Een vakantiehuisje dat tegenvalt? Lekker kneuterig. De koper van marktplaats die niet komt opdagen? Ik hoop dat er niets ergs is gebeurd. Ben ik mega positief of is hier iets anders aan de hand?

Negativiteitsfobie

Ik hou ervan om positief te denken. Het helpt mij om veel dingen uit te proberen, geen angst te hebben, vrolijk de dag te beginnen en vrolijk de dag te eindigen. Als ik fiets door de stromende regen, verheug ik me extra op die warme douche daarna. Als ik aan de kant van de weg sta met een lekke band, besef ik hoe luxe is het is dat je band bijna nooit lek is. Als de scholen staken, ben ik trots op de leerkrachten die hun stem laten horen en als die te gekke opdracht niet doorgaat, ben ik ervan overtuigd dat daar een hele goede reden voor is. Als ik niet beter zou weten, zou ik denken dat ik bang ben voor negativiteit.

Arrogant

Of….ben ik te positief om te voelen dat ik bang ben voor negativiteit. Eerlijk is eerlijk; ik vind negatief wel lastig. Ook al roep ik hard dat er ruimte moet zijn voor chagrijnigheid, voor baaldagen, dat niet alles weg gerelativeerd hoeft te worden en dat je moet voelen wat je voelt. Als puntje bij paaltje komt, reageer ik daar toch wat minder positief op. Ik denk dat dit een beetje samengaat met het gevoel van verantwoordelijkheid. Als iemand chagrijnig doet, iets negatiefs zegt of een probleem heeft, dan heb ik snel het gevoel dat ik het moet oplossen. Het voelt alsof het mijn ‘schuld’ is of dat ik verantwoordelijk ben voor het plaatselijke drama.

Theoretisch weet ik wel beter, maar gevoelsmatig kost de negativeit van een ander mij teveel energie. Dan heb ik het natuurlijk niet over vrienden en dierbaren in nood, maar ik heb het over huis-tuin-en keuken-negativiteit en dagelijkse chagrijn. Het is eigenlijk heel arrogant om jezelf zo belangrijk te maken dat je deze verantwoordelijkheid moet dragen. Theoretisch gezien dan…

Flut-blog

Mopperen over “dat alles zo slecht geregeld is in Nederland”. Klagen omdat “die anderen het anders en ook minder goed doen dan jij” of je eigen waarde altijd meten door jezelf te vergelijken met een ander? Ik ben er klaar mee. In plaats van begrip tonen, meepraten of bevestigend antwoorden, blijf ik voortaan bij mezelf. Ik zeg vriendelijk dat ik het niet herken en dat ik het anders zie. Dan probeer ik het nog wel zo te brengen dat ik niet denk dat ik de waarheid in pacht heb, maar ik weet niet of dat altijd lukt. Maar ja, nu ben ik dus weer aan het twijfelen of ik niet te angstig ben voor negativiteit, want niets irritanter dan iemand die altijd en overal positief over is. Dat lijkt al snel nep en gemaakt.

Mijn negatieve kant zegt nu ‘Het is ook nooit goed; of je bent te positief of je bent te negatief; het is sowieso niet goed’. Mijn positieve kant zegt ‘je kan toch ruimte voor het negatieve hebben, zonder chagrijnig te doen of de positieve kant van iets uit het oog te verliezen? Het kan toch allebei?’. Dus misschien moet ik de komende tijd gaan onderzoeken of de negatievelingen en chagrijnen die ik tegenkom de positieve kanten wel zien, maar gewoon niet benoemen. En is dat dan de definitie van een pessimist? Iemand die liever de negatieve kant van de zaak benoemt? En de optimist de positieve kant? Dus als een bewuste vrijwillige keuze?

Misschien moet ik een dagje de omgekeerde wereld doen; kijken hoe dat voelt. Ik begin nu: wat een flut-blog, zinloos getyp.

 

 

Zeg er maar wat van

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.