Elke dag loop ik langs honderden winkels. In Utrecht lijkt het alsof er dagelijks winkels bijkomen. Kledingwinkels, interieurwinkels, telefoonwinkels, schoenenwinkels, winkels vol geuren en kleuren en alle winkels lijken steeds groter en goedkoper te worden. 

Het aanbod is enorm en steeds weer vraag ik me af of alles in die winkels ooit verkocht wordt. Als ik naar die volle winkels kijk, vraag ik me steeds weer af, waar komen al die spullen toch vandaan en vooral: Wie gaat dat allemaal kopen? En waar gaat alles heen als het niet verkocht wordt? Wordt het weggegooid, hergebruikt, opgeslagen?

Zelf heb ik weinig behoefte iets te kopen. Ik probeer het wel eens, maar meestal ga ik met dezelfde lege tassen naar huis. Sta ik met nieuwe spullen in mijn hand en vraag ik me af, heb ik het echt nodig?

Meestal is het antwoord nee. Of eigenlijk altijd.

Is het leuk om te hebben? Soms wel.

Zal ik er lang blij mee zijn? Geen idee, daar kom ik pas achter als ik het koop. Uit ervaring weet ik dat het verlangen vaak groter is dan het plezier als je het eenmaal hebt.

Het gaat me niet om het geld dat het kost iets te kopen. Ik heb er bijvoorbeeld 3 jaar over gedaan een paar theemokken te kopen. Ze kostten 4 euro… Steeds als ik in de betreffende winkel kwam, ging mijn aandacht naar die mokken. Ik kocht ze niet, had ze niet nodig, vond het overbodige luxe. Maar na drie jaar wilde ik er niet meer naar verlangen en gunde ik mezelf het cadeau.

Jarenlange training in minimalisme

Ik heb mezelf jarenlang getraind niets te kopen. Vanuit verschillende overwegingen, het milieu, omdat ik veel reisde en geen eigen huis had, omdat ik er van overtuigd ben dat het beter is je te omringen met een paar echt mooie dingen, dan met een heleboel goedkope ‘troep’ en, last but not least, vanuit financiële overwegingen.

Niets kopen is voor mij normaler geworden dan wel dingen kopen. Toen ik een tijdlang stilstond bij de wereld achter de spullen en het feit dat zoveel na gebruik direct wordt weggegooid, wilde ik het niet meer. Ik kan me niet verenigen met het idee te kopen om te kopen en daarmee de wereld kapot te maken. Want vraag jij je wel eens af waar al die spullen vandaan komen, hoe en door wie ze gemaakt worden en hoe lang het meegaat? In de tv-serie Genaaid van de NPO krijg je inzicht in de wereld van de fast fashion. Het laat de pijn zien die anderen moeten lijden zodat wij elke maand een nieuwe garderobe kunnen aanschaffen. Ik vind het pijnlijk en niet terecht. Zo gaat het natuurlijk niet alleen met kleding. Het geldt ook voor vrijwel alle andere goederen.

De strijd tussen duurzaam en betaalbaar

Als ik iets wil kopen, dan wil ik dat het duurzaam geproduceerd is en dat ik weet hoe het gemaakt is en door wie. Aan de andere kant, duurzaam is duur. Vaak heel duur en daar heb ik het geld niet altijd voor. En achterhalen hoe iets gemaakt is of wat de wereld achter iets is, is ook niet altijd eenvoudig. Dus koop ik tegenwoordig heel erg veel tweedehands.

Achteraf besef ik dat ik dit al mijn hele leven doe met meubels. Ik heb nog nooit iets nieuws gekocht, ik koop of krijg mijn meubels van vrienden of marktplaats. Tegenwoordig gaat het ook steeds vaker zo met kleding, vaak krijg ik zakken vol van vriendinnen of zussen en dat is altijd kleding die nog goed mee kan.

Hoe moet het verder?

Ik loop met vragen rond, wil weten hoe dit verder moet. Persoonlijk vind ik het niet oké dat onze wereld gevangen is in een systeem waarbij het alleen maar gaat over geld en spullen hebben. Ik denk dat we moeten gaan begrijpen dat dit systeem niet langer zo kan werken en dat de enige manier is om hier uit te stappen, zelf de eerste stap te zetten. Hoe meer mensen inzien dat winkels als Primark, H&M, Action, etc de wereld vervuilen in plaats van mooier maken, hoe gezonder de wereld weer kan worden. Als wij minder gaan kopen, bewuster gaan consumeren, betekent dat dan dat winkels gaan verdwijnen, dat er minder aanbod komt en dat we echt minder willen. Dat we dan meer tijd besteden aan de natuur, de verbinding met elkaar en meer ruimte hebben om zelf dingen te maken en creëren?

In mijn wereldbeeld leven we meer in het ritme met de natuur, snappen we dat de seizoenen van invloed zijn op hoe we ons voelen. Weten we dat het hebben van spullen ons niet gelukkig maakt en hebben we minder geld nodig om te leven. Houden we meer tijd over om buiten te zijn, met elkaar verhalen te delen en elkaar weer echt te begrijpen.

Ik ben benieuwd, wat koop jij allemaal en heb je dat echt nodig?

Zeg er maar wat van

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.