij ermee te stoppen.

Maar dan

Frank zat een tijdje thuis, toen zijn vader hem voorstelde mee te lopen in zijn praktijk. Om bezig te blijven en om al doende een plan te maken. Al snel had hij het vak in de vingers en, nog belangrijker, hij vond het leuk! Vooral het vieze gedeelte. “Lekker met mijn poten in de klei en het gips”, grijnst hij. Hij volgde opleidingen en opeens was hij gediplomeerd tandprotheticus. Hij had ontdekt dat je een passie niet vanaf je geboorte hoeft te hebben, je kunt hem ook ontwikkelen. Hier was hij goed in. Bovendien ziet hij voorheen ongelukkige mensen, stralend zijn behandelkamer verlaten. Wat wil je nog meer?

Een ware kunstenaar

Ik mag meekijken hoe hij een slechtzittend ondergebit aanpast, zodat de eigenaar weer kan eten, praten en lachen. “Het uitvoerende werk bestaat voor een groot deel uit wachten totdat de verschillende materialen waarmee ik werk klaar zijn voor verwerking”, zegt hij terwijl we inderdaad wachten totdat de gips in de mal is opgestijfd. Wanneer de mal klaar is, zie ik een kunstenaar aan het werk. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat er zoveel bij komt kijken. Frank boetseert, snijdt, slijpt, polijst, voelt, wacht, slijpt, polijst en klaar is Kees. Ondertussen legt hij me haarfijn uit wat hij doet. Hij doet dit nu twintig jaar en weet te voorspellen van welk bobbeltje de cliënt last krijgt en van welke niet. Het bewijs komt even later wanneer de eigenaar de prothese in krijgt en hij in één keer goed zit. Daar zit trouwens wel drie en een half uur werk in.

Vol enthousiasme laat hij de resultaten van andere opdrachten zien waaraan hij op dit moment werkt. Een volledig nieuw onder- en bovengebit. Een overbrugging van alleen de voorste tanden van een ondergebit. Een nieuwe prothese die qua vorm, kleur en gezichtsopvulling precies op het gebit van een kleinzoon moet lijken. Ik stond er nooit bij stil dat zoveel factoren samen een goed passend gebit maken. Je natuurlijke beet moet bepaald worden, de vorm van je kaak, de manier waarop de prothese je gezicht verandert. Je wil niet ineens opnieuw moeten leren kauwen, omdat je kiezen niet meer in elkaar passen of dat niemand je meer herkent, omdat je ineens andere tanden hebt of je gezicht van vorm is veranderd. Het luistert nauw.

Mensen vs paarden

Zijn cliënten zijn mensen en die kunnen eigenwijs zijn. Natuurlijk komen zij, bij het samenstellen van een nieuwe prothese, in de verleiding de witste tanden te kiezen. Of een glimlach te willen die lijkt op die van hun favoriete popster. Kan Frank het geduld opbrengen die mensen op andere gedachten te brengen? “Omdat ik dit al zo lang doe, weet ik precies wie met dit soort vragen komen. In de loop der jaren heb ik de juiste woorden gevonden waardoor ze hun plannen laten varen. Ik ontdekte dat mensen gevoelig zijn voor tegenargumenten, wanneer je goed kan uitleggen waarom hun idee niet gaat werken. Wanneer ik hen kan overtuigen en de voor hen beste prothese klaar is, krijg ik bijna altijd gelijk. Dit is ook de groep patiënten die het meest vertrouwen heeft in mijn vakmanschap en altijd bij mij terugkomt. Soms zelfs met nieuwe cliënten!”

“Zijn alle mensen die hier komen dan als was in jouw handen?” vraag ik. Frank lacht. “Er zijn ook eigenwijze klanten bij. Natuurlijk probeer ik ze te overtuigen, maar uiteindelijk zijn zij koning en maak ik wat ze vragen.” Tja, paarden laten zich beter leiden dan mensen. Maar die hebben weer geen kunstgebit nodig. Frank is blij met de keuzes die hij gemaakt heeft.

Aangeboren passie?

Mijn stage bij Frank is één van de meest leerzame tot nu toe. Buiten het feit dat ik geen idee had van de hoeveelheid werk en kennis die er nodig is om een goed passende prothese te maken, leerde ik ook dat een passie voor iets ook later kan komen ‘aanwaaien’. Terwijl ik me in zijn praktijkruimte vergaapte aan lades vol tanden en kiezen, bedacht ik me dat ik me meer moet ontspannen. Dat is nu mijn modus. Ik ga er heus niet vanuit dat door lui te Netflixen er vanzelf een passie uit onbekende hoek komt, maar ik moet wel minder verkrampt zijn. Ontspanning maakt dat ik me openstel voor onverwachtse Wen-dingen. Actief passief op zoek dus, met wijdopen ogen.

Mijn zoektocht

Sinds september 2018 ben ik op zoek naar de baan die bij mij past door aan de motivatie van mensen te snuffelen die een gave baan hebben. Ik zoek ze op en probeer er achter te komen wat hun baan zo gaaf maakt en hoe belangrijk werken is op hun schaal van het leven.

Wil je meer weten over mijn zoektocht naar de beste baan voor mij? Volg mijn vorige blogs alhier en vind me op LinkedIn.

Zeg er maar wat van

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.