Een werk-, school- of familiereünie: de één heeft er een hekel aan, de ander vindt het geweldig. Wat vind jij? Een feest van herkenning of een ongemakkelijk weerzien?

Onlangs had ik een reünie met oud-collega’s en ik ging er met dubbele gevoelens heen. Het leek me leuk om iedereen weer eens te zien en om te horen hoe het hen de afgelopen jaren was vergaan. Aan de andere kant zag ik er ook een beetje tegenop. Ik was in deze groep voor mijn gevoel altijd een beetje een outsider. Degene die als laatste de grappen door had en er net niet bij hoorde. Dat kwam ook doordat een aantal collega’s al bevriend waren, voordat ze bij hetzelfde bedrijf kwamen werken.

Uiteindelijk heb ik een erg leuke avond gehad, maar het bijzondere is dat je automatisch weer in die rol van toen schiet. Alsof er de afgelopen jaren niets is veranderd.

Oude rolpatronen

Wat is dat toch, dat je in een bepaalde groep mensen altijd weer vervalt in oude rolpatronen? Bij mijn ouders thuis ben ik toch altijd weer het kind, hoe oud ik ook ben. En ook in ander groepen vervul je altijd bewust of onbewust een bepaalde rol. Alsof je positie al is bepaald op basis van wie je ooit was. Dat kan confronterend zijn, maar ook heel logisch als je erover nadenkt. De enige referentie die de ander heeft van jou is immers de herinnering aan wie jij was. Zijn of haar perceptie van jou. Andersom is dat natuurlijk ook zo. Als jij die ene collega weer ziet die altijd de clown uithing op kantoor, dan verwacht je min of meer dat ‘ie nu ook weer zijn lolbroek aan heeft. Wat jij niet weet is dat hij misschien wel een erg zware tijd achter de rug heeft en veel meer de behoefte heeft aan een luisterend oor.

Herinneringen delen

Een aantal jaar geleden had ik een andere reünie; van mijn middelbare school. Dit was niet alleen een weerzien met oud-klasgenoten, maar ook een weerzien met de school zelf. Terwijl ik weer door de gangen liep, langs de klaslokalen, kluisjes, de gymzaal, voelde ik mij weer zestien en kwamen er allerlei leuke (en minder leuke) herinneringen boven.

Dat vind ik het leukste aan een reünie: niet de verhalen over hoe succesvol iedereen wel niet is geworden, maar het delen van herinneringen. Ik heb het geluk dat ik nog steeds bevriend ben met een aantal vriendinnen uit mijn middelbare schooltijd. Omdat niet iedereen uit die vriendengroep de behoefte had om een ‘trip down Memorylane’ te maken, zijn we uiteindelijk met z’n drieën naar de reünie geweest. Het is prettig om samen herinneringen op te halen en van elkaar te weten hoe we veranderd zijn sinds die tijd.

Een ontmoeting met jezelf

Een reünie is niet alleen een ontmoeting met collega’s of klasgenoten die je al tijden niet meer hebt gezien, het is ook een ontmoeting met jezelf. Ik vroeg mij beide keren af: wat waren mijn dromen toen en wat heb ik daarvan waar gemaakt? Sommige dromen zijn vervangen door nieuwe, andere zijn vervaagd en een paar zijn gelukkig uitgekomen.

En na afloop neem je afscheid, trek je de deur achter je dicht en keer je terug naar je huidige leven. Het is goed zo, alle mooie en minder mooie momenten hebben mij gebracht waar ik nu ben en dat is prima.

4 reacties

  1. Lenneke

    Oh, ik houd helemaal niet van zulk weerzien! Het is leuk om een op een weer eens af te spreken, maar in zo’n setting… nah, thanks.

    Beantwoorden
    • Joyce

      Dat snap ik ook! In beide gevallen vond ik het achteraf wel leuk dat er was geweest, maar het is ook lekker om daarna weer terug te keren naar je huidige leven.

      Beantwoorden
  2. Mike Nuijs (@MikeNuijs)

    Hoi. Ik hou er niet zo van. De laatste keer gingen een paar pestkoppen van vroeger ineens heel aardig tegen mij doen. Dan heb ik toch een olifantenhuid en geen behoefte aan die schijnheilige vertoning.

    Beantwoorden
    • Joyce

      Hoi Mike, dat schijnheilige gedoe hoeft voor mij inderdaad ook niet. Maar leuke herinneringen delen vind ik wel altijd tof. Knap dat je toch bent gegaan (en met een opgeheven hoofd weer bent vertrokken).

      Beantwoorden

Zeg er maar wat van