In rap tempo verdwijnen om me heen de vriendinnen zonder kinderen. Of ik en die vriendin met kinderen het nou willen of niet, onze vriendschap verandert. En ja, dat is soms knap lastig.

De laatste paar jaar heb ik een nieuwe tic. Ik heb altijd minimaal 5 kaarten met ‘hoeraaaaa, zwanger’ en ‘gefeliciteerd, een jongen/meisje’ in mijn agenda zitten. Het is broodnodig, want ik heb geen zin om praktisch elke maand naar de Primera te fietsen om weer een nieuwe kaart te kopen. Ik zit met smart te wachten wie er binnenkort een jongen werpt, want ik heb nog één blauwe kaart over. Een troost: ik en de meeste van mijn vriendinnen gaan richting het magische veertig, dus nog een paar jaar en dan is het gedaan met de babyboom.

Ik hartje kinderen

Voordat half moederland over me heen valt, even dit: ik vind kinderen dus leuk. Heel leuk. En zij mij eigenlijk ook altijd wel. Sterker nog: ik ben stiekem een soort geboren oermoeder. Ik weet precies hoe ik zo’n klein mensje moet vasthouden (nekje niet laten omklappuhhhh) en voel vaak aan wanneer de nieuwe moeder haar jankende hummel gewoon even de borst of de fles moet geven. “Nee dat kan niet, ze moet pas over een uur weer”, zei een vriendin ooit. Toen het gekrijs maar niet ophield en ze haar kind uit pure wanhoop toch maar aan de borst legde- en het kind vervolgens meteen stil was- kon ik een dikke grijns niet onderdrukken. Ik ben de babyfluisteraar.

Een compleet ander leven

Even dacht ik dus zelf ook kinderen te willen, maar aangezien mijn relatie tot mijn grote verdriet op de klippen is gelopen, ga ik waarschijnlijk kinderloos blijven. En dus leiden ik en mijn vriendinnen met kinderen een compleet ander leven. Waar we vroeger spontaan een filmpje, koffietje, festivalletje of pizza in het park konden doen, is het nu puzzelen geblazen. Zeker als dat kleine frummeltje net geboren is. ‘Ik kan tussen 12.00 en 13.00 uur, langer niet, want dan ga ik lekken. ‘Nee dat gaat niet, dan slaapt Sophietje’. ‘Ik kan wel langskomen, maar dan wel met Rens, want ik heb geen oppas’. Dit soort whats appjes zijn tegenwoordig heel normaal. En nee, die vriendin kan daar niets aan doen. Ze doet haar stinkende best. Ik neem het haar ook niet kwalijk. Een kind kost nou eenmaal veel tijd en energie. Maar het is wel slikken geblazen.

Nieuwe contacten

Wat ik ook merk, is dat de vriendinnen met kinderen naar elkaar toe trekken. Logisch, want zij kunnen samen nét wat geanimeerder over de hel van bevallen, inclusief veel gruwelijke details, babbelen dan met mij. Ze snappen ook hoe vermoeiend het allemaal is en hoe je leven even helemaal op z’n kop staat met de komst zo’n klein, hulpeloos mensje. Ik op mijn beurt, ga vaker leuke dingen doen met mijn vriendinnen zonder kinderen. Gelukkig heb ik die nog best aardig wat. Ook spreek ik steeds vaker af met kinderloze vage kennissen of mensen die ik via Twitter ontmoet. Bijvoorbeeld andere zzp’ers die net zoals ik overdag spontaan een kopje koffie willen en kunnen drinken. Hartstikke leuk!

Vriendschap 2.0

Maar ondanks het feit dat ik een behoorlijk groot sociaal netwerk heb en er altijd wel iemand is om spontaan wat mee te doen, knaagt het. Ten eerste voel ik me schuldig dat ik soms liever met iemand zonder kinderen afspreek. En vraag ik eigenlijk wel vaak genoeg hoe het met de kleine gaat? Het voelt alsof ik mijn vriendinnen met kinderen in de steek laat. En andersom voelt het ook weleens alsof ze mij in de steek laten. Ik ben die vriendinnen een beetje kwijt. Of tenminste, de vriendschap zoals we die ooit hadden, zijn we kwijt. We zullen dus samen een weggetje moeten vinden om onze vriendschap opnieuw vorm te geven. En daar heb ik moeite mee. Ik wil gewoon dat het weer was zoals vroeger! Maar dat gaat niet. Helaas is loslaten nou eenmaal niet mijn kernkwaliteit. Dus ook in dit geval heb ik misschien nét wat meer moeite met deze verandering dan andere mensen. Of zou dit gevoel heel normaal zijn?

Tips? Graag!

Merk jij dat jouw vriendschappen veranderen door kinderen (als kinderloze of als moeder)? Hoe ga jij hier mee om? Tips zijn welkom!

11 reacties

  1. Hadassa

    Heel herkenbaar wat je schrijft! Kinderen zijn de leukste schepseltjes op aarde maar ze schoppen ook wel een boel in de war. Sinds januari ben ik de nanny van een heel lief aapje, ik ben dol op haar, knuffel haar plat en snap precies wat ze wil (en zijn van mij!). Dus ook die babyfluisteraar snap ik. Op welke verjaardag ik ook zit als kinderloze single, binnen de kortste keren sta ik toch met een kudde kinderen om me heen verstoppertje te spelen of een hut te bouwen. Ik heb dat een tijd lang vreselijk gevonden, zei tegen iedereen dat ik helemaal niet zo goed ben met kinderen dat ik ook niet weet waardoor het komt. Ook ik zou graag kinderen willen, maar weet ook dat ik dat nooit en never in mijn eentje zou willen doen dus dat het er misschien ook wel niet van komt. Dat is stom en naar, maar het heeft ook een andere kant. Jij kunt die lieve suikertante van al die kinderen zijn, alle idiote spelletjes doen die je bedacht had ooit met je eigen kinderen te gaan doen, ze verwennen tot en met en aan het eind van de dag….wanneer iedereen moe is en eigenlijk het liefst alleen even wil hangen in stilte….geef je ze terug. Wel de lusten niet de lasten? Ach misschien maak ik mezelf ook maar iets wijs, maar tot nu toe werkt het.
    En…dit mens via Twitter vind koffie drinken met jou heel leuk dus laten we dat snel weer doen, gewoon wanneer wij zin hebben zonder dat we oppassen hoeven te regelen of snoetepoetsers mee moeten nemen.

    Beantwoorden
    • Kim Nelissen

      Haha, je hebt helemaal gelijk! Het kan ook heerlijk zijn om leuke dingen met kinderen te doen en zodra ze vervelend worden ze weer over te dragen aan de moeder of vader-)

      Beantwoorden
  2. Ilse

    Herkenbaar hoor! Kleine kinderen zetten echt je leven op z’n kop en vooral je vrijheid. Dat weet je voordat je eraan begint, maar het is echt zo en daar krijg je geen cursus of opleiding bij. Zoek t maar uit. Nu heb ik mijn vriendinnen zonder kinderen nog steeds, maar feit is dat je wel een ander leven leidt. Prima, als je weet wat je aan wie hebt: wederzijds begrip is ontzettend belangrijk. En een mix van mama’s en niet-mama’s vind ik persoonlijk heel fijn.
    Tip: heb geduld met die jonge mama’s – zodra de kids naar school gaan, hebben ze meer tijd voor jou. Af en toe dan 😉

    Beantwoorden
  3. Esther

    Herkenbaar! Maar gelukkig kan ik nog regelmatig met mijn vriendinnen met kinderen afspreken, zelfs voor een avondje stappen of een weekendje weg. Al gebeurt het wel minder frequent dan vroeger. Eén troost: de kinderen worden vanzelf ouder en zelfstandiger :).

    Beantwoorden
  4. Denise Miltenburg

    Ja, sommige vriendschappen veranderen, maar niet allemaal. Er is inderdaad een fase dat je veel met de kinderen bezig bent (als ze klein zijn en lang borstvoeding krijgen bijvoorbeeld dan gaat dat vaak automatisch zo), maar de grootste verandering vond niet plaats toen ik kinderen kreeg, maar toen ik alleenstaande moeder werd. Sommige mensen vinden het kennelijk lastig om daar mee om te gaan en laten je vallen, daar heb ik het heel moeilijk mee gehad. Anderen spreken júist weer eerder af, maar vooral één op één. Ik denk dat singles zonder kinderen dit ook herkennen: dat je ineens minder door andere stellen uitgenodigd wordt als je ineens weer single bent. Gelukkig heb ik nog veel vriendinnen waar ik één op één mee afspreek (lekker kletsen, wijntjes drinken, weer heerlijk uitgaan), en die zie ik juist véél vaker dan voordat we uitelkaar gingen (gelukkig omdat ze ook wel eens bij hun vader zijn), maar soms vind ik het wel eens jammer dat je niet meer op etentjes met stellen wordt uitgenodigd, terwijl dat voorheen heel veel voorkwam.
    O ja, en verontschuldig je niet als je liever met iemand zonder kinderen afspreekt: als mijn kinderen niet bij me zijn spreek ik liever ook niet met mensen mét kinderen af, althans, sommige hebben wel kinderen, maar dan spreken we zónder ze af. En de jaren dat het dan vooral over de kinderen ging zijn al lang voorbij.

    Beantwoorden
    • Kim Nelissen

      Oh ja, dat lijkt me ook heel lastig! Toen ik een relatie had, was ik al niet zo’n fan van dat stelletjes-stelletjes afspreken, dus dat scheelt, maar het is is wel waar wat je zegt. Ik word nu ook niet meer uitgenodigd bij stelletjes. Eigenlijk heeft elke fase wel iets lastigs. Toen ik een relatie had, voelde ik me zowel niet meer aangesloten bij de singles als bij de stelletjes met kinderen haha. Had echt het gevoel dat ik nergens meer bij hoorde. Nu ik single ben, ben ik weer one of the single girls en voel ik wel meer aansluiting bij mijn vrijgezelle vriendinnen. Poe, wat maken we het leven soms moeilijk he;-)

      Beantwoorden

Zeg er maar wat van