Ontregelend is het. Ja, dat is het. En schrijnend. Ja, dat ook. Ik ben onder de indruk van deze debuutroman van Griet Op de Beeck. De Standaard noemt het een weergaloos boek. De Volkskrant vindt de tekst betoverend, als een Spinvisliedje. Ik ben het ermee eens. Prachtig is het.

Treffend

Dit is wat literatuur mag heten.  Het zeggen van het onzegbare; het verwoorden van gevoel. Wat we herkennen maar niet zo mooi en treffend kunnen beschrijven als Griet doet in dit boek. We liften mee op de gedachten van 5 personages van verschillende leeftijden. Je leest hun gedachten, hun kijk op het leven en op alles en iedereen.

Verbonden

Lou is 12 jaar en worstelt met zichzelf en met vriendschappen. Eva is 36, observeert en doet haar fucking best om zich in het leven staande te houden. Elsie is 42, getrouwd en verliefd – maar niet op haar man. Casper is 46, getrouwd en verliefd, maar niet op zijn vrouw; Casper drinkt graag een borrel. Jos, 71, getrouwd met een dramaqueen. Ook Jos drinkt graag een borrel.
Al lezende in het boek kom je erachter op welke manier deze mensen met elkaar verbonden zijn. Het duurde even voordat ik de rode draad te pakken had. Lou heeft op mij de meeste indruk nagelaten. Zij heeft mijn sympathie vanwege haar briljante en originele waarnemingen. Maar ook Eva heeft mijn hart gestolen. (Eva: “Hoe dat precies moet, leven, daar ben ik nog niet helemaal achter, maar ik kan redelijk doen alsof.”)

De titel

Ik bleef stukjes overlezen, omdat ik ze zo mooi vond. En ik heb veel opgeschreven om de passages maar niet te vergeten. De Vlaamse taal komt soms subtiel bovendrijven. Mooi taalgebruik. Zo heb ik ook mijn favoriete Vlaamse woord ‘goesting’ voorbij zien komen: “Dat is niet hoe het hoort, maar wel hoe het gaat soms, in dit morsige leven. Als de goesting groot is en het geheim gegarandeerd veilig.”

En als je denkt dat je de titel ontdekt hebt, als je denkt dat je de top van het boek bereikt hebt, blijk je toch daarna – in een diep dal – de echte titel te ontdekken.

Melancholiek

Wat me het meest bijblijft van dit boek is een moody sfeer. I am touched. Waarom? Omdat het allerindividueelste dan toch zo universeel als wat blijkt te zijn. I am touched. Vooral door de brief van Lou aan Eva.

Aanrader?

Het moge duidelijk zijn: een aanrader. Ik zeg: 5 sterren.

één antwoord

Zeg er maar wat van