“Ik vind je een aardige jongen, maar nu wordt het een kibbelgesprek.” En weg was de man. Hoe mijn nieuwe vlam een bejaarde jazz-liefhebber wegjaagde en het zelf niet door had. 

T. is al zijn hele leven gek op elektronische muziek en inmiddels is hij ook gek op mij. En ik op hem. Na een dag werken besloten we na een goed gevuld bord aardappelen, groente en vlees naar Café Alto te gaan. Dit jazzcafé met dagelijks live muziek had latin salsa op het programma staan, gespeeld door een Zuid-Amerikaanse band. De ruimte kan niet groter zijn geweest dan de gemiddelde voetbalkleedkamer en dat gaf mij vanaf de zijkant perfect uitzicht op de andere bezoekers.

Het café zit vlakbij het Leidseplein, waardoor wij zo ongeveer de enige niet-toeristen waren. Zo zat er tegenover ons een klas Duitse middelbare scholieren. Met de juf aan de ene kant van de lange tafel en de meester aan de andere kant. Daar tussenin zo’n twintig bierdrinkende tieners die probeerden hun hormonen onder bedwang te houden.

Wij dronken bruin bier, T. speelde jazz op mijn arm en ik zat daarvan, en van de muziek, intens te genieten.

En toen viel mijn oog op een meneer op leeftijd, inclusief bijpassende jazzhoed. Hij zat praktisch naast ons en genoot duidelijk van de muziek. Een Amsterdammer die op zijn oude dag nog even ’s avonds een biertje ging drinken in de buurt om daarna voldaan zijn bed in te kruipen. Zo zag ik het althans voor me.

Hij keek naar mij, hij keek naar T. en adviseerde T. vervolgens om samen met mij een dansje te wagen bij de bar. T. wilde helemaal niet dansen, maar wel met iemand kletsen over muziek. Zo ontstond een geanimeerd gesprek met de oude man. Dat leek in ieder geval zo. Er was geen aandacht meer voor mij. T. en de oude man hadden het over muziek, eerst over jazz.

Toen begon het: T. wilde deze man meenemen in zijn techno-evangelie en stak wild enthousiast zijn verhaal af.

De oude man had waarschijnlijk allang spijt dat hij T. had aangesproken. Hij wilde ons gewoon even groeten en op zijn manier een fijne avond wensen. Het laatste wat hij wilde, was raven. Muziek moet volgens hem “het hoofd met het hart verbinden. Dat kan niet met elektronische muziek. Een schilderij maak je ook niet met de computer”, aldus de oude man. “Ik wil in mijn ziel geraakt worden, dat gaat zo niet.”

Hij had T. op het spits gedreven, hij had hem met deze opmerking wél in zijn ziel geraakt. Muziek is voor T. magie. “Dit is een generatiekloof! Ouderen staan niet open voor nieuwe muziek, terwijl jongeren wel open staan voor muziek van vroeger.” T. werd nu echt fanatiek. Er zat geen rem op. Elektro voor iedereen!

“Ik vind je een aardige jongen, maar nu wordt het een kibbelgesprek”, en weg was de oude man. Naar huis? Naar de volgende kroeg?

We gingen zelf ook weg. Ik zag de oude man breed lachend vanaf het terras naar ons zwaaien. Ik zwaaide vrolijk terug. T. zag het niet eens en stampte richting de tram.

“Hier ga ik zeker een blog over schrijven”, zei ik. “Neem dan alsjeblieft geen blad voor de mond”, reageerde hij. “Die opa heeft er echt geen verstand van.”

Het was een topavond.

2 reacties

Zeg er maar wat van