De eerste baan van Samira Salman

Je eerste baantje: iedereen heeft er eentje. Of het nou een krantenwijk was of achter de kassa bij een of andere keten, de kans is groot dat je je nog exact herinnert hoe dat was.

Wij horen graag jullie verhalen over je eerste job. Dat mag je eerste “echte” baan zijn of je eerste bijbaantje. Zolang je er een mooie anekdote bij hebt, plaatsen wij het op de site.

Dit keer het eerste baantje van: Samira Salman

Geboortejaar: 1981

Vertel, wat was jouw eerste baantje?

fringieMijn eerste bijbaantje was als oppasser bij een jongetje uit de buurt. Hoewel ik daar ook best leuke dingen heb meegemaakt, komen mijn leukste anekdotes toch echt van mijn bijbaantje een paar jaar later, als activiteitenbegeleider van kinderfeestjes.

Ik was 20 jaar, solliciteerde eigenlijk als magazijnmedewerker. Ik had RSI gekregen en wou een bijbaan zonder computers. Bij het sollicitatiegesprek bleek dat ze heel hard op zoek waren naar een activiteitenbegeleidster. Hoewel ik geen ervaring had met groepen kinderen begeleiden of met animatie, vroegen ze me toch of ik het wou proberen. En ik dacht: ach, een beetje feestjes begeleiden, hoe erg kan het zijn. Leuk ook, met kinderen werken dacht ik nog…

En wat is je vooral bijgebleven?

Stel jezelf een nogal onzeker, stil meisje voor. Dat niet alleen het feestje moest begeleiden, maar dat ook nog eens verkleed moest doen. De jarige mocht het thema verzinnen; van prinsessen tot piratenfeest, van Pippi Langkous tot Idols. Het verkleden was op het niveau van carnaval. Het zag er niet uit, alle kostuums waren ‘One size fits all’. De ouders bleven bij het feestje hangen, dus mijn onzekerheid zakte nog dieper weg voor zover dat kon.

Ik was gek op kinderen, maar een hele groep hysterische kinderen begeleiden in een zaal vol speelgoed en zoetigheid, dat was andere koek. Daarbij maakte ik ook nog de fout de spelletjes mee te spelen, in plaats van als ‘leider’ optreden. Wist ik veel, maar dat werkt dus niet. Daar gaat je gezag. Ze luisterden niet en ik kwam er niet bovenuit.

Het werd van kwaad tot erger en ik verloor alle controle over de situatie. Drama. En dan maar blijven lachen, terwijl er foto’s gemaakt worden en de ouders je vertellen hoe je het wél moet doen. Gelukkig was er nog een andere activiteitenbegeleider die de boel kon redden.

Een andere keer was ik als prinses verkleed en deed ik voor spek en bonen mee; beetje mooi zijn en vriendelijk lachen. De ervaren begeleiders deden de rest. Net dat ik dacht dat het nog eens leuk kon gaan worden, word je ineens als heks gezien (donker haar) en rennen de kinderen hard weg. Zucht.

Het toppunt was nog wel het Pippi Langkous-feest in mijn eigen woonplaats! Flink duimen of er geen bekenden waren, maar dat viel gelukkig mee. Ik moest een pruik op, die voor geen meter pastte. Het bedekte m’n hoofd maar voor de helft, dus m’n donkere haar stak er onder uit. De outfit zag er ook niet uit. Ik was een erg ongeloofwaardige Pippi Langkous.

De kleinste kids vonden het prachtig, hielden m’n hand vast en vroegen me kunstjes en salto’s te doen (hoe red je je daar nou uit?). De grotere die waren wat venijniger: “We zien heus wel dat je nep bent, met je bruine haar.” Tja, wat zeg je dan? Er werd wel heel veel gefilmd en foto’s gemaakt, ik mag hopen dat het nooit ergens opduikt! Na zo’n 3 a 4 verjaardagsfeestjes ben ik er maar mee gestopt. Dat was het beste voor iedereen 🙂

Jouw beurt

Wil jij jouw eerste werkavontuur ook delen met onze lezers? Vul dan het onderstaande formulier in.

En maak er een mooi verhaal van zodat het voor de lezers ook leuk is om te lezen!

[gravityform id=”8″ name=”Jouw eerste baan” title=”false” description=”false”]

Zeg er maar wat van