Een aantal weken geleden zag ik de documentaire “Unhung Hero” van Patrick Moote. Zijn voormalige vriendin wilde niet met hem trouwen omdat, de titel verraadt het al, zijn piemel niet groot genoeg zou zijn. Iets wat ik sowieso al te erg voor woorden vind, want naar mijn idee is liefde veel meer dan ‘size’. Afijn, het gaat erom dat je jezelf accepteert zoals je bent.

Het is lastig hoor, om tevreden te worden met iets waar je al lange tijd ontevreden over bent

Als ik naar mezelf kijk, weet ik dat er best wat kilootjes af mogen. Pak hem beet zo’n vijftien hele kilo’s. Maar is het dat gevecht waard? Dag in dag uit vechten tegen de verleiding, vechten tegen een opkomend negatief zelfbeeld en vooral vechten tegen wie je op dit moment bent? Lange tijd heb ik dieet na dieet geprobeerd, van niet eten tot dagelijks overgeven, balans dagen, shakes, sport, you name it. Niets werkte voor mij. Dus er zat weinig anders op dan mezelf te accepteren als een ietwat vollere knaap.

Sytse, hoe dan?

Dat is moeilijk te zeggen. Ik kan geen advies geven over hoe je je zelfbeeld moet aanpassen, hoe je jezelf kunt accepteren. Het is een kwestie van een mindset die je moet proberen te vinden. Wat voor mij heel erg hielp, is tegen mezelf zeggen dat mijn lichaam, ook al is het wat voller dan zou moeten, perfect is zoals het is. Natuurlijk lijkt het me fijn om met een sixpack het strand op te kunnen. Maar dat is nou eenmaal niet zo en ook dat is prima. Ik schaam me niet meer voor wie ik ben en houd er ook geen rekening meer mee dat mensen oordelen. Mensen kijken toch wel. Dik of dun. Probeer je daarom altijd op je best te voelen. En ik weet dat niemand altijd kan pieken, maar proberen kunnen we wel allemaal.

Het oordelen moet maar eens voorbij zijn

Het (ver)oordelen van mezelf, maar vooral ook van anderen. Tenzij wanneer het mij direct beïnvloedt. Nog niet zo lang geleden zat ik in de trein van Den Helder naar Amsterdam Centraal. Er stapte een wat vollere (niets mis mee) mevrouw in en ze ging tegenover me zitten. Dat kon namelijk want ik zat heerlijk in zo’n vierkantje onderuit gezakt. Ze vroeg het heel netjes hoor, of ze daar mocht zitten. “Tuurlijk!” De mevrouw in kwestie zag er wat onverzorgd uit en ik bedacht me dat ik daar niet over mocht oordelen. Gelukkig kon ik mijn slechte gedachtes de kiem smoren. Maar later toen ze lang en breed zat, hoorde ik haar heel moeilijk ademhalen. Nog steeds niet oordelend dacht ik: wat sneu dat ze ademhalingsproblemen heeft. Of misschien was ze wel hollend naar de trein gerend om hem niet te missen. Tot ik op een gegeven moment haar slechte adem begon te ruiken, ze zat immers recht tegenover mij, toen was het niet oordelen afgelopen. En ineens vond ik het een erg vieze dame. Slecht van me, ik weet het.

Probeer het maar eens

Niet oordelen is lastiger dan ik dacht. Maar het is de moeite waard om het eens te proberen. Zelfs wanneer je de plaatselijke dorpsgek ziet, moet je proberen om niet te oordelen. Want wat is nou eigenlijk ‘normaal’? Iedereen heeft zijn/haar eigen definitie van normaal. Maar als jij je vriend zou verlaten omdat je zijn piemel niet groot genoeg vindt, dan moet je lekker oppervlakkig blijven. Oppervlakkig en ongelukkig.

3 reacties

  1. Esther

    Meer mensen zouden zo eens moeten denken. Ik probeer altijd te denken: live and let live. Zolang iemand een ander niet schaadt met zijn of haar gedrag….wat maakt het uit? Wat maakt het uit wat iemand draagt? Hoe iemand danst? Hoe dik of dun iemand is? Allemaal futiliteiten. Ik maak me dan wel zorgen om mensen in m'n omgeving die te dik of te dun zijn, zorgen om bv hun gezondheid, maar dat is anders dan (ver)oordelen.

    Beantwoorden
  2. @ElsDeboutte

    Ik vind niet oordelen over anderen 'gemakkelijker' dan niet oordelen over mezelf, eigenlijk… Ik heb meer mededogen met mijn medemens. Wat mij altijd helpt, als ik helder blijf denken, is het model van de Geweldloze Communicatie van Maxwell Rosenberg. Een helder onderscheid maken tussen de feiten en wat ik daarvan vind. Ik mag heus iets vinden van de dingen die ik zie, en ik hoef mezelf daar niet om te vervloeken. Ik hoef alleen niet anderen te belasten met wat ik daarvan vind. Zoals het eeuwige discours over of Facebook nu goed is of fout. Of het sociaal is of asociaal. Of de jeugd van tegenwoordig blablabla… Leuk artikel! Eeuwig werkpunt 🙂

    Beantwoorden
  3. Sytse Monsma

    Bedankt voor de reacties! Ik betrap mezelf er ook nog dagelijks op hoor. En ElsDeBoutte, ik vervloek mezelf er niet om, maar ik denk dat ik wat meer rust krijg in mijn hoofd wanneer ik niet (negatief) oordeel over iemand. Ook al houd ik het voor mezelf 😉

    Esther, hoe je dan 'oordeelt' is niet erg. Dat is alleen maar vanuit goede bedoelingen en ik denk dat dat juist een ontzettend goede manier is van 'oordelen'..

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van