Geloven in toeval, het lot of  je eigen kracht…

Toen ik een jaar of vijftien was had ik een oude, krakkemikkige omafiets. Geen idee meer hoe ik er aan was gekomen. Het was mijn fiets en ik moest het er maar mee doen. Ik moest er mee naar school en fietste ermee naar mijn bijbaan. Mijn omafiets ging waar ik ging. Op een dag besloot de net geboren puber in mij dat ik het fietsen zat was. Ik wilde vanaf nu met de bus reizen. Veel cooler en naar mijn mening ook veel droger. Er was alleen een klein probleem. Zolang ik ‘oma’ in mijn bezit had, zag mijn moeder het nut van een busabonnement niet in. Moeders wil was wet, dus ik moest de fiets laten verdwijnen. Ik dacht erover om gewoon te zeggen dat de fiets gestolen was. Of echt laten stelen door een onbekende (hou maar in gedachten dat de hersenen (logica) van een puber nog volop in ontwikkeling zijn).

Verlangen

Vanaf de dag dat ik dit besluit had genomen begon ik te hopen, wensen en verlangen dat mijn fiets gestolen werd. Elke keer dat ik dat ding ergens neersmeet, hoopte ik dat ‘ie bij terugkomst meegenomen zou zijn. Het duurde langer dan ik verwacht had. Wat ik erg verrassend vond want ik zette het ding nooit op slot. Fietsen worden normaal bij bosjes gestolen dus waarom die van mij dan niet? Maar op een dag was het zo ver. De fiets was weg en geloof ’t of niet: ik vond ’t kut! Ik begon tevergeefs een zoektocht. Ooggetuigen die me zagen zoeken vertelden me dat ze net twee brutale buurtkinderen giechelend hadden zien wegfietsen op een bruine omafiets.

Toeval bestaat niet

Het is vrij logisch dat je fiets gestolen wordt als je hem niet op slot zet. Maar waarom werd de mijne nu pas gestolen terwijl ik hem nog nooit op slot had gezet? Ik vraag me oprecht af of  het menselijke verlangen en de energie die je daarmee de wereld inzendt, dingen laat gebeuren. Beredeneer het zoals je wilt. Vanuit mijn spirituele oogpunt denk ik dat je krijgt waar je om vraagt. Meer rationeel gezien zou je kunnen stellen dat je acties automatisch aansluiten bij wat je (niet) wenst te gebeuren. Misschien probeerde ik mijn fiets eerst toch wat verborgen te stallen. Toen ik eenmaal had besloten dat ik er vanaf wilde, pleurde ik het ding overal en nergens achteloos neer.

Denk het glas halfvol

In het heden maak ik nog steeds dingen mee waarbij ik me afvraag of het iets te maken heeft met de gerichte energie die ik de wereld in stuur. Wanneer ik maanden ergens bang voor ben geweest en het toch gebeurt. Als ik een lange periode gehoopt heb op een positieve uitkomst, word ik even stil als het zover is. Het is het veelbesproken onderwerp van de aantrekkingskracht. Deze mythische kracht wordt zowel aan goede als aan slechte gebeurtenissen toegeschreven. Optimisme is hierbij in je voordeel. Probeer dus zo veel mogelijk positieve gedachtes te creëren. Want wat je denkt wordt vaak waarheid. Misschien wel vaker dan je denkt.

Zeg er maar wat van