Haar Facebook account heeft ze verwijderd. Haar e-mailadres veranderd. Amanda* (36) was het zat. Ruim een jaar lang was zij het slachtoffer van cyberpesten: pesten op internet. Nog altijd heeft het een enorme weerslag op haar leven.

,,We waren collega’s, konden goed met elkaar overweg,” vertelt Amanda. ,,Als er iemand jarig was op het werk, hingen wij samen de slingers op en zorgden we dat er taart was. We werkten veel samen aan projecten, dat verliep altijd goed. Helaas kwam er een reorganisatie. Zij had geen vast contract en werd ontslagen. Ik mocht blijven.”

Wel en wee

Amanda hield contact met haar ex-collega. Via Facebook bleven ze op de hoogte van elkaars wel en wee. ,,Het lukte haar niet om een nieuwe baan te vinden. Ik hielp haar met zoeken, maar kreeg op een dag een berichtje dat ik daarmee moest stoppen. Ze liet duidelijk weten dat het mijn schuld was dat ze haar baan kwijt was en dat ik haar niet uit schuldgevoel hoefde te helpen. Ik heb haar daarna gebeld, om uit te leggen dat ik het goed bedoelde, dat ik het niet uit schuldgevoel deed. Ik kon er immers niets aan doen dat ze haar baan kwijt was. Tijdens het telefoongesprek schold ze me uit voor van alles en nog wat. Uiteindelijk verbrak ik de verbinding.”

Dreigementen

Daarna heeft Amanda geen contact meer met haar ex-collega gezocht, al bleven ze wel ‘vrienden’ op Facebook. Amanda was blij verrast toen ze enkele weken na het telefoongesprek een berichtje van haar ontving via Facebook. Ze verwachtte excuses, maar het tegendeel bleek waar. ,,Het bericht stond vol met verwijten en dreigementen. Ze dreigde uit te zoeken waar mijn kinderen op school zaten en zou mij ook nog wel op komen zoeken. Ik schrok hier ontzettend van en heb het berichtje snel verwijderd. Achteraf had ik dat nooit moeten doen. Het was het enige bericht waarin ze me zo duidelijk bedreigde.”

Angst

Daarna volgden vele berichten met korte teksten, zoals ‘Ik ben je niet vergeten’ en ‘Mijn tijd komt nog wel’. Als herinnering aan de eerder geuite bedreiging. ,,Zodra ik op Facebook zag dat ik een privébericht had, kneep mijn keel samen. Het werd zelfs zo erg, dat ik mijn account niet meer durfde te openen. Ik negeerde haar berichtjes en heb heel lang gewacht om haar als vriend te verwijderen, uit angst voor haar reactie daarop.”

Blokkeren

Toch zette Amanda die stap: ze verwijderde haar ex-collega als Facebookvriend en blokkeerde haar, zodat ze geen contact meer kon opnemen. ,,Ik was enorm opgelucht, dacht dat ik nu van haar berichtjes af was,” verzucht Amanda. Voor even was dat ook zo, maar al gauw ging de berichtenstroom verder, via e-mail. ,,Ik heb haar nooit mijn e-mailadres gegeven. Ze is daar dus doelgericht naar op zoek gegaan. Dat vond ik nóg beangstigender. Ze zou mij nooit met rust laten.”

Oneliners

De toon in de mailtjes werd dreigender, al zijn ook daarin nooit specifieke bedreigingen geuit. Ze bestonden, net als bij de Facebookberichtjes, vooral uit oneliners: ‘Ik heb nu je e-mailadres, maar ook je huisadres’ en ‘Je hebt leuke kinderen, al zou ik ze maar gauw van school halen als ik jou was.’ Amanda wilde de berichten het liefst niet meer openen, maar hoopte dat haar ex-collega een grens zou overschrijden, zodat ze aangifte kon doen. ,,Ook nam ik een ander e-mailadres, zodat ik mijn oude kon afsluiten. Zelfs daar kwam ze al snel achter en ontving ik haar mailtjes op beide adressen.”

Ziek

Ondertussen werd Amanda er letterlijk ziek van. ,,Ik kreeg hartkloppingen, beefde over mijn hele lichaam als ik een mailtje van haar zag staan. Omdat ze steeds over mijn kinderen begon, was ik echt bang. Ik sliep slecht, had moeite met eten en functioneerde niet meer. Uiteindelijk kwam ik ziek thuis te zitten. Al vrij snel nadat ik me ziekmeldde, ontving ik een mailtje van haar met de tekst ‘Nu zit jij dus ook thuis’. Die paar woorden vertelden mij dat ze ontzettend met mij bezig was, precies wist wat ik deed. Niet veel later ontving ik een mailtje van haar met een link naar een YouTube filmpje. Het filmpje was kort maar krachtig: het liet mijn jongste dochter zien, die speelde op het schoolplein.”

Aangifte

Voor Amanda was de maat nu vol. Ze belde de politie om aangifte te doen. ,,Het luchtte enorm op om mijn verhaal te doen. Ik heb alle mailtjes verzameld, geprint en aan de politie overhandigd. Omdat ze mij niet rechtstreeks bedreigde, konden ze niet meer doen dan alleen met haar gaan praten. Ongelooflijk, ze kon dus gewoon haar gang gaan! Ik was erg bang dat het, nadat de politie haar gesproken had, veel erger zou worden. Twee weken lang heb ik mijn computer niet aangezet, zo bang was ik geworden voor een tegenreactie. Uiteindelijk moest ik wel een keer mijn e-mail checken, omdat ik een belangrijk bericht verwachtte. Ik opende mijn mailbox letterlijk met angst en beven. Er stond geen mailtje van haar tussen.”

Benauwende stilte

Amanda vermoedt dat de tussenkomst van de politie haar ex-collega wakker schudde. ,,Of misschien vond ze werk en was ze daarmee klaar met mij. In ieder geval heb ik hierna nooit meer iets van haar gehoord.” Dat wil niet zeggen dat het voor Amanda ook meteen echt over was. Twee maanden zat ze ziek thuis, waarna ze langzaam weer aan het werk is gegaan. Nu, drie jaar later, ondervindt ze nog de spanning van die tijd. ,,Laatst ontving ik een bericht in mijn mailbox van iemand met dezelfde achternaam als zij. Mijn keel kneep opnieuw dicht toen ik het zag. Gelukkig was het van iemand anders. Dan merk je toch hoeveel ze aangericht heeft.” Devil(3)

Cyberpesten: de feiten

Uit cijfers van het CBS blijkt dat ongeveer 3% van de volwassenen in Nederland slachtoffer is van cyberpesten. De politie adviseert om altijd een melding te doen van cyberpesten. Het is dan belangrijk om alle correspondentie te bewaren en schermafdrukken te maken wanneer het pesten via online fora betreft.

*Om privacy redenen is Amanda niet de echte naam van de geïnterviewde.

photo credits: opensourceway & Winter Jefferson via photopin cc

2 reacties

Zeg er maar wat van