Een leuk leven of goed in je werk? Een vraag die ik mezelf vaak stel. Het antwoord hangt af van het moment. Soms denk ik wel eens dat ik gewoon hartstikke labiel ben. Of slecht in het maken van keuzes.

Wat is nu eigenlijk het probleem? Ik ben zo iemand die alles wil en alles leuk en interessant vindt. Er knaagt vaak ook iets. Dat ik er professioneel gezien niet uit haal wat erin zit. Maar hoe harder ik dit roep, hoe vaker ik terugkrijg: ‘Je bent niet de enige hoor, die hier over nadenkt.’ Poeh, gelukkig. Zo gek ben ik dus niet. Maar dan nog, makkelijker wordt het er niet door. Goed, ik snap inmiddels ook wel dat ‘alles’ leidt tot druk. En stress. En geloof me, ik word daar niet gezelliger van. Vraag het mijn man maar.

Er wordt veel over geschreven. Wij vrouwen willen de perfecte moeder zijn. De perfecte vrouw. De perfecte vriendin. De perfecte sporter. De perfecte kok. En ook de perfecte carrière hebben. En al zeg ik het zelf: de meeste heb ik toch wel redelijk onder de knie. De vraag is alleen: moet ik dat alles wel willen?

Vrouwen met topbaan en kinderen vind ik stoer

In mijn huidige baan heb ik het goed naar mijn zin. Vier dagen werken. Leuke collega’s. Een afwisselende baan. Flexibele werktijden, handig als je twee kleine kinderen hebt. Prima salaris. Op zeven minuten fietsen van mijn huis. Ideaal eigenlijk. Alleen onzeker met een tijdelijk contract en zicht op een reorganisatie. Dus kijk ik wel eens om me heen.

En waar ga ik dan voor? Ik weet sowieso dat ik meer in mijn mars heb. Doe naast mijn werk ook wel eens wat opdrachten. Gewoon, omdat ik het dan lekker op mijn eigen manier kan doen en vanuit mijn eigen kracht en enthousiasme. Dus misschien toch maar iets voor mezelf beginnen? Of gaan voor een stoere pr- en woordvoerdersfunctie? Dat wordt wel meer werken dan vier dagen. ‘Ah,’ denk ik dan, ‘als ik voor mijn droombaan ga, maakt vijf dagen werken toch ook niet uit? Dan moet ik het thuis gewoon anders en beter regelen qua opvang en huishouden.’  Ik vind vrouwen die kinderen en een topfunctie hebben ontzettend stoer.

Help, een strak gezicht

En dan denk ik aan een collega. Die heeft dus kinderen en een topbaan. Vijf dagen per week werkt ze. Minimaal. Haar man ook trouwens. Ik zie haar op kantoor continu laagvliegen. Gehaast en ontwijkend, want ze is druk met belangrijke projecten. En met een strak gezicht, want onhaalbare deadlines moeten nu eenmaal gehaald worden. Privé doet ze concessies. Want met zo’n drukke baan en kinderen blijft er weinig tijd over voor sociale contacten, plezier en sport. Kwestie van keuzes maken in het leven. We kunnen nu eenmaal niet alles.

En op zo’n moment denk ik: toch maar liever leuk in het leven. Doordat ik niet alleen met werk bezig ben, ben ik een veel relaxter en leuker mens. Ik heb al een leuke baan. Waar ik niet alleen hard werk (op de dagen dat ik werk dan), maar net zo hard plezier maak met collega’s. Bij ons geen strakke gezichten hoor. Vaak genoeg lopen er collega’s langs die zeggen: ‘Zo dames van de communicatie, hebben jullie weer lol?’ Dus waarom zou ik nog beter willen?

Op mijn vrije dinsdag geef ik mijn volle aandacht aan de kinderen. En de avonden en weekenden stouw ik vol met de leukste afspraken met manlief, familie en vrienden. Ik haal daar energie uit. Hoe fijn is het om avondenlang de diepste gesprekken te voeren met vriendinnen onder het genot van wijn (niet een wijntje).

It’s all about the balance

Ik heb nu een goede balans tussen werk en privé waardoor ik er kan zijn voor mensen die belangrijk voor me zijn. En in hoeverre ben ik daar nog toe in staat als ik eenmaal vijf dagen werk? Precies! Dus hou ik me vast aan het cliché: het gaat er niet om wat je doet, maar wie je bent.

En toch. Die topbaan. Ik weet dat ik het kan. Het blijft knagen…

2 reacties

  1. Lynnet

    Lieve Den, zo typisch Den deze blog. Recht tot de kern van Denise. Wow, kippevel.

    Ik ben trots op je. En trots om jou na onze studie en al die jaren daarna nog steeds tot 1 van mijn beste vriendinnen te mogen noemen. En waarom? Juist omdat jij je onzeker en kwetsbaar durft op te stellen. Jij jezelf een spiegel durft voor te houden en jezelf continu de juiste vraag stelt: “Wat maakt mij gelukkig?”. En laat dat nou juist mijn valkuil zijn. Ik ga voor die drukke stoere baan, maar maakt mij dat nou echt gelukkig? Hard werken en oogkleppen op voor mijn onzekerheden en gemis van m’n moeder, heeft mij mijn huwelijk gekost. Dat dus nooit meer! Maar toch loop ik nu wederom in dezelfde hardwerken-vuilkuil. En lig ik op vrijdagmiddag opgebrand op de bank.

    Elke keer als ik mijzelf straks weer voorbij loop zal ik aan jouw blog denken en mezelf de vraag stellen: “Maakt het me gelukkig?”.

    Dus thnxx lieve Den. For being one of my closest, sweetest en true friend.

    Xxx Lynn

    Beantwoorden
  2. Karen

    Absoluut een leuk leven! Ik hoef geen topbaan, wel een baan die ik leuk vind. Een baan waar ik voldoening uithaal, een baan waar ik 3 dagen per week graag naar toe ga. In de loop der jaren ben ik steeds minder gaan werken. Geen kinderen: 5 dagen. 1 kind: 4 dagen. 2de kind: 3,5 dag. Sinds een klein jaartje 3 dagen. Op mijn vrije woensdagochtend en vrijdag heb ik tijd om te sporten, bloggen en werk voor mijn vrijwilligersbaan te doen en soms met een vriendin heerlijk te koffie drinken/lunchen. En 's middags ben ik voor de kinderen als ze uit school komen.
    Bij bedrijf waar ik werk zou ruimte zijn voor een extra werkdag. Ik zou dan meer tijd hebben om nog iets dieper in bepaalde projecten te duiken en daardoor misschien mijn werk nog beter kunnen doen. Ik zou dan ook een middagje met de kinderen missen en minder tijd hebben voor de andere dingen in mijn leven. Andere dingen die mijn leven net zo verrijken als mijn baan. Andere dingen die mij net zoveel voldoening geven als mijn baan.
    Het zal altijd moeilijk kiezen blijven… belangrijkste is dat je weet waarom je ergens voor kiest!

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van