Toen ik gisteren in de bieb was, viel deze boektitel me onmiddellijk op. Geschreven door Sherry Argov en met de subtitel; “ben jij als vrouw te aardig?”. Ik vrees dat het antwoord hierop bevestigend is.

Ja, ik doe stoer en ik heb soms een grote mond, maar stiekem ben ik inderdaad véél te aardig. En met mij veel vrouwen denk ik. Ik heb het dan vooral over aardig zijn in de relatie met je partner of binnen het gezin. Veel vrouwen passen zich in een relatie aan. Ik zie hoogopgeleide dames rondsjouwen met een stofdoekje en een dweiltje, terwijl hij even overslaat. Ze maken het lievelingskostje voor man en kinderen en niet voor zichzelf. Vaak zie ik vrouwen hun behoeften en baan, ondergeschikt maken aan het gezin. Niet omdat dit is wat ze het liefste willen, maar omdat vrouwen nu eenmaal altijd aardig gevonden willen worden en zich anders schuldig voelen.

Schuldgevoel

Ook ik lijd er aan. Ik wil graag een leuke vrouw, goede moeder, de beste werknemer, een zorgzame dochter en de allerleukste vriendin zijn. Omdat ik gevoelig van aard ben, “ruik’’ ik de behoeften van anderen al ver voordat zij die zelf aangeven. Vaak maak ik mijn eigen behoeften ondergeschikt aan die van hen die mij het meest lief zijn. Anders wordt ik misschien niet aardig gevonden en komt mijn schuldgevoel boven. Raar eigenlijk. Ik heb altijd geleerd dat je eerst goed voor jezelf moet zorgen, anders kun je dat niet voor een ander doen. In een vliegtuig dat neerstort moet je eerst je eigen zuurstofapparaat opzetten, voordat je het bij je kind of man opzet. Anders kun je geen hulp bieden. Dus theoretisch weet ik het prima dat ik goed voor mezelf moet zorgen en dat ik niet altijd aardig kan zijn.

De ideale man strikken?

Al lezende blijkt het boek “De ideale vrouw is een bitch” vol te staan met tips om dé man der mannen te strikken en te behouden. Sekstips, je gedragen als een lot uit de loterij, niet te gretig zijn en vooral niet zeuren. Handig, maar hebben we daar nu wat aan in het echte leven? Kan ik niet beter investeren in het leren aanvoelen en aangeven van mijn grenzen, het luisteren naar mijn hart en doen wat ik zelf het allerleukste vind en daardoor sterker worden? Via Twitter las ik een blog van Jadeplaats, dat ging over de noodzaak om jezelf als beginpunt te nemen. Neem het beeld van een bloem. Alles wat je doet, je werk, je gezin, je rol in een bestuur, je hobby, de zorg voor je ouders, noem het maar op, zie je als de bloemblaadjes. Dan zie je direct waarom het echt bij jezelf begint: als je geen goede wortel, stevige stengel en sterk hart hebt, wat heb je dan aan die bloemblaadjes te bieden? Hoe mooi is dan die bloem? Als je geen energie hebt kun je niet doen wat je wilt doen, of wat er van je verwacht wordt. Of dat nu voor je kind, je partner of je werk is. Zorgen voor jezelf ís het begin van zorgen voor de ander.

Authentiek leven

Ik denk dat ik het boek aan de kant leg en liever investeer in het bovenstaande. Een bitch ga ik niet worden en volgens de schrijfster loopt mijn man daardoor misschien wel bij me weg. Maar authentiek leven en goed voor mezelf zorgen, spreekt me toch meer aan dan het worden van “de ideale vrouw”. Toch nieuwsgierig geworden naar het boek? Het is een oudje, maar misschien nog ergens te vinden. “De ideale vrouw is een bitch’’ van Sherry Argov, ISBN 9789041763236

Zeg er maar wat van