Zo’n jaar geleden besloot ik het gewoon te doen. Als de zus van de buurvrouw van mijn tante het kon, dan kon ik het toch zeker ook wel?! Een week later was mijn ticket geboekt, een nieuw paspoort in de maak en het twijfelen over een nieuwe of tweedehands backpack begonnen.

#ForeverAlone

De keuze om alleen te reizen was een bewuste keuze. Jammer vond ik het dan ook niet, dat niemand meekon. Een uitdaging des te meer! Al jaren ontbrak me het lef de stap ook echt te zetten, tot ik zat was van dat getwijfel. Ik moest en zou dan ook alleen gaan reizen. Als net afgestudeerde en daardoor een vrij blondje, stond ik op Schiphol om eindelijk mijn droom te verwezenlijken.

Plannen

Natuurlijk vond ik het eng. Ervaring met backpacken had ik niet, laat staan alleen reizen. Daardoor maakte ik al snel de vergissing te gaan plannen. Gewoon, voor de zekerheid. Dat moet je dus niet doen, zeker niet als je alleen gaat reizen. Je route heilig verklaren is prima als je ook echt alleen wil blijven. Maar stel je voor, je komt de allerleukste man/vrouw/local/olifant ter wereld tegen, die toevallig net de andere kant opgaat en jij zit daar dan met je volledig geboekte pretpakket. Mijn planning is dan ook in de prullenbak beland. Een beetje plannen is niet erg, ik wist bijvoorbeeld wel wat ik echt absoluut gezien, gedaan, gehoord en geproefd moest hebben. Uiteindelijk bleek zelfs mijn landenvolgorde anders uit te pakken dan ik van te voren had bedacht. Boek dus zeker niet meer dan je vlucht en je eerste overnachting.

‘Hallo, je bent een vrouw?!’

De reacties op mijn alleen-reis-plan waren wisselend. Van volledig onbegrip naar superlieve positieve reacties. Van ‘wat geweldig dat je dit gaat doen’ tot ‘maar hallo, je bent een vrouw?!’ Vooral dat laatste heb ik regelmatig gehoord. Ook toen ik al op reis was. Al die bezorgde reacties vond ik vooral heel lief. In hun ogen ga jij als klein lief meisje (echt lang ben ik namelijk niet) de grote boze wereld verkennen vol grote boze tijgers.

Vreemde mannetjes

Ik heb wel 30 keer gehoord dat ik echt niet alleen over straat mag ’s avonds, wat ik echt wel heb gedaan. Net als het niet meegaan met vreemde mannetjes, wat ik overigens ook echt wel heb gedaan, maar dan in de vorm van mede-backpackers, of de tuktuk-chauffeur.

Het moment suprême

Daar zat ik dan. Een paar maanden later. In m’n dooie uppie te wachten tot dat rotvliegtuig eindelijk eens vertrok. Net de ogen uit mijn kop gejankt omdat ik nu echt mijn familie en vrienden een half jaar niet ging zien, waardoor ik opeens de bezienswaardigheid van Schiphol was geworden, want; rode oogjes en helemaal alleen, dat is zielig!

One day..

Eenmaal in het vliegtuig was ik er snel doorheen. Het bleef eng, ik was bang voor heimwee en om niemand tegen te komen. Maar toen pas besefte ik, beladen met lieve cadeautjes en briefjes: ik ga dit doen. Helemaal alleen.

9 reacties

  1. Esther van Nes

    Ik lees dit met verbazing :). Niet omdat je alleen reist, maar vanwege de reacties die je beschrijft. Ik reis al bijna 20 jaar alleen (niet altijd natuurlijk, samen vind ik ook erg gezellig). Gezond verstand is all you need. En dan nog kan er wel eens iets mis gaan. It's part of life!

    Volgende reisbestemming al bekend?

    Beantwoorden
    • SuzanneD

      Als je de ervaring helemaal niet hebt begrijp ik wel dat het eng klinkt. Dat vond ik zelf eerst ook toen ik het begrip alleen reizen nog niet kende.. 😉

      Ik geloof dat ik voor de komende 20 jaar al wel reisdoelen heb, het budget, dát is het probleem 😛

      Beantwoorden
  2. Maaike Vlot

    Woehoee you rock chick!! Toffe blog en nog veel stoerder dat je dat alleen bent gaan reizen!

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van