Staan we wel genoeg stil bij wat we wél hebben? Of ligt de focus steeds op wat we tekort komen?

Is dit normaal?

Opeens valt in Kaapstad de stroom uit. Dat blijkt na wat rondvragen heel normaal te zijn. Op dit moment is het zo erg dat de stroom drie keer per dag uitvalt. Er is zelfs door de regering een schema gemaakt, zodat je weet wanneer dat gebeurt. Vandaag zie ik dat dit tussen 13.00 en 14.30 uur het geval is en daarna tussen 23:00 – 01:30 uur. Als ik aan een caissière vraag of het normaal is dat ik geen internet meer heb nu er geen stroom is, zegt ze: ‘This is Africa, we are a third world country, what do you think?’ Geen internet, dus dat wordt lopen want de Uber app werkt nu ook niet meer. 

Ik ben uit mijn doen

Soms lijkt deze stad een soort Europa, maar dan een Europa plus: Met lekkerder eten, lievere mensen en toffer werk. Maar nee, dit is een keiharde reality check: ik woon in Afrika waar elke dag even geen elektriciteit is. Ik vind dat vreemd en kan daar niet echt aan wennen. In Nederland zou dit probleem nooit zo lang aanhouden en lossen we dit met z’n allen op, omdat dat is wat we doen. Maar hier hobbelt iedereen door en blijft het donker.

Wat jij wel hebt en ik niet

Je weet pas wat je hebt als het er niet meer is, is het gezegde. En dat klopt. Naast het gebrek aan elektriciteit zijn er meer dingen die ik thuis voor lief neem en die hier gezien worden als een luxe.  Zo heb ik hier geen wasmachine, maar heb ik wel een schoonmaker die elke dag mijn huis opruimt en schoonmaakt. Dat klinkt als een droom: iemand die elke dag je bordjes afwast en je bed op maakt. Maar Solly, mijn schoonmaker, loopt de hele dag in en uit en stelt zich zo onderdanig op dat ik er soms wat kriebelig van word. 

Solly, mijn schoonmaker

Het is normaal om in Kaapstad iemand in dienst te hebben die alles voor je doet. Deze mensen zijn altijd donker. Ik voel me er wat ongemakkelijk bij dat ik Solly dagelijks van alles moet vragen. ‘Solly, wil je de witte was doen en dan wel graag dit topje apart wassen, want dat was duur.’ Eigenlijk doe ik het het liefst zelf maar als ik dat aanbied, kijkt hij me raar aan. 

Zwart wit cultuur

Het zit in de cultuur hier en heeft alles te maken met het verleden dat dit land met zich meedraagt. Ik ben wit, jij bent zwart. Dat constante bezig zijn met huidskleuren ben ik niet gewend en maakt iets raars in me los. Ik wil hier ten eerste helemaal niet mee bezig zijn en ten tweede voelt het wat Middeleeuws. Alle bedienden in restaurants zijn hier donker en de mensen die er eten blank. De vanzelfsprekendheid van gelijkwaardigheid is hier niet zoals thuis, in Nederland. Ook zo’n gevalletje dus: ‘Je weet pas wat je…. ‘ 

Lang leve de privé-kliniek 

Hetzelfde geldt voor gezondheid. Je gezonde gebit waardeer je ook pas op het moment van een  ontstoken kies. In mijn geval is het niet de kies, maar een paar maagzweren. Ik mis mijn oude vertrouwde gezonde lijf. Voordat ik naar Afrika afreisde was ik nog nooit in het ziekenhuis terecht gekomen, maar helaas kwam hier verandering in. Normale ziekenhuizen bestaan hier niet, want public hospitals zijn voor de arme mensen. Dus stuurt mijn huisarts me netjes door naar een privé-kliniek, waar ik al mijn geld uitgeef aan net iets te aardige artsen en hun chique interieur.

The Secret

Het zit niet altijd mee en alles heeft zijn voor- en nadelen. Hier in Zuid Afrika heb ik veel tijd dus lees ik The Secret. Het boek leert me over de kracht van gedachten en dat het niet goed is om me te focussen op wat ontbreekt. Maar om te visualiseren wat ik al heb of juist nog wil bereiken. 

Dus visualiseer dat ik lekker mijn eigen wasje draai terwijl Solly nu mijn buurman is en chilt in zijn eigen zwembad. 

Zeg er maar wat van

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.