De schrik in de ogen als ik, al dan niet terloops, vertel dat ik met mijn moeder gebroken heb. Voor mij is het geen big issue, voor veel mensen wel. Het laatste taboe? Het zou zo maar kunnen.

Sla de literatuur er maar op na. De ene psycholoog na de andere zal je vertellen dat het niet goed is om met je moeder te breken. Maar waarom eigenlijk? Je kiest zelf je vrienden, je partner en je neemt ook weer afscheid van hen als het niet anders kan. Hoe pijnlijk ook, soms moet je wel. small__2960685963Waarom dan dat taboe op breken met je moeder? Komt het omdat zij je het leven heeft geschonken? Verdient ze daarom eeuwigdurende loyaliteit? Ik ging op onderzoek uit.

Christelijk geloof

Misschien is het taboe wel (mede) ontstaan in het christelijk geloof. Van oudsher wordt in de kerk immers veel waarde toegekend aan het gezin, de hoeksteen van de samenleving. Ook het gebod ‘eert uw vader en moeder’ maakt het er natuurlijk niet makkelijker op om te breken met een van je ouders. Toch is er ook een andere kant: ook in de Bijbel schijnen bloedbanden volop ter discussie te worden gesteld. Waarom daar niet meer aandacht voor? Ik vermoed (ook) economische en maatschappelijke motieven voor het gezin als hoeksteen. Wat denk jij?

De psychologie dan?

Veel psychologen zijn van mening dat het slecht is om met je moeder te breken. ‘Het is nooit een oplossing,’ lees je dan bijvoorbeeld. Maar een echte verklaring kom ik eerlijk gezegd nergens tegen. Wel dat het moeilijk is om te breken, omdat elk kind loyaal is aan zijn ouders. Dat je zelfs geen afstand zou kunnen doen van die loyaliteit. Simpelweg omdat je als kind onvoorwaardelijk houdt van je ouders. Bovendien, zo wordt gezegd, zou je een deel van jezelf ontkennen als je breekt met je moeder.

Ik vind die redenen eerlijk gezegd onbevredigend. En ik blijf ervan overtuigd dat het soms beter is om te stoppen met een relatie die slecht is voor je.

Eén op de vijf

En maar liefst één op de vijf mensen schijnt (tijdelijk of langdurig) zo’n breuk mee te maken. Ik weet niet wat jij daarvan vindt, maar ik vind dat echt veel! Ik ken ook in mijn eigen omgeving een aantal mensen die met één van hun ouders gebroken hebben. En die zijn daar echt niet slechter van geworden. En ze gaan ook niet gebukt onder een enorm schuldgevoel of een loyaliteitsconflict. Sterker nog, eigenlijk voelen ze zich alleen maar beter sinds ze de knoop hebben doorgehakt en voor zichzelf hebben gekozen.

Niet voor je lol

Mijn mening? Niemand breekt voor de lol met z’n moeder. Daar gaat vaak een lang en pijnlijk proces aan vooraf. Als ik naar mezelf kijk, was dat bij mij ook zo. Ook ik herken het schuldgevoel, het idee dat je het niet kunt maken om te breken met degene die jou het leven heeft geschonken. Maar ik herken ook de opluchting en de ruimte die ik voelde, toen ik de knoop eenmaal door had gehakt. Want weet je, soms kun je niet anders. Soms moet je die keus maken. Hoe pijnlijk ook. Omdat je verder wilt bijvoorbeeld, of omdat je gelukkig wilt worden.

Taboe

Wat in ieder geval zou schelen, is als je er met mensen over kunt praten. Ik hoor helaas maar al te vaak dat je op afkeuring stuit als je breekt met je moeder. Zullen we daar eens mee ophouden met z’n allen? En gewoon onbevooroordeeld luisteren naar wat iemand te zeggen heeft? Overigens heb ik zelf die ervaring gelukkig niet, mijn vrienden snappen mijn beslissing!

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening. Ik hoop natuurlijk dat je een supergoede relatie hebt met je moeder, maar mocht dat niet zo zijn, heb je er dan wel eens aan gedacht om te breken? En waarom heb je dat wel of niet gedaan?

 

photo credit: stevejin via photopin cc

photo credit: kevin dooley via photopin cc

71 reacties

  1. Leontine

    Moedig van je! Onlangs heeft er in Trouw een heel artikel gestaan over breken met je moeder/ ouders. Ik meen dat er ook een boek over geschreven was, maar zeker weet ik het niet.

    Beantwoorden
    • Marca van den Broek

      Dank Léontine! Dat artikel in de Trouw heb ik niet gezien, maar over het boek heb ik wel gehoord. Kwam het tegen toen ik aan het researchen was voor deze blog. Ben wel benieuwd naar het boek en naar de verhalen van andere mensen!

      Beantwoorden
      • Johanna Koster

        Na googelen op deze site gekomen. Gegoocheld: dochter die 2 jaar geleden een mailtje schreef geen contact meer te willen. Veel onderstaande verhalen gelezen. Zet hierbij mijn reactie. Als een dochter dit op deze wijze schrijft zonder uitleg, lijkt mij is er geen respect. Dat doet zeer, baal ervan dat mijn eigenwaarde weinig van over is. Voel me als grof vuil weg gezet. Ik doe dit zelf weet ik.
        Een moeder met fouten.

      • Leny

        Het doet mij goed deze reactie van u te lezen mevrouw Koster. Ik kan mij enigermate indenken dat mijn dochter zich in een moeilijke situatie zit. Ik hoor links en rechts wat en daarbij ken ik mijn dochter ook al heb we elkaar over zowat 5 jaar niet gesproken. Daarentegen heb ik vluchtig mijn kleinzoon gezien samen met zijn Moeder maar het werd mij niet toegestaan de jongen te zien en laat staan over zijn bolletje te aaien of wat dan ook. Ik bleef verontwaardig achter en kon alleen een ok uiten. Het gaf een naar, raar, pijnlijk gevoel. Ik voel mij steeds en steeds meer een vreemdeling, een vreemde tegen over de kinderen en klein kinderen. Mijn zoon heeft namelijk anderhalf jaar ook met mij gebroken op een agressief, dreigend, intimiderend gedrag. Toch kwam hij een week geleden onverwacht naar huis. Hij was ruim vier uur lang hier. Ik heb hem laten praten. Ik heb amper of niets aangevuld of gevraagd.Het mooie van deze ontmoeting was dat hij liet weten: het laatste contact, dat weet ik ook wel dat had ik niet moeten doen zoiets kan en mag niet.Als ik hem goed begrepen heb wil hij bemiddelen tussen mijn dochter en mij. Ik heb gevraagd of ik op bezoek mag komen om even samen te zijn en contact op te bouwen tussen zijn vriendin, hem, kleinzoon. Daarop kreeg ik geen antwoord. Enkele dagen nadien heb ik per e-mail aangegeven dat ik op bezoek wil komen. Meteen een antwoord dat dat niet mogelijk was omdat hij een nieuwe baan heeft en daar nog al druk mee heeft. Ik begrijp dit omdat beide werken.. Goed de tijd zal het zeggen. Wel is het zo ik ben een vreemdeling. Het is zo het zij zo het is niet anders Ik leef mijn leven en zo positief mogelijk. Ik denk het zal mijn tijd duren, laat maar waaien en vooral negativiteit.

        Met een hartelijke en vriendelijke groet,
        Leny

    • Yokkie

      Mijn ouders waren altijd te druk met hunzelf..vooral werk,werk,werk,werk! Het was een dikke bende in en om huis. Nooit geen gezelligheid, alles was en ging moeilijk. Vreselijk die negativiteit. Behalve voor m’n zus en broertje doen ze alles! En buren en kennissen altijd leuk en vrolijk doen! Ik was altijd de jaloerse Pipo zelden ze. Op m’n 21e uit huis gegaan en wat een rust. Heerlijk! Helpen verhuizen of interesse tonen ho maar! Maar toen werd ik zwanger, moesten ze niks van weten! De baby is er en dan ineens vooraan staan en vaak langs willen komen als visite en de geweldige opa en oma uithangen, nee dat gaat dus niet gebeuren! Contact verbroken, wat heerlijk om mezelf te kunnen zijn en positief te kunnen zijn en denken! Wat mij betreft zo laten, lekker rustig!

      Beantwoorden
      • Deborah

        Toen ik dit intikte.. dacht ik even in een flash dat ik diegene was die dit had geschreven alleen dan in het verleden! Zo herkenbaar! Ik denk er al jaaaaaaren over om te breken en ging ook zelfs het huis uit op vroege leeftijd. Nu ben ik 31 en had de band langzaam weer opgepakt na een aantal jaar… MAAR WAT HEB IK EEN SPIJT! Kreeg af en toe flashbacks van vroeger.. waardooor die contact breuk ontstond. Nu laatst weer en ben ik er klaar mee. Ik word echt ziek van die mensen en geloof oprecht dat dit niet goed voor de ziel is.

  2. Leontine

    Ik zou het je zeker aanraden om te lezen. Tenminste, ik vond het artikel wel heel goed. Taboe doorbrekend zoals ik het artikel las.

    Beantwoorden
  3. marian

    Ik herken het, helemaal……. ! Heb er 50 jaar 'voor nodig gehad' om de stap te nemen, en kon daarna weer 'ademen'……… Kan me zelf nu veel beter onder ogen komen, kan nu kijken naar mezelf zonder die bestraffende vinger naar mezelf op te steken en steeds maar weer de woorden van m'n moeder te horen over hoe waardeloos ik ben…….. Ik ben Nu trots op mezelf, ik mag er zijn, ik ben waardevol……. En dit alles door mijn moeder los te laten……… Pijnlijk misschien, maar het beste wat ik voor mezelf kon doen !

    Beantwoorden
    • Marca van den Broek

      Mooi om te lezen Marian! Ikbherken helemaal wat je schrijft. De stap nemen is moeilijk, maar het levert absoluut op. En dat mag ook wel eens gezegd worden!

      Beantwoorden
  4. Bettie van Veen

    Hartverwarmend en moedig artikel, Marca.
    Ik vind het lastig om het omslagpunt te bepalen. Tot hoever moet die ander je drijven, voordat je de stap zet. Bij een vriendin, die alleen maar neemt en niets geeft, is het eenvoudig. Opzeggen die vriendschap, maar als het om familie gaat? Mijn moeder is al overleden, maar ik heb wel – na haar dood – het actieve contact met mijn broers verbroken. Inderdaad een hele opluchting, zoals de vorige commentator beschrijft.
    Ga door met dit soort artikelen.

    Beantwoorden
    • Marca van den Broek

      Dank je wel Bettie! Bij mij was de druppel dat mijn moeder kritiek had op mijn zoon die toen zwaar depressief was. Dat deed voor mij de deur dicht. Voor mijn gevoel ben ik pal achter mijn kind gaan staan, omdat dat op dat moment nodig was. De opluchting en vrijheid die het me gaf was een mooi cadeau 😉

      Beantwoorden
  5. Judika Lessmann

    Hoi Marca, ik geloof dat je daar inderdaad een taboe (een van de laatste?) te pakken hebt. Ik ben daar veel mee bezig. Met vragen omtrent de eeuwige dankbaarheid die je als kind voor je ouders hoort te voelen. En te bedenken wat mijn norm nou eigenlijk is, zonder die van de heersende mening klakkeloos over te nemen. Tot zoiets als een eigen gedachte kom ik pas sinds ik zelf moeder ben geworden en vanuit de omgedraaide positie bedenk wat ik nou redelijkerwijs van mijn kind denk te kunnen verwachten als 'tegenprestatie' voor haar leven. En daar voel ik toch een enorme bescheidenheid. Hier hangt natuurlijk een geloofsovertuiging aan vast. Dat maakt het moeilijk om het met zijn allen eens te worden over deze kwestie. Maar naar mijn idee heeft mijn dochter er toch niet voor gekozen om geboren te worden. IK wilde graag een kind, en da's me gelukt, daarom is ze er. Nu ze er dan is zie ik het als mijn plicht om haar een zo goed mogelijke start in het leven te geven. Een plicht die enorme vreugde oplevert en een grote uitdaging is. Maar niet iets waar zij dankbaar voor zou moeten zijn. In tegendeel, ik ben dankbaar dat ik deze taak mag vervullen. En als ik nu weer het ander perspectief inneem, die van het kind naar mijnn ouders toe, durf ik wat zelfbewuster te oordelen over de verwachtingen die er aan mij worden gesteld. En voorzichtig, gestaag, stappen te nemen om te worden tot wat ook zij voor mij zouden moeten willen – een vrij mens.

    Beantwoorden
    • Marca van den Broek

      Hoi Judika. Mooi zoals je beschrijft dat jouw houding verandert nu je zelf moeder bent, dat herken ik absoluut. En je hebt gelijk, er is natuurlijk niet één waarheid, ieder moet voor zichzelf uitmaken hoe hij/zij met dit soort kwesties omgaat…….

      Beantwoorden
  6. Lisa

    Net t hele verhaal bij de hand gehad binnen mijn familie. Nicht brak met moeder. Het totale onbegrip voor mijn nicht was meer dan pijnlijk. Alsof ze het expres deed, alsof alleen de moeder pijn had en mijn nicht niet. Psycholoog vond het een goed idee. Commentaar uit de familie: dat was natuurlijk een man… Vechten tegen de bierkaai was het. De status van de moeder was onaantastbaar. Mijn nicht was de boosdoener. Ik snapte het totaal niet. Ik stond achter mijn nicht haar beslissing. ❤️

    Beantwoorden
    • Marca van den Broek

      Dat gebeurt helaas maar al te vaak, dat totale onbegrip. Alsof jouw nicht voor de lol met haar moeder breekt. Naar voor haar, ook omdat ze -als ik je goed begrijp- zo'n beetje alleen komt te staan in de familie……

      Beantwoorden
  7. Karen

    Hi Marca, in 2001 (23 was ik toen) heb ik bewust alle contact met mijn familie verbroken. De jaren daarvoor ging al erg moeizaam en was er ook periode geweest dat we nauwelijks contact hadden. Altijd ging ik terug, altijd was het verhaal dat ik moest veranderen. In 2001 kon ik het niet langer, ik wilde mijn eigen weg gaan. Ik wilde weten wie ik ben. En niet diegene die mijn moeder wilde dat ik was. 5 jaar heeft het geduurd. Schuldig heb ik me nooit gevoeld naar mijn ouders. Ik kon niet anders, ik heb ook recht op mijn eigen geluk. Het voelde aan als alles of niets. Ik koos voor niets. In 2006 zou ik gaan trouwen, toen voelde ik sterk de drang om weer contact op te nemen. Ik had mijn leven. Ik wist wie ik was. Ik had mijn geluk. Mijn aanstaande man die me steunde. Het was niet makkelijk. Mijn moeder verweet mij op mijn trouwdag van alles. Het was mijn schuld. Ik zag ook de pijn van de afgelopen jaren. Mijn moeder woont in het buitenland, we zien elkaar hooguit een maand per jaar. De afstand is goed. Ik heb leren accepteren dat ik haar niet kan veranderen en zij sommige dingen nooit zou inzien. Zij heeft -denk ik- leren accepteren dat mijn keuzes -ookal zijn het niet haar keuzes- mij gelukkig maken. Ze is trouwens een ontzettend lieve oma, die vindt dat ik soms best wat minder streng mag zijn.

    Beantwoorden
    • Marca van den Broek

      Hoi Karen. Mooi zoals je het proces bij jezelf beschrijft: dat je ook recht hebt op geluk en dat je voor jezelf hebt gekozen. Dappere keuze! Maar ook mooi om te lezen dat je moeder wel een lieve oma kan zijn en dat het contact -min of meer- hersteld is! Je hoort wel vaker dat moeders dan wel leuke oma's kunnen zijn, ik kan me voorstellen dat dat voor jou de dingen ook wat verzacht……

      Ik zag mijn moeder juist dezelfde dingen doen bij mijn zoon als bij mij en dat deed de deur pas echt dicht. Helaas, maar het is niet anders. Ik vond dat ik achter mijn kind moest gaan staan, omdat ik dat vele malen belangrijker vond (en vind) dan een toch al krakkemikkige relatie met m'n moeder 😉

      Beantwoorden
  8. Malou

    Op mijn 17e uit huis gegaan en geen contact meer. Iets van 4jaar later weer geprobeerd, geen succes.. 3 jaar daarna weer geprobeerd en wederom geen succes. Nu weer ruim 2,5jaar geen contact en ik vind het prima zo. Heb rust in mijn leven, geen stress en pijn meer. Mis me ouders niet, doet geen pijn. Als ik ze ergens tegenkom, negeer ik ze moeiteloos, voel er niks meer bij.

    Beantwoorden
  9. pip

    Hallo , ik heb voor de tweede maal gebroken bijna 2 jaar nu , was mmoeders praatpaal schold mij uit, kneep in mijn borsten{ moest ik tegen kunnen mocht niet preuts zijnwas een grapje] in mijn zwangerschap heeft ze voor de grap 2 keer in mijn kruis gegrepen om te voelen of de baby was ingedaald. Heeft heel mijn kraamtijd lopen vervelend doen terwijl ik heel kwetsbaar was, ruzie zoeken zeuren als ik geen zin had in bezoek, opdringen dat mijn kinderen bij haar moeten logeren[ niet dus gaat niet gebeuren] De reden vragen en dan als ik het zeg alles ontkennen, en zeggen dat het dodelijk is voor haar!. nu twee jaar niets gehoord maar een verhaal van mijn broer dat ze is onterfd door haar moeder en dat haar broers en zussen alles hebben verdeeld zonder haar. Vind ik dan toch weer heel erg voor haar, dan snap ik waarom ze zo raar en naar doet. Ze is echt heel wisselend ze kan ook heel lief doen dus heel verwarrend allemaal. Afstand nemen helpt wel maar het blijft knagen gewoonIedereen veel sterkte

    Beantwoorden
  10. Mamavanvier

    Mijn moeder heeft het te druk met haar eigen leven om zich te bekommeren om haar kinderen. Niet dat ze het niet wil, maar blijkbaar kan ze het niet. Dus, mijn broer en ik hebben soort van gebroken met onze moeder. Niet onze keuze, maar ze heeft de relatie met haar kinderen gewoon uit laten gaan als een nachtkaars. Net zoals vriendschappen vergaan en mensen soms gewoon verdwijnen uit je leven. En het kostte ons steeds meer moeite om haar overal bij te betrekken en leverde teveel teleurstelling op. Eenrichtingsverkeer. Dat was het. En dat kost zoveel. Te veel. Dus nu dat ze ergens onzichtbaar is op de achtergrond geeft ons dat rust en ruimte. Niet meer hoeven bedelen om aandacht, niet meer iedere keer moeite doen om af te wachten of ze wel of niet komt op verjaardagen, want hoe leg je uit aan je eigen kind dat je niet weet hoe laat oma komt en hoe troost je een kind als hij of zij denkt dat oma hem of haar vergeten is met Sinterklaas of Kerst? Is het dan onze taak om loyaal te blijven aan iemand die niet loyaal is aan jou? Omdat het toevallig je moeder is? Ik heb er vrede mee. En die vrede is goed voor mij en mijn gezin.

    Beantwoorden
  11. elleemmeblog

    Soms kun je gewoon niet anders. Als mensen het niet begrijpen, dan is dat vaak omdat ze wel een goede band met hun ouders hebben. Voor ons is het duidelijk dat ouderliefde niet vanzelfsprekend is. Ik benijd mensen die het niet begrijpen daarom ook altijd wel een beetje!

    Beantwoorden
  12. Marca van den Broek

    Dank voor alle reacties! Mooi dat jullie ook jullie eigen verhalen delen. Ik denk dat de conclusie duidelijk is: niemand wil dat het zo loopt, maar soms kun je niet anders en is het beter om de band te verbreken. Of dat nu tijdelijk is of voor altijd en hoe pijnlijk ook. Wat ik goed vind om te lezen, is dat iedereen aangeeft zich beter te voelen sinds de breuk. Is dus blijkbaar helemaal niet zo'n rare beslissing!

    Beantwoorden
  13. Elisa

    Graag zou ik het contact met mijn moeder verbreken maar kan het niet .
    Ze is nu 82 en ziek maar kwetst mij nog wekelijks is zeer negatief en heeft alleen mij om het op te projecteren.
    Mijn vader is overleden en ik heb geen broers of zussen vandaar.
    Ze kan mij heel erg raken en op mijn hart trappen en op het moment dat ik mijn grens bereikt heb en dat ook aan geef gooit ze het acuut over een andere boeg en gaat heel zielig doen .
    En elke keer weer zet ze me op het verkeerde been en vergeef ik haar.
    Ik ben al in therapie geweest maar zelfs dat helpt niet,ik blijf me schuldig voelen naar haar toe omdat ze alleen mij heeft.

    Beantwoorden
    • Marca

      Hoi Eilsa,

      Pfffff, moeilijke situatie! Kan me voorstellen dat je vindt dat je niet kunt breken met je moeder, misschien zijn er andere manieren om het wat draaglijker te maken? Niet alleen naar je moeder gaan, maar altijd iemand meenemen bijvoorbeeld? Of iets met haar gaan doen? (DAt hielp bij mijn moeder alrijd goed, dan was ze afgeleid) Ingewikkeld hoor, bah. In ieder geval sterkte!

      Groet, Marca

      Beantwoorden
    • 7tbos7

      Je bent nergens schuldig aan en je hebt ook geen verplichtingen naar je moeder. In de Bijbel staat dat je je ouders moet eren, maar weinigen weten dat dat betekent ‘hem/haar de plaats geven die hem toekomt’. Zo’n manipulerende moeder als de jouwe komt geen plaats toe. Dat jij zo trouw bent geworden heeft zij uiteraard ook bewerkt met manipulatie. Je moet voor jezelf opkomen, je eigen leven leiden en je moeder loslaten. Dat is heel moeilijk in destructieve moeder-dochter-relaties, maar jij verdient vrijheid. Denk niet dat zij jouw beslissing moet begrijpen, want dat doet ze niet. Ze zit vast in haar denkpatronen. Je kunt natuurlijk wel eens in de maand op bezoek gaan als je nu elke week ging. Als ze dan weer begint zeg je gewoon “Dag, ik kom over 2 maanden misschien wel weer langs”. Dit is de manier om zelfrespect te krijgen want daar moet je het je verdere leven wel mee doen. Sukses.

      Beantwoorden
  14. Guest

    Ik heb opnieuw het contact verbroken met mijn ouders. Heb dat helaas in 2003 al een keer moeten doen en na bijna vier jaar ben ik naar ze toegegaan met mijn man om het toch uit te praten. Hebben eerder met ze gepraat, maar dat heeft tot niks geleid. Heb altijd al een moeilijke band met mijn ouders gehad en ze waren altijd met hun eigen dingen bezig en ik als oudste kreeg altijd alle shit over me heen en dat terwijl ik ze vaak uit de financieele problemen heb geholpen.

    Nou vierden we afgelopen weekend de verjaardag van ons kind en toen kreeg ik een rare sms waar ik op heb gereageerd, maar dat werd niet geaccepteerd en ze besloten dus dan maar om niet op hun kleinkind verjaardag te komen. Dit is overigens niet de eerste keer dat ze terwijl ze optijd weten wanneer wij het vieren, dat ze dan liever met andere dingen bezig zijn. Nou dit was voor mij de druppel en heb ze gemaild met daarin hoe ik me voel en dat ik even geen contact wil. Nou daar kwam zo'n boze mail over van mijn vader en ik kreeg overal de schuld van en het was allemaal mijn schuld, dat mijn man een boze mail terug heeft gestuurd zo van jij valt mijn vrouw en kind aan, dan val ik jou aan.

    Nou ben ik een volwassen vrouw, maar ons kind hebben we moeten uitleggen dat ze opa en oma een tijdje niet meer ziet. Ons kind is nog jong, maar denk dat kinderen in het algemeen meer begrijpen dan wij denken. Alleen het is wel zo dat mijn man er makkelijker mee om gaat dan ik en hij mijn ouders nooit meer wil zien. In het verleden hebben ze me vaak genoeg laten vallen als ik ze nodig heb. Ik wil ze ook even niet meer zien. Als ik niet eerlijk een sms mag beantwoorden aan mijn moeder en zij dan besluiten om niet op het feestje te komen, dus in mijn ogen hun kleinkind laten stikken dan houd het voor mij op.

    Ja mijn man gaat er makkelijker mee om, maar ik heb het gevoel dat ik in een rouwproces zit en voel me verdrietig en boos terwijl ik zelf heb gezegd nu is het over! Hoe moet ik dit nou verwerken? Ik denk dat ik er nu moeilijker mee om ga, dan toen we nog geen kind hadden. Al had ik er toen ook moeite mee, maar kon het toch iets meer van me af zetten. Nu denk ik alleen maar we nemen ons kind de opa en oma af. Ik wil hier ook niet met mijn man over praten, want die is heel stellig in zijn mening en geef hem eens ongelijk. Ze komen nu niet alleen aan mij, maar ook aan zijn kind en wij moeten ons kind nu beschermen tegen hun. Als ik er met hem over praat, en ook al kan ik heel goed met hem praten ouders is en blijft een gevoelig onderwerp. Wat nou te doen??????

    Beantwoorden
    • Marca van den Broek

      Hoi,

      Moeilijk inderdaad! nu ben ik geen deskundige, dus ik weet ook niet wat het beste is wat je kunt doen, maar als ik jou zo lees ervaar jij je ouders in ieder geval als onbetrouwbaar (eigen dingen zijn belangrijker) en onveilig (heel boos om niks) en ik denk dat het de vraag is of ze, als ze zo in elkaar zitten, wel leuke opa en oma kunnen zijn. Maar het blijft natuurlijk moeilijk, omdat jij ook voor je kind beslist. En vergeet jezelf ook niet, als voor jou de balans niet goed is, als je te veel last hebt van het contact met je ouders kan het voor jezelf ook belangrijk zijn om (tijdelijk?) het contact te verbreken. Dat het voor je man makkelijker is, lijkt me overigens vrij logisch: het zijn niet zijn ouders. En misschien verzacht zijn mening ook nog wel, het klinkt ook alsof hij nu nog heel erg boos is over wat afgelopen weekend is gebeurd.

      En wat de verwerking betreft, dat is ook moeilijk, het zal waarschijnlijk altijd wel een gevoelig onderwerp blijven. Bij mij helpt het om er veel over te praten met m'n vrienden. Verder is mijn ervaring dat het gevoel ook slijt, ik denk bijna nooit meer aan m'n moeder. Wat bij mij misschien wel scheelt, is dat mijn zoon (nu 16 jaar) het ook helemaal prima vond om z'n oma niet meer te zien. Was dat anders geweest dan had hij natuurlijk ook zelf contact kunnen onderhouden, gezien zijn leeftijd.

      Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte!!

      Beantwoorden
  15. Guest

    Ons kind vroeg wel een keer afgelopen zondag met haar verjaardag waar opa en oma bleven. Toen zei mijn man dat ze waarschijnlijk niet komen omdat opa niet lekker is. De volgende morgen hebben we gezegd dat ze niet wilde komen, omdat ze mama niet zo lief vonden om iets wat ze heeft gezegd en dat ze andere dingen belangrijker vonden. Dat is de waarheid. Weet je wat ons kind zegt, maar mijn verjaardag is toch belangrijker…net 5! Uiteindelijk heeft ze niet meegekregen dat ze er niet waren en vaak als ze het over opa en oma heeft, heeft ze het over mijn schoonouders. Dat ik toen het contact heb hersteld, was omdat er eigenlijk niks ergs was gebeurd, het sloeg nergens op. Het kwam echt hoe zij deden. Klinkt beknopt, maar geloof me er was heel erg veel gebeurd vroeger toen ik thuis woonde ( nooit voor mij zijn en mijn zus voortrekken) en later ook. Toen wilde vooral mijn moeder zich nog met mijn leven bemoeien en gaat ruzie maken toen ik op de IC lag, omdat ze vond dat mijn verloofde te lang bij mijn bed zat. Had echt het geloof dat ze veranderd waren toen er weer contact was en ook toen ons kind werd geboren, maar nee hoor ze denken nog steeds aan hun zelf en mijn moeder gaat nu het slachtoffer spelen, want zij heeft niks fout gedaan.

    Stukje gelezen over ouders. Nou alles wat erin stond klopte en klopt precies hoe het bij mij thuis is gegaan en hoe ze nu nog steeds doen. Dan versterkt mijn gevoel helemaal dat deze beslissing goed is en vooral als ze ons kind laten stikken op de verjaardagsfeestje, ja wat voor opa en oma ben je dan?

    Beantwoorden
  16. Guest

    Was een stukje over narcistische ouders en het ging vooral dat ze teveel aan zichzelf dachten en op mij altijd kritiek hadden en dat ik nooit mezelf kon en kan zijn bij ze. Er stond nog veel meer in, maar dat is te lang om hier neer te zetten. De punten die er stonden hoe je narcistische ouders kan herkennen, het is alsof ik mijn ouders herken en dat is toch erg?

    Beantwoorden
  17. Geest

    Heb het idee dat ik op automatische piloot leef, al was het mijn eigen beslissing en sta er nog steeds achter. Toch moet ik aan ons kind denken, al hebben ze haar laten stikken en dat accepteer ik niet. Accepteren wij niet. Toch geeft me dit een raar gevoel in mijn buik. Het moet denk ik nog slinken en wil er wel met mensen over praten met mijn man of vriendinnen, maar mijn man heeft zoiets ze zoeken het maar uit. Een vriendin die begrijpt hoe ik me voel en snapt dat ik dit moeilijk vind. Heeft zoiets ook meegemaakt met haar schoonouders toen er ook kleinkinderen waren. Ik blijf het gevoel hebben dat ik hun kleinkind af pak, maar moet haar juist beschermen door haar weg te houden. Ze doen haar niks aan en houden heus wel van haar, maar zijn ook toen ze een keer bij hun sliep, alsnog met hun eigen dingen bezig. Bij wie kan ik nog meer mijn gevoel kwijt, iemand die niet zo dicht bij mij staat, die er een onafhankelijk vanaf staat. Ben namelijk bang dat doordat mijn moeder zich nu zo slecht voelt, ze er aan onder door gaat.

    Beantwoorden
  18. Guest

    Hoop dat de link werkt. Ja ben al eens in therapie geweest, maar weet niet zo goed wat voor zin het heeft. Het zal er op neerkomen dat ik of het moet accepteren dat er geen contact is of het herstellen. Nou is het ook zo dat het laatste contact via mijn man is gegaan en ookal ben ik er mee eens wat hij schrijft, ik heb het gevoel dat ik nog wat wil zeggen, wil vragen….alleen dat is natuurlijk niet mogelijk, want ik heb aangegeven geen kaart. Nou heb ik een poosje terug een gratis kaart klaar gezet die als mijn moeder jarig is, word verstuurd. Ik weet niet meer welke site en heb die link niet meer, dus kan hem niet annuleren…..met andere woorden die krijgt ze dus straks gewoon en wat moet ze daar dan wel niet van denken. Voel me hier echt ongelukkig door, al voelde ik me ook niet echt gelukkig toen er wel contact was, maar hier met mijn man over praten….ik denk dat we er niks mee bereiken dan alleen maar ruzie en dat ik hem niet begrijp en hij mij niet.

    Beantwoorden
  19. Guest

    Wil mijn man vandaag een ap sturen waar ik uitleg hoe ik me nu voel en dat het toch erg is dat door een niet nagedachte sms van mijn moeder heeft geleid tot dit. Ja ze hebben hun kleinkind laten stikken op de verjaardag en daar ben ik heel boos over. Alleen om nu te zeggen nooit meer contact. Wel contact voelde soms ook niet goed, maar nu geen contact maakt me ook niet blij. Denk alleen dat ik het antwoord van mijn man al ken, maar ik probeer het wel.

    Beantwoorden
      • Guest

        Heb mijn gevoel hierover geuit tegen over mijn man. Als ik weer contact wil prima en hij zal dat accepteren en met me meegaan, maar moet wel leren meer aan mezelf te denken mbt mijn ouders. Heb mijn moeder een sms gestuurd dat ik wel contact wil, maar dat ze me wel moeten uitleggen waarom ze niet op de verjaardag van hun kleinkind zijn geweest en ook waarom ik zo boos reageerde. Hoop hier een goede afloop op. Ik heb inieder geval een stap gezet naar hun toe, zoveelste keer al, maar laat iemand dan hier de volwassen zijn.

      • Guest

        Nou na wat sms verkeer willen ze hier binnenkort langs komen. Is in elk geval een begin en zien wel hoe het afloopt. Inieder geval bedankt voor de reacties en adviezen

  20. Heidi

    Ik ben blij al deze commentaren te lezen, daardoor voel ik me wat gesteund in mijn besluit dat ik nu al drie jaar geleden heb genomen : geen contact meer hebben met mijn moeder. Het is een hele worsteling geweest om zo ver te komen want ze had me goed gedrild met schaamte- en schuldgevoelens. Ik voelde me verstikt, onzichtbaar en niet gehoord. Zodra ik bij haar was leek ik niet meer te bestaan. Ik "verdween". En soms al dagen voor dat ik bij haar op bezoek ging (met mijn kinderen) liep ik slecht geluimd rond, zo erg zag ik er tegen op, maar ja, je hoort toch je moeder te bezoeken, anders ben je een slecht mens (haar woorden).
    Als ik inzie dat ik me op een manier heb gedragen die niet kan, zeg ik sorry en voel dat ook echt. Mijn moeder heeft nog nooit sorry gezegd, op geen enkele manier heeft ze ooit laten blijken dat ze inziet tekort te zijn geschoten of ronduit me te hebben mishandeld. Ik ben blijven hopen op een teken van haar en juist dat heeft me bijna ten gronde gericht.
    Gelukkig heb ik nu geleerd dat je de erkenning van je ouders niet nodig hebt. Volwaardig volwassen zijn en verantwoordelijkheid nemen voor wie je bent en wat je doet is ook : jezelf volledige erkenning geven voor wat je is aangedaan, wat iemand anders daarover ook mag denken. Je gevoelens over wat er is gebeurd zijn belangrijk, niet de feitelijkheden. Je ouders zijn niet de maat, jijzelf bent de maat! En als ze niet bereid zijn je echt te horen en echt te zien, wat ga je daar dan nog doen? Je bent ze niets verschuldigd! Jou op de wereld zetten was hun keuze en het logisch gevolg daarvan is dat ze je een goede opvoeding geven. Hoe durft ze dan nog om dankbaarheid vragen? Waarvoor?
    Ik verwacht geen dankbaarheid van mijn kinderen. Ik hoop enkel dat we elkaar als gelijkwaardigen gaan zien en behandelen als ze eenmaal volwassen zijn.

    Beantwoorden
  21. Xxx

    Heb gebroken met mijn ouders. Ging echt niet meer. Woon in een cristelijk dorp en er word veel geroddelt en kwaad gesproken zelfs en misschien wel het meeste binnen de kerk. Nooit gedacht dat iedereen zich ermee zou bemoeien achter mijn rug om. Niemand is mijn mening komen vragen maar allemaal wel een oordeel.

    Beantwoorden
  22. Doenja

    Ik ben al een poosje op zoek naar info rondom dit onderwerp omdat ik ook het contact wil verbreken. Weet iemand toevallig ook waar ik informatie kan vinden over ‘hoe’ je het contact verbreekt en is er ook een formele / juridische weg te volgen? Als ik nl daadwerkelijk besluit het contact te verbreken, wil ik er ook op geen enkele wijze meer mee geconfronteerd worden. Bijvoorbeeld bij overlijden.

    Groetjes

    Beantwoorden
  23. Yolanda

    Beste Masha,
    Met bijzondere interesse heb ik jouw blog gelezen, fijn dat je dit schreef.
    Ik maakte een website over seriepesten, een onbekend fenomeen in Nederland, het komt ook voor in gezinnen! Mijn zus is een seriepestkop en mijn moeder is haar handlanger. In de Nederlandse taal is niets te vinden over seriepesten in gezinnen, daarom maakte ik een site waar die informatie op te vinden is.
    Wat goed dat je aankaart dat zelfs door hulpverleners wordt volgehouden dat je niet met je moeder kunt of mag breken. Dat is heel destructief. Het is juist erg belangrijk om los te komen van een moeder die je emotioneel en psychisch subtiel mishandelt.
    Op onze site vind je een blog over om deze reden breken met je moeder (en gezin):
    http://ikwordgepest.com/2015/01/breken-met-famili

    De strategieën van een gezins seriepestkop, de structuur in zo'n gezin, de profielen en de patronen staan beschreven op de site: http://www.ikwordgepest.com

    Dit fenomeen, een onzichtbare pestkop in het gezin, leidt vaak tot familiebreuken. Het is hoognodig dat hier meer bekendheid en bewustzijn over komt!

    Hartelijke groet,

    Yolanda

    Beantwoorden
    • marca van den broek

      Hoi Yolanda,

      dank voor je reactie! en fijn dat jullie aandacht geven aan pesten binnen de structuur van een gezin. Ik wens je veel succes en hoop dat mensen zich bewuster zullen worden van de consequenties van pesten.

      Groet,
      Marca

      Beantwoorden
  24. Chantal

    Beste Marca,

    Ik heb met veel bewondering jouw blog gelezen. Waarom dit mij zo interesseert, is omdat ik graag van anderen wil weten hoe het voelt om zonder moeder te leven.

    Mijn reden hiervoor is omdat ik op dit moment in een proces zit, waarin ik graag het contact met mijn moeder wil verbreken. Wellicht niet voor altijd, maar ik wil graag tijdelijk afstand nemen om te ervaren hoe het zonder haar is. Ik heb in mijn studententijd al eerder afstand van haar genomen, en in die periode voelde ik me opgelucht. Ik dacht dat ze na die heftige confrontatie wel veranderd zou zijn, maar helaas. Twee jaar later begonnen de ruzies e.d. weer. Het erge daarvan is, dat ik weer bij m’n ouders was gaan wonen, vanwege werk. Ik dacht en had ook gehoopt dat ze niet meer de confrontatie met mij zou aangaan, maar helaas. Het was weer zoals vanouds.

    Mijn moeder heeft de vervelende gewoonte om constant een negatieve mening te geven over alles. ze heeft het niet in haar om een bepaalde blijdschap voor iemand te hebben als het goed gaat met diegene of wanneer er leuke dingen staan te gebeuren. Ze heeft altijd een bepaalde negatieve houding, zonder reden. Hierdoor heb ik ook nooit een goed gesprek gehad met haar. Een echte moeder– dochtergesprek zat er niet in.

    Ik heb jarenlang veel pogingen gedaan om een bepaalde band met mijn moeder op te bouwen, die eigenlijk nooit is geweest. Vanaf jongs af aan merkte ik eigenlijk weinig liefde en veel frustratie vanuit haar. Ik had waarschijnlijk beter moeten weten, maar toch blijf je als dochter hoop houden, maar wel tot een zekere hoogte.
    Ik zou het niet als taboe beschouwen, aangezien de meeste van mijn vrienden en kennissen weten dat ik een moeizame relatie heb met mijn moeder. Ik beschouw het eerder als een zonde. Wellicht dat omstanders er wel zo over denken.

    Ik ben haar dochter en ik hou van mijn ouders, maar ook voor mij is er een bepaalde grens. Ik wil dit graag afsluiten en een nieuw leven beginnen. Ik ben pas afgestudeerd en wil nu toch eindelijk die stap maken om voor mezelf te kiezen. Het probleem is echter, ik heb niks en kan op dit moment geen kant op.

    Met vriendelijke groet,

    Chantal

    Beantwoorden
  25. Marca van den Broek

    Hoi Chantal,

    Herkenbaar wat je schrijft! En wat zit je in een lastig parket…. Stapje voor stapje een nieuw leven opbouwen zodat je op jezelf kunt gaan wonen? Meer afstand nemen helpt waarschijnlijk ook al. Kan me zo voorstellen dat het niet eenvoudig is om samen te wonen met iemand van wie je eigenlijk afstand wilt nemen. Moeilijk ook om dan je grenzen te bewaken. Ik wens je heel veel sterkte & ik hoop echt voor je dat je snel weer ruimte hebt om je leven op jouw eigen manier in te richten!

    Groet, Marca

    Beantwoorden
  26. S

    Hoi!
    Vind het fijn eindelijk eens verhalen te lezen dat het geen taboe is om te breken met je ouders.
    Ik ben de jongste van 4 en nee: niet verwend, ik kreeg juist altijd de schuld van alles.
    Bij mij thuis draaide het vroeger altijd om pappa. Vooral toen hij vanaf mijn 10de met het jaar depressiever werd. Hij werd ook steeds gieriger dus mijn moeder hield graag aankopen geheim en onder ons. Dat breidde zich uit tot financiële naaierij bij oa mij en mijn broer toen wij een huis kochten. Hij wou overal controle over houden terwijl wij al volwassen waren en ik zelfs al (als 1e van de 4 uit huis en getrouwd). Mijn moeder stond altijd als een soort Fatima achter hem. Ze was altijd heel lief en was heel close met haar (later overigens ook met mijn vader) Een maand na de bruiloft is mijn moeder (ik vermoed door mijn vader) ontspoort. Echter reageerde ze zonder enige aanleiding alles af op mij en wilde ze me dood hebben. Ze besprong me, pakte me bij mijn haren en sloeg me vervolgens met mijn gezicht op de grond. Had hierdoor veel schade aan mijn kaken en gebit. Ik wist werkelijk niet wat me overkwam toen ze vervolgens me omdraaide, bovenop me ging zitten en met gitzwarte ogen zei: jij moet dood! Jij had nooit geboren mogen worden! Ze kneep met beide handen mijn keel dicht totdat ik bewusteloos raakte. Zwart… stil…
    Toen ik “bijkwam” (ik kon alleen luisteren, maar niet voelen, bewegen of zien) sleepte ze me aan mijn capuchon naar het kampvuur (een grote vuurschotel) en gooide grote (beton)emmers koud vijverwater over me heen om me bij te krijgen. Wakker worden jij! Hoor ik haar zeggen. Maar ik kon niets doen. Ik was helemaal doorweekt maar voelde niks, nieteens de kou. Vervolgens greep ze me bij mijn oksels en zei: op het vuur jij! Wat nou hemelse dochter, branden in hel zul je! Maar omdat ik zo zwaar was door het water kon ze me gelukkig net niet op de vuurschotel tillen. Gefrustreerd riep ze: ze moet dood, ze moet dood! En gooide ze mijn telefoon in het vuur: zo deze heb je ook niet meer nodig! Ik ben daarna gered door iemand die haar had horen schreeuwen en diegene heeft mij verder verzorgt. Ik ben diegene dan ook eeuwig dankbaar! De volgende weken daarop dacht ik dat mijn moeder wel bij me zou komen smeken om het weer goed te krijgen, maar nee, niks.
    Later heeft ze samen met mijn vader nog geprobeerd mijn spaarrekening te plunderen dmv te doen alsof ze mij was, want ze vonden dat de normaalste zaak van de wereld (vertelde me broer me toen hij hun de les had gelezen)
    Ik ben door deze actie van mijn moeder en manipulatie van beide ouders heel mijn familie (van 100 man die ook allemaal op de bruiloft waren een maand eerder) kwijtgeraakt. Ik heb alleen 1 broer nog die mij steunt.
    Ik schaamde me eerst kapot, was bang dat mensen me niet zouden geloven of zouden denken dat het aan mij ligt en vertrouwde niemand meer (logisch want als je bloedeigen normaal lieve moeder dit zonder pardon bij je flikt wie kan je dan nog vertrouwen?!) nu heb ik zoiets van: ik leef liever in een kleine wereld met mensen waar ik op kan bouwen dan in een grote wereld vol schijnheilige mensen.
    Gek genoeg bleef ik ze missen, elke dag weer..
    2 jaar later, een dag voor mijn 5 daagse bevallig (ja niks zit mee lijkt wel) heb ik haar gebeld en een maand terug heb ik met mijn man en broer een gesprek gehad met mijn ouders, ik wou graag dat ze hun kleinkind leerde kennen en hoopte dat ze waren bij gedraaid, maar ze blijft ontkennen en loog alles bij elkaar, mijn broer viel dit ook op, maar mijn vader jammer genoeg niet. Ze waren zo kil en emotieloos! Ik ben nu echt klaar met ze. Ik weet dat ik nu bijna 4 jaar na “het gebeuren” het nog steeds moet verwerken. Maar zou graag tips willen hoe ik met het gemis en breken om moet gaan.

    Beantwoorden
  27. Jeanne

    Hi Marca,

    Ik heb 2 jaar geleden gebroken met mijn vader en ruim een jaar geleden met mijn moeder.
    Ik ben lichamelijk en geestelijk ernstig mishandeld door mijn moeder en verwaarloosd door mijn vader. Ze zijn gaan scheiden toen ik 5 jaar was.
    Mijn moeder heeft al haar frustraties op haar kinderen afgereageerd.
    In mijn jeugd heeft ze werkelijk iedereen om de tuin geleidt. Men vond haar een goede moeder, wij haar kinderen hadden veel geluk met zo’n lieve moeder terwijl wij vrijwel elke dag werden geslagen, vernederd werden en nog veel meer akeligs. Binnenshuis liet ze haar ware aard zien maar buitenshuis was de lieve betrokken moeder.Ook psychologen en maatschappelijk werkers zijn erin getrapt. We praten hier wel over begin jaren 70, misschien dat dat nog iets uitmaakt?
    Kinderen zijn zo loyaal naar hun ouders, ik heb me nooit negatief uitgelaten over mijn moeder. Dat kon trouwens ook niet want bij elk gesprek met de psycholoog of andere hulpverlener zat mijn moeder erbij.
    Het contact tussen mij en mijn ouders was vreselijk. Ik wilde ze niet zien, zag enorm op tegen elke vorm van contact en na het contact was ik nog dagen helemaal van slag. Mijn moeder stalkte mij ook heel erg. Ik ben ook verhuisd naar de andere kant van het land omdat ze vlak bij me kwam wonen.
    Heb regelmatig psychologische hulp gehad en dan ging het weer een aantal jaren oke.
    Maar uiteindelijk was de koek op, ik kon niet meer. Was toen al 48 jaar.
    Mijn psycholoog is een hele fijne en ze is ook wel van mening dat je beter niet kunt breken met je ouders maar in mijn geval vindt ze het wel een goede beslissing. Contact met hen en met name met mijn moeder is slecht voor mij.
    Mijn moeder vindt dat ze een goede moeder is geweest. En dat ze er eigenlijk niets aan kon doen dat ze sloeg want ze had het zelf enorm moeilijk. Geen enkele spijt.
    Ik heb het aan weinig mensen verteld en ik heb helaas een paar keer hele negatieve reacties gekregen. Daar ben ik dan erg van slag van. Ze begrijpen niet wat je als kind meemaakt om zo te moeten opgroeien zonder liefde, veiligheid, geborgenheid en in totale angst moet leven. En het stopt niet bij je jeugd he, het werkt door in je latere leven. Waarom moet je loyaal zijn aan zo’n moeder?
    Waarom moet je contact hebben met zo’n moeder?
    Waarom wordt een moeder zo op een voetstuk gezet? Het is mij een raadsel.
    Deze moeder (de mijne) had NOOIT kinderen mogen krijgen!!
    .

    Beantwoorden
    • Jeanne

      Nog een kleine toelichting op mijn bovenstaande verhaal.
      De mensen die negatief reageerden op mijn breken met mijn moeder, reageerden niet negatief toen ik het contact verbrak met mijn vader.
      Hoe vreemd is dit?

      Beantwoorden
      • ik

        Hier precies hetzelfde. Ik word als paria behandeld omdat ik met mn moeder brak. Maar dat ik met mn vader brak vond niemand interessant.
        Ik denk dat moeders hun nare kanten mooi kunnen verpakken in ‘zorgzaamheid’.
        Een moeder hoort over het algemeen zachtaardig en zorgzaam te zijn. Dat beeld hebben de meeste mensen van een moeder. De vader heeft een soort van tweede rangs burger status en dus is hij minder belangrijk en vinden mensen t niet raar als je met hem breekt.
        Right.

  28. Carola

    Ik zit momenteel in dubio om te breken met mijn vader en moeder.
    Ik ben een jaar geleden gescheiden en heb sinds een half jaar een nieuwe partner. Voor mijn ouders is niemand goed genoeg, mijn vroegere vriendjes niet, mijn ex niet en mijn nieuwe partner ook niet.
    Mijn ex is er met een “vriendin” van mij vandoor gegaan en onze gezamenlijke koopwoning moest met een restschuld verkocht worden.
    Omdat wij in gemeenschap van goederen getrouwd waren moet ik voor de helft van de schuld opdraaien. Ik kan geen nieuwe woning inrichten omdat ik letterlijk platzak ben. Mijn ouders laten me aan alle kanten zakken. Ik ben tot overmaat van ramp ook nog eens werkloos geraakt en kan dus nergens een lening krijgen door al het gedoe. Van je ouders zou je verwachten dat ze je bijstaan in moeilijke tijden maar mijn vader gaat liever op vakantie ipv zijn dochter en kleinkinderen te helpen. Ik heb mijn ouders altijd overal mee geholpen waar ik kon, nu zit ik buiten mijn schuld om financieel aan de grond terwijl mijn ouders destijds de spaarrekening van mijn zus plunderden om het huis in te richten toen mijn vader werkloos was. Mijn ouders laten mij en mijn kinderen gewoon aan ons lot over. In 2005 ben ik een kind verloren tijdens de zwangerschap, mijn schoonzuster waren op dat moment beiden hoogzwanger. Toen hun kinderen waren geboren werd er van mij verwacht dat ik vrolijk op kraamvisite kwam. Mijn moeder verwachte dat van mij terwijl ik volop aan het rouwen was om mijn verloren kind.
    Toen ik met spoed geopend moest worden moest ik maar geen contact zoeken want mijn vader kon niet tegen de problemen terwijl ik op het randje van een shock was door de enorme hoeveelheid bloed die ik verloren was. Ik snap niet dat ouders zo kunnen zijn, onmenselijke gewoon! Mijn moeder heeft letterlijk gezegd dat ik een “ongelukje” was en dus eigenlijk nooit geboren had moeten worden. Ondanks alles ben ik 43 jaar loyaal aan mijn ouders geweest maar de grens is nu bereikt.
    Mijn scheiding heeft me echt de ogen geopend. De pijn die ik voel is ongekend maar ik hoop ooit de rust en de vrede te vinden en dat ik berusting in mijn keuze ga vinden.

    Een verdrietige dochter

    Beantwoorden
    • Xaviera Ringeling

      Jeetje, wat een ellendig verhaal. Zorg goed voor jezelf en afstand klinkt als een heel goed idee 0_o 🙁

      Beantwoorden
  29. Jesy

    Eigenlijk zo lang als ik mij kan herinneren heeft mijn moeder mij naar beneden getrapt, was het niet omdat ‘lelijk’ ben in haar ogen maar wel grappig dan was het wel mij voor schut zetten voor mijn nieuwe liefdes. Ik moest mijn vriendjes altijd liefst binnen een paar weken introduceren omdat zij nieuwsgierig was met als resultaat dat er opmerkingen werden gemaakt als “nou je bent nummer 9875, benieuwen of dit dan wat wordt of “ze loopt altijd te zeiken he en geeft ze jou ook altijd overal de schuld van”. Twee jaar geleden heeft zij mij ten overstaan van mijn broer en zoon te kennen gegeven dat ik eigenlijk niet geboren had moeten worden maar na de dood van haar eerstgeborene, een zoon, kwam ik helaas na mijn broer. Zij had liever zoons en ik was ook nog eens een kind dat niet geknuffeld wilde worden dus vandaar dat zij niet blij met mij was. Zij heeft altijd onderscheid gemaakt tussen mij en mijn broer en dit op een nogal sneaky manier waardoor ik heel lang een laag zelfbeeld had en daar ook naar handelde; promiscue gedrag en excessief drug gebruik om te kunnen ontsnappen aan de eenzaamheid die ik als klein kind altijd heb gevoeld. Vandaag heeft zij weer een heel gemene opmerking gemaakt waar wederom mijn broer en zoon bij waren. Omdat ik niet langer tolereer dat ik als volwassen vrouw door mijn eigen moeder naar beneden wordt gehaald heb ik besloten om met haar te breken.

    Beantwoorden
  30. Anonymous

    In mijn geval was breken met mijn moeder de meest moeilijke beslissing die ik ooit had genomen, mijn moeder en ik waren beste vriendinnen. We waren het tegenovergestelde van elkaar maar we hadden elkaar wel. Mijn vader ging op heel vroege leeftijd bij ons weg omdat hij zich opgesloten voelde in het hele huisje tuintje kindje ideaal, hij wilde terug jong en avontuurlijk zijn. Voor mijn moeder was dit uiteraard een ontzettend moeilijke tijd vol verdriet, mijn vader zegt steeds dat mijn moeder vroeger zelfs een beetje zoals mij was maar dat ze door de hele onverwachte scheiding best wel een beetje verbitterd en haatdragend in het leven was gaan staan. Can’t blame her for that.

    Maar allesinds klampte mijn moeder zich heel erg vast aan mij en we ontwikkelde dan ook een fantastische band, ik denk niet dat ik ook nog het gevoel ga hebben dat iemand zoveel van me gaat houden als mijn moeder toen van me.

    Maar uiteraard was het niet de bedoeling dat zij voor eeuwig alleen moest achterblijven, maar ze leerde iemand kennen en ik kan best zeggen dat hij qua emoties en waarden en normen helemaal niet was zoals wij toen leefden. Plots mocht ik geen heimwee meer op kamp hebben omdat dit storend was voor de andere kinderen en ik mensen een last was, …
    Ik weet nog dat ik als kind gewoon kapot was omdat mijn moeder kwaad op me was omdat ik haar had gemist.

    Eigenlijk is dat kamp het keerpunt geweest in hoe mijn moeder zich opstelde tegenover mij, sindsdien was ze harder en koeler geworden maarja na een tijd wen je daar natuurlijk ook weer aan.

    Toen ik in mijn puberteit kwam was het hek helemaal van de dam, mijn mama had zich ondertussen zo gesetteld en het ideale gezinsbeeld kunnen schetsen dat zij wou dat we precies vergeten waren hoe het was toen we niet afhankelijk waren van een man, van een andere om geluk in ons gezin te brengen.

    De lat werd steeds hoger en hoger gelegd en na een tijd was er geen ruimte meer om jong te zijn, om te puberen, Ik kwam zelf een beetje in een neerwaartse spiraal terecht, ik kon niet meer onbezonnen in het leven staan maar ik vond thuis ook geen persoon waar ik vertrouwelijk mee kon praten.

    Had ik bijvoorbeeld woorden gehad met een andere familielid of een vrienden, … dan zei ze zonder nog maar te luisteren dat het allemaal mijn schuld was en ik maar niet zo egocentrisch moest leven.

    Ik weet dat ze het zo goed bedoelde en dat ze me wou beschermen maar toen die periode begon er stilaan in mij woede te ontstaan, en jaar bij jaar begon die woede uit te groeien tot monsterlijke omvang.

    Jaren heb ik moeten liegen omdat ik thuis niet eerlijk kon zijn over de stomste dingen en natuurlijk kwam steeds alles uit.

    Maar het ergste vond ik de beschuldigingen, beschuldigingen dat ik zogenaamd tegen andere mensen ging vertellen hoe verschrikkelijk het thuis was en dat als iemand me ergens tegenkwam dat ik steeds zou gezegd hebben vertel niet dat ik hier was want mijn moeder zou weer kwaad worden.

    Ik heb nooit een slecht woord in die periode tegen mensen gezegd, ik had materieel alles wat ik wou en iedereen had een positief beeld van ons.

    Maar ooit barst de bom, komt al die woede naar buiten en wat er toen gebeurde was voor mij de druppel. Ik werd aan de deur gezet, was nadien weer welkom, moest dan weer terug vertrekken, …

    Ze schilderde alles wat ik zei af als hypocriet als een theorie die ik heb opgemaakt omdat ik egoïstisch ben en haar met niemand zou willen delen. Het feit dat ik in heel dit verhaal niks vertel over het aandeel dat mijn stiefvader hierin heeft gehad zegt volgens mij meer dan genoeg dat het niet gaat over het feit dat ik niet kan delen.

    Het gaat over het feit dat ze steeds opnieuw en opnieuw wou dat ik iemand anders was, hield ik van sneakers dan vergeleek ze me constant met iemand die steeds heel klassiek gekleed rondliep, was mijn studie hogeschool dan moest ze me steeds vergelijken met iemand die universiteit had gedaan.

    Speciaal dramatisch verhaal is het zeker niet, zo zie je maar je kan je leven al bij al perfect bij elkaar hebben zonder dat er een specifieke super erge gebeurtenis heeft plaats gevonden.

    Mensen veranderen blijkbaar, ook moeders. En net zoals je met mensen een goede verstandhouding kan verliezen, de klik kan kwijtraken kan dit dus ook met je moeder.

    De enige raad die ik kan geven is, laat het nooit zover komen want de stap zetten naar het terug goed maken is zoveel moeilijker dan een stap zetten om te breken.

    Leer om te durven, durf situaties aankaarten, durf je ongenoegen te uiten, durf jezelf te zijn en vooral voel je nooit zwak omdat je je emoties durft te tonen. We hebben allemaal lef genoeg gekregen, en eerlijk had ik mijn moeder eens wat sneller gezegd waar het op stond dan was de kloof hoogstwaarschijnlijk nog niet gedicht maar wel al gestopt met uit te breiden.

    Iedere dag zou voor mij of mijn moeder de laatste kunnen zijn, veel hoeft er niet meer gezegd te worden maar ik wou wel dat mijn moeder wist hoeveel ik ondanks alle negatieve gevoelens nog van haar hou.

    Heel veel liefs en sterkte aan iedereen die in zo’n nare situatie zit.

    XXX

    Beantwoorden
    • Ondercover

      Anonymous, het zijn jou gevoelens. Zo mooi te lezen dat je nog van haar houd, Als je wil dat jou moeder wist hoeveel je van haar houd, laat het haar weten. Bedenk maar iets hoe je dat zou kunnen doen.

      Beantwoorden
  31. Heidi

    Wat een herkenbaar stuk! Ik heb in 2005 met mijn moeder gebroken. De beste beslissing ooit!! Er nooit 1 seconde spijt van gehad!! Wel heel vervelend om mijn beslissing telkens te moeten verdedigen. Of om opmerkingen aan te moeten horen als “stel je voor dat jouw kinderen dat later ook bij jou doen”
    Mijn standaard antwoord is dan: “nou, dan heb ik mijn rol als moeder waarschijnlijk goed verkloot, als ze tot die beslissing komen”

    Het zou fijn zijn als mensen de beslissing van een ander respecteren en niet telkens vragen om verantwoording…

    Beantwoorden
  32. Lisa

    Met mijn vader heb ik al jaren geen contact meer. Deze heeft mij zo ontzettend emotioneel mishandeld. Daar wil ik ook geen woorden meer vuil aan maken.

    Mijn moeder is sinds de scheiding tussen mijn ouders heel afstandelijk geworden. Wat ik ook probeer te begrijpen. Maar zelf naar haar eigen kinderen toont ze geen emotie. Ik kom uit een heel groot gezin en al mijn andere broers en zussen ervaren dit ook op deze manier.

    Ondertussen met ik met mijn grote liefde gaan samenwonen. We zijn nu al ruim een jaar op ons zelf en ik denk dat mijn moeder ondertussen 2 x is geweest. Op mijn verjaardag, en zijn verjaardag. Voor mijn gevoel is dat omdat dit sociaal acceptabel is. En ze het niet naar de buiten wereld kan maken om niet op de verjaardag van een van haar kinderen te zijn.

    Mijn moeder probeert ook elke situatie op zichzelf te richten. Het maakt niet uit wat er is gebeurd of met wie er iets is gebeurd. Ze zorgt wel dat ze in het centrum van de attentie staat en dat de persoon waar het opgaat naar de achter grond gaat. Iedereen heeft dat medelijden met haar ( of is dan trost op haar) Het is zo een raar toneelstuk om te zien.

    Met haar praten lukt ook niet. Want dan gooit ze de ‘ik ben zielig, gescheiden en werk hard’ kaart in de lucht. Op dit moment dat ik dit schijf heb ik haar al ruim 6 maanden niet gesproken. Ze neemt ook de moeite niet om mij aan te spreken. Zo moest ik er laatst via een thuis wonend zusje achter komen dat ik de familie bbq heb gemist. Dit heeft mij zeer veel pijn gedaan en ik heb daardoor besloten verder niet meer het eerste contact met mijn moeder te maken. Laat het maar van haar kant komen.

    Mijn moeder is een zeer lastig persoon om mee om te gaan. En om heel eerlijk te zijn heb ik al bijna het gevoel met haar te hebben gebroken. Ze lijkt geen contact te willen met haar kinderen. Mijn oudere broer is naar Frankrijk geemigreerd een paar jaar geleden en die spreekt haar ook niet.

    Hij heeft haar gebeld om te vertellen dat hij gaat trouwen. Nog voordat hij andere familie leden kon bellen heeft zij dat al voor hem gedaan. Toen hij mijn grootouder belde met het leuke nieuws was de verrassing er al van af.

    Mijn moeder doet zulke rare dingen en ze doet al haar kinderen er verdriet mee.

    Zelf ben ik in twee strijd hoe ik hier mee om moet gaan. En ik denk dat meer mensen deze emotie herkennen. Maar zoals mijn vriend en ik altijd zeggen: Gelukkig hebben we een super ‘schoon’moeder.

    Beantwoorden
  33. jolande

    Pfff herkenbare verhalen.
    Ik ben altijd het zwarte schaap van de familie geweest, kon het nooit goed doen en was ook nooit goed genoeg.
    Trouwde met de verkeerde man en halverwege mijn zwangerschap ben ik in de steek gelaten omdat hij het toch niet zo zag zitten om verantwoordelijk te zijn voor een kind. Van mijn familie kreeg ik de schuld, ik was stom geweest om niet naar hun te luisteren (ouders) en ik had beter voor hem moeten zorgen (broer). Mijn kind (dochter) was wel heel welkom bij mijn vader en moeder. Ik heb steeds geprobeerd om er iets van te maken maar uiteindelijk kwam ik in de omgekeerde situatie terecht. Mijn dochter trouwde en sinds haar huwelijk heb ik geen contact meer met haar. Ik was de kwade genius. Het enige contact wat ik nog had was met mijn moeder, mijn vader was inmiddels overleden met als erfenis op zijn sterfbed zeggend dat ik eigenlijk waardeloos was. Voor mij kwam het breekpunt toen mijn moeder tijdens een telefoongesprek zei dat ze gezellig met de hele familie op verjaardags visite gingen bij mijn dochter. Ik kon het niet meer aan en heb het contact met haar verbroken. Na 2 jaar in een soort van rouwproces te hebben gezeten ging het beter. Nu 4 jaar later heb ik mezelf herpakt. Wat ik moeilijk vind is om helemaal alleen op de wereld te staan, geen familie geen bloedband….ik weet dat ze er zijn maar niet voor mij. Het gaat nu goed met me, heb nog moeite met de decembermaand maar voor de rest is er ook een soort van rust ontstaan en gelukkig heb ik een paar goede vriendinnen.
    Gek genoeg doet de breuk met mijn familie me niet zo veel maar de breuk met mijn dochter is veel moeilijker. Ik hoop dat we nog een keer met elkaar in gesprek kunnen komen. Ik hou nog steeds zielsveel van mijn kind en ze blijft altijd welkom. Gelukkig voor haar past zij beter in de familie en hoort ze absoluut bij de witte schapen. Dat gun ik haar van harte want ik weet hoe moeilijk het is om een zwart schaap te zijn.
    Het is wel degelijk een taboe waar weinig tot geen begrip voor is.

    Beantwoorden
    • Priscilla

      Ja herkenbaar allemaal, ik heb nu 4 jaar ook geeeb contact meer, zij wel met mij maar ik niet met haar, ze volgt me en probeert er achter te komen wat ik allemaal doe, beetje jammer gezien het haar keuze is geweest.
      Als ze me met rust zou laten was het een stuk makkelijker geweest, voor beide!
      Ben op dit moment hoogzwanger, en ik hoop dat ze me wel met rust laat maar we zullen zien.
      Heel dapper van de voorgangers hier op het forum, is geen makkelijke keuze en je doet het idd niet voor niks, soms kan het gewoon niet anders.

      Liefs Priscilla

      Beantwoorden
  34. Doosje

    Ik denk regelmatig aan breken met mijn moeder, maar kan en wil het niet. In plaats daarvan word ik me steeds bewuster van de keuzes die zij heel mijn leven heeft gemaakt en mij daardoor heeft blootgesteld aan haar ruzies, verslavingen, mishandelingen met en van haar partners. Ik loop er 35 jaar later ontzettend mee te worstelen, nu ik ruzie heb met haar 3e rare en kinderachtige man, en zij daarin wéér niet voor mij kiest.
    Er is nu veel afstand en dat voelt voorlopig prima, maar ja… Hoe verder? Ik weet niet wat ik ermee aan moet.

    Beantwoorden
    • Priscilla

      Hoi,

      Ik begrijp wat je doormaakt, soms is los laten de beste optie.. en inderdaad als dat prima voelt, is het goed toch?
      het is jou leven en het zijn jou keuzes, moeders hebben niet overal invloed op, dat mogen ze ook best beseffen..

      sterkte,

      Gr Priscilla

      Beantwoorden
  35. Bianca

    Er is een grote vreugde in mijn hart, net als een rivier, ik weet niet wat te doen of zeggen dat het genoeg is om Doctor Ororo bedanken voor het instellen van mijn vriend terug naar mij zal zijn. Mijn vriend vertelde me dat het voorbij was en weglopen zonder redenen waarom hij een pauze wilt, ik was in verwarring en wist niet wat te doen, maar op 4 oktober 2016 zag ik verschillende prachtige getuigenis op het internet van mensen die Doctor Ororo heeft hielp met zijn ban, dus ik onmiddellijk contact opgenomen met de arts Ororo en legde mijn probleem te him.It was geweldig en verrassend dat 14 uur na de ban werd geworpen mijn vriend belde me en smeekte me om hem te vergeven en te accepteren hem terug, ik dacht dat het was een grap, maar 15 minuten later kwam hij naar mijn huis en viel op zijn knieën vraagt ​​me om hem terug te nemen die ik meteen deed. Ik getuigen op dit forum alleen maar om mensen te laten weten dat Doctor Ororo is echt en oprecht. contact met hem voor hulp via e-mail: (doctorororospelltemple@outlook.com) of website: (http://doctorazuaworldofpowerfulspell.webs.com) of via Whats App:(+2348068784784)

    Beantwoorden
  36. Kelly Flack

    Hallo,
    Ben je een zakenman of vrouw? Bent u in enigerlei financiële stress? heb je nodig lening om uw eigen bedrijf te starten? Heeft u een laag inkomen en vinden het moeilijk om lening te krijgen van lokale banken en andere financiële instellingen? Hier is het antwoord op een laag tarief van 2%, E-mail ons toady op paydayloancompany9@gmail.com

    Beantwoorden
  37. Leny

    Ja makkelijk om met je moeder te breken zo wordt ook het hart van de moeder gebroken, is dat dan wel het juiste. Ik ben moeder en mijn dochter wil geen contact met mij al jaren lang maar mijn dochter wil er niet over praten. Nou dan zit je daar. Nee ik leef nu voor mij zelf en mijn familie vrienden en kennissen. Ik heb de klein kinderen ook niet mogen zien dus geen contact. Ik heb ook het gevoel de emotie en al wat daar bij hoort niet mogen opbouwen of beleven met de klein kinderen. Dus de keus is aan de kinderen en welk, wie en wat heeft hun daar toe geleid ? Het is nu aan hun het beter te doen.

    Beantwoorden
  38. kimberly

    Hola a todos, mi nombre es kimberly michelle, soy de estado unido, estoy aquí para testificar cómo conseguí mi préstamo de MAY FIELD FINANCE COMPANY después de un montón de falsos prestamistas me niegan la oportunidad de obtener un préstamo aquí en este foro. Nos ayudó a mí ya mi familia con un préstamo de 50.000 USD. Después de perder 1000USD a estafadores. MAY FIELD FINANCIAL COMPANY DIRECTOR (Sr. NASMITH JOHN) me aseguró que iba a ayudarme, al principio me negaba a creer hasta que finalmente cumplir con su promesa. Si necesita un préstamo real tan urgente como desee contactar a MAY FIELD FINANCE COMPANY a través de su correo electrónico (loan3568@gmail.com

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van